II SA/Wr 470/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Cisek, , , po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Spółki A na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu kary z tytułu nielegalnego użytkowania Centrum Zaopatrzenia Hurtowego w B. W. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W skardze na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu kary z tytułu nielegalnego użytkowania Centrum A w B. W. spółka B. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonywania postanowienia z dnia 6.11.2006 r. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik spółki wskazał, że w niniejszej sprawie wyżej wskazanym postanowieniem nałożono na skarżącą spółkę karę w wysokości 187.500 zł z tytułu przystąpienia do użytkowania Centrum A w B. W. z naruszeniem art. 54 i 55 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 ze zmianami) i wyznaczono siedmiodniowy termin do zapłaty tej kwoty. Pełnomocnik podkreślił, że kwota do zapłaty której spółka została wezwania jest bardzo duża i stanowi dla niej znaczne obciążenie. Pełnomocnik nadto zauważył, że postępowanie w sprawie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P.W. nie zostało zakończone. Istnieje więc możliwość, że na skutek dalszych rozstrzygnięć okaże się, że uiszczoną przez skarżącą kwotę organ będzie zobowiązany zwrócić. W piśmie z dnia 28.08.2007 r. pełnomocnik powtórzył wskazane powyżej argumenty, a nadto podkreślił, że sprawa ma charakter wyjątkowy, albowiem na skutek przestępczych działań pracownika kancelarii pełnomocnika skarżącej doszło do uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia od postanowienia nakładającego karę. Następnie, na skutek błędnego pouczenia organu II instancji doszło do uchybienia terminowi do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w efekcie czego do dnia dzisiejszego sprawa kary nałożonej na skarżącą została merytorycznie rozpatrzona tylko raz – postanowieniem z dnia 6.11.2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej psa, zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przepis art. 61 § 3 psa daje mimo to możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ramach tego postępowania Sąd nie jest jednak władny do przeprowadzenia merytorycznej oceny zaskarżonego aktu, tj. czy jest on zgodny z prawem (zaskarżona decyzja do momentu jej uchylenia korzysta z domniemania zgodności z prawem) a tylko ocenia, czy wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do wyrządzenia szkody lub spowoduje skutki, których znamiona opisano powyżej. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania całości aktu lub czynności w trybie art. 61 § 3 psa wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, iż to wnioskodawca winien wskazać na okoliczności uzasadniające jego żądanie. Okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany. W rozpatrywanej sprawie, poza sformułowaniem żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, oraz wskazania, że nałożona na nią kwota jest "bardzo duża", skarżąca nie wskazała, jakie trudne do odwrócenia skutki spowodowałoby wykonanie zaskarżonej decyzji. Nie wskazała również, czy wykonanie decyzji spowoduje wyrządzenie jej szkody, ani czy szkoda ta będzie miała znaczny rozmiar. Strona ograniczyła się do wskazania, że wykonanie decyzji organu "stanowi bardzo duże obciążenie dla skarżącej". Tego rodzaju argumentacja, o dużym stopniu ogólności, nie mogła doprowadzić do uwzględnienia wniosku. Strona nie wskazała żadnych konkretnych okoliczności, które mogłyby podlegać ocenie Sądu z punkty widzenia kryteriów zastosowania art. 61 § 3 psa. Sąd podkreśla, że przedmiotem niniejszego sporu są świadczenia pieniężne, a więc z natury rzeczy świadczenia odwracalne i w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi nastąpi zwrot należności wraz z odsetkami. W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanych powyżej przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.