II SA/Wr 469/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 8 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych polegających na zmianie pokrycia dachu budynku mieszkalnego postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu cały uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 500 zł (słownie: pięćset złotych). W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 lipca 2017 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych skargi poprzez własnoręczne podpisanie skargi oraz nadesłanie 3 egzemplarzy odpisu skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych (wskazano, że odpisem pisma mogą być też uwierzytelnione fotokopie lub wydruki z poczty elektronicznej). W wyznaczonym terminie 7-dniowym skarżący nadesłał podpisaną skargę oraz dwie kserokopie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369; dalej: p.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. W myśl art. 47 § 1 do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. Odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej (art. 47 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do przepisu art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony (np. skarga) nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W niniejszej sprawie ustawa w przepisie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wprowadza normę, że gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, sąd skargę odrzuca. Uwzględniając powyższe Sąd wezwał skarżącego do podpisania skargi i nadesłania 3 odpisów skargi w celu doręczenia ich uczestnikom postępowania, których liczba w niniejszej sprawie wynosi właśnie 3. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący nadesłał podpisany egzemplarz skargi oraz 2 jej kserokopie. Zdaniem Sądu nadesłanie przez skarżącego 2 kserokopii skargi oznacza, że skarżący nie usunął braków formalnych skargi, które można było usunąć nadsyłając 3 odpisy skargi. Innymi słowy Sąd uznał, że niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd (zob. uchwała NSA w składzie 7 sędziów z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, opubl. ONSAiWSA z 2014 r. Nr 3, poz. 39, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyjaśnić w tym miejscu należy, że odpisem pisma może być każdy dalszy egzemplarz pisma, odwzorowany w dowolnej technice (np. kopia maszynowa, kserokopia czy wydruk komputerowy), zgodny z oryginałem co do treści. Jednak nie można pominąć, że odpis pisma nie jest tym samym co oryginał pisma, ponieważ oryginał pisma – co do zasady – może być tylko jeden, a odpisów pisma może istnieć wiele. Dlatego też bez względu na to, w jakiej technice sporządzono odpis pisma, zawsze niezbędne jest poświadczenie jego zgodności z oryginałem. Osoba poświadczająca przyjmuje odpowiedzialność za zgodność pisma z oryginałem. Za takim poglądem przemawia także treść art. 47 § 2 p.p.s.a., który, mówiąc o przykładowych odpisach (fotokopiach i wydrukach poczty elektronicznej), wymaga ich uwierzytelnienia. Z powyższego przepisu wynika także to, że odpisy sporządzane w innej formie również muszą być uwierzytelnione. Uwierzytelnić pismo może strona, która jest jego autorem lub jej pełnomocnik (zob. B. Dauter, Komentarz do art. 47, w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, System Informacji Prawnej LEX 2016). Zaprezentowany pogląd nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych i Sąd w sprawie niniejszej go przyjmuje, choć stanowisko to jest odrzucane na gruncie orzecznictwa sądów powszechnych (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2002 r., V CKN 1830/00, OSNC 2004, nr 1, poz. 9 oraz z dnia 12 stycznia 1998 r., I PKN 471/97, OSNAPiUS 1998, nr 24, poz. 711). Reasumując, wobec tego, że skarżący w niniejszej sprawie nie nadesłał wymaganej ilości odpisów skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz § 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. Jeżeli chodzi o rozstrzygnięcie w pkt II sentencji postanowienia, Sąd zobligowany był – stosownie do przepisu art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. – orzec o zwrocie całego uiszczonego przez skarżącego wpisu sądowego od skargi w sytuacji, gdy skarga podlegała odrzuceniu. Z tych względów orzeczono jak w sentencji.