II SA/Wr 474/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Asesor WSA Dominik Dymitruk Protokolant: asystent sędziego Grzegorz Dubaniowski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 marca 2025 r. sprawy ze skargi E[...] sp. z o.o. w P. na zarządzenie pokontrolne Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 22 kwietnia 2024 r., nr DW 8/2024 w przedmiocie nałożenia obowiązków w zakresie ewidencji i przekazywania odpadów oddala skargę w całości. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (dalej jako organ lub DWIOŚ) zarządzeniem pokontrolnym z dnia 22 kwietnia 2024 r., Nr DW 8/2024, skierowanym do członka zarządu E. sp. z o.o. w P. (dalej jako strona skarżąca lub skarżąca spółka), na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (t. jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 425; dalej jako u.I.O.Ś.) oraz ustaleń kontroli przeprowadzonych w dniach od dnia 2 sierpnia do dnia 29 grudnia 2023 r. na terenie zakładu E.(1) przy ul. [...] w B. (dalej jako zakład), udokumentowanych protokołem kontroli nr [...], zarządził: 1) prowadzić ewidencję odpadów w sposób rzetelny i zgodny ze stanem rzeczywistym w oparciu o obowiązujące przepisy określone w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Termin realizacji: od dnia otrzymania zarządzenia; 2) przestrzegać obowiązku przekazywania odpadów wyłącznie uprawnionym podmiotom. Termin realizacji: od dnia otrzymania zarządzenia; 3) przekazywać DWIOŚ wyniki okresowych pomiarów hałasu w środowisku przestrzegając terminów wynikających z obowiązujących przepisów. Termin realizacji: od dnia otrzymania zarządzenia; 4) zapewnić DWIOŚ dostęp do wizyjnego systemu kontroli miejsc magazynowania odpadów na terenie poprzez przekazanie, z zachowaniem poufności, kompletnych danych umożliwiających logowanie do wizyjnego systemu kontroli. Termin realizacji: niezwłocznie. Ponadto organ wyznaczył termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń na dzień 24 maja 2024 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia DWIOŚ wskazał, że na podstawie ustaleń przeprowadzonej kontroli na terenie zakładu stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska. Jak wskazano skarżąca spółka na terenie zakładu prowadzi działalność w zakresie gospodarki odpadami obejmującą przetwarzanie odpadów z wykorzystaniem instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych, przetwarzanie odpadów budowlano-remontowych w sektorze przerobu odpadów budowlano-remontowych, przetwarzanie odpadów wielkogabarytowych w sektorze demontażu odpadów wielkogabarytowych, wytwarzanie odpadów oraz dodatkowo prowadzi zbieranie odpadów. Jako podmiot prowadzący gospodarkę odpadami zobowiązana jest do prowadzenia ewidencji odpadów w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t. jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1587 ze zm., dalej jako u.o.o.). Podczas kontroli ustalono, że skarżąca spółka dla odpadów zbieranych oraz odpadów przetwarzanych i wytwarzanych na terenie zakładu prowadzi ewidencję odpadów z zastosowaniem kart przekazania odpadów oraz kart ewidencji odpadów. Ewidencja odpadów prowadzona jest poprzez bazę BDO, a dodatkowo w 2020 r. karty ewidencji częściowo prowadzone były w wersji "papierowej" (dla odpadów o kodach: 15 01 02, 19 12 12 frakcja 0-80 mm, 19 12 12 frakcja >80mm). Wyrywkowa analiza zapisów w kartach ewidencji odpadów przeprowadzona podczas kontroli wykazała nieprawidłowości. Strona skarżąca w kartach ewidencji odpadów (KEO) w rubrykach "zakres działalności dla kodu odpadu" wskazuje dane niezgodne z faktycznym zakresem działalności zakładu (wydruki z systemu BDO kart ewidencji odpadów obrazujące powyższe nieprawidłowości zostały dołączone jako załącznik nr 21 do protokołu kontroli nr [...]). Dalej stwierdzono, że w kartach ewidencji odpadów prowadzonych w systemie BDO dla odpadów przetwarzanych we własnym zakresie na terenie zakładu w B. (w zakładce "przetwarzane") nie jest wpisywana nazwa instalacji, w której prowadzone jest przetwarzanie odpadów, pomimo że odpady przetwarzane są w ramach instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania oraz odrębnie np. w sektorze przetwarzania odpadów budowlano-remontowych. W kartach ewidencji odpadów odpowiednie rubryki na wskazanie nazwy instalacji, w której przetwarzane są poszczególne rodzaje odpadów, są puste. Powyższe utrudnia ocenę w zakresie rodzaju i ilości odpadów wytwarzanych w związku z eksploatacją konkretnej instalacji na terenie zakładu. Organ wskazał nadto, że analiza zapisów w kartach przekazania odpadów przeprowadzona podczas kontroli również wykazała nieprawidłowości. Dalej zaznaczono, że przeprowadzone w trybie art. 10b u.I.O.Ś. działania wobec innego podmiotu zajmującego się gospodarką odpadami oraz analiza kart przekazania odpadów wystawionych przez skarżącą spółkę dla transportów odpadów w czasie kiedy przeprowadzono oblot dronem (tj. w dniu 28 września 2023r.) wykazały nieprawidłowości wskazujące, że skarżąca spółka dokonywała wpisów w kartach przekazania odpadów niezgodnie ze stanem rzeczywistym. W ramach działań w trybie art. 10b u.I.O.Ś. dokonano sprawdzenia ładunków odpadów deklarowanych w kartach przekazania odpadów jako odpady o kodzie 19 12 09 minerały (np. piasek, kamienie) przewożonymi w dniu 28 września 2023 r. z zakładu do przejmującego odpady, tj. E.(2) sp. z o.o. w R. (dalej jako E.(2)). Prześledzono zapisy z uzyskanego monitoringu wizyjnego podmiotu przejmującego odpady oraz zapisy ewidencji odpadów w systemie BDO, zaś w wyniku analizy porównawczej stwierdzono, że w pojeździe o nr rej. [...], dostarczającym odpady strony skarżącej, pomimo deklarowanych zapisów w kartach przekazania odpadów o przewożeniu odpadów o kodzie 19 12 09, w rzeczywistości znajdowały się odpady stanowiące pozostałości po mechanicznym przetwarzaniu odpadów o kodzie 19 12 12. W wyniku analizy danych zawartych w kartach przekazania odpadów oraz na podstawie przeprowadzonych w trybie art. 10b u.I.O.Ś. działań wobec podmiotu przejmującego odpady, tj. E.(2), stwierdzono, że pojazdy dostarczające odpady ze skarżącej spółki E. o nr rej.: [...], [...], [...] i [...], pomimo deklarowanych zapisów w kartach przekazania odpadów o przewożeniu odpadów o kodzie 19 12 09, w rzeczywistości dostarczyły odpady stanowiące mieszaninę pozostałości po mechanicznym przetwarzaniu odpadów, tj. odpady o kodzie 19 12 12. W naczepach pojazdów nie znajdowała się drobna frakcja odpadów minerałów, natomiast widoczne były odpady w postaci mieszaniny o ciemnym zabarwieniu z kawałkami i fragmentami odpadów o różnej kolorystyce (w tym białe, niebieskie, czerwone, zielone, żółte i pomarańczowe). W składzie mieszaniny odpadów widoczne były fragmenty odpadów, porozrywane elementy o zróżnicowanych wymiarach o wyglądzie typowym dla składu frakcji odpadów pochodzących z mechanicznego przetwarzania odpadów komunalnych (odpady o kodzie 19 12 12). Wierzchnia warstwa odpadów znajdujących się w naczepach parowała. Fragmenty nagrań obrazujące przewożone ładunki odpadów, przekazywanych przez skarżącą stronę w dniu 13 listopada 2023 r. do E.(2) dołączono (jako załącznik nr 25) do protokołu kontroli nr [...]. Mając na uwadze dokonane ustalenia stwierdzono, że skarżąca spółka prowadzi ewidencję odpadów nierzetelnie oraz niezgodnie ze stanem rzeczywistym, co stanowi naruszenie art. 66 ust. 1 u.o.o., w myśl którego posiadacz odpadów zobowiązany jest do prowadzenia na bieżąco ilościowej i jakościowej ewidencji odpadów zgodnie z katalogiem odpadów, oraz naruszenie art. 67 ust. 3 u.o.o., stosownie do którego dokumenty ewidencji odpadów zawierają m.in. następujące informacje: - imię i nazwisko lub nazwę posiadacza odpadów, w tym wykonującego usługę transportu odpadów, adres zamieszkania lub siedziby oraz adres miejsca prowadzenia działalności (pkt 1), - rodzaj prowadzonej działalności w zakresie gospodarki odpadami, w szczególności wytwarzania, zbierania, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów (pkt 7), - masę odpadów lub suchą masę odpadów oraz kod i rodzaj odpadów (pkt 9), - adres miejsca przeznaczenia odpadów (pkt 11). Skarżąca spółka nie zgodziła się ze stwierdzonymi podczas kontroli naruszeniami i w dniu 25 stycznia 2024 r. odmówiła podpisania protokołu kontroli, a następnie w dniu 15 lutego 2024 r. do organu wpłynęły uwagi do protokołu kontroli, w których pełnomocnik strony skarżącej zaprzeczył jakoby kontrolowana prowadziła ewidencję odpadów nierzetelnie i niezgodnie ze stanem faktycznym, gdyż w rzeczywistości była ona prowadzona zgodnie z zasadami (w tym pouczeniami) zawartymi w BDO oraz swoją najlepszą wiedzą. Mając na względzie powyższe w piśmie wniesiono o przyjęcie, że nie doszło do wskazanych w protokole naruszeń. W zakresie złożonych wyjaśnień organ uznał je za bezzasadne zaznaczając, iż każdy użytkownik systemu BDO, wystawiający karty przekazania odpadów lub karty ewidencji odpadów, działa na tych samych zasadach, zaś korzystanie z dodatkowego programu i wynikłe z tego omyłki przy przepisywaniu do systemu BDO lub inne problemy z funkcjonowaniem systemu nie są podstawą aby domagać się przyjęcia, że do nieprawidłowości nie doszło. Zdaniem organu wskazane podczas kontroli, a następnie opisane w przedmiotowym zarządzeniu, naruszenia wystąpiły i w tych okolicznościach zarządzenie rzetelnego i zgodnego ze stanem rzeczywistym prowadzenia ilościowej i jakościowej ewidencji odpadów jest jak najbardziej uzasadnione. Mając powyższe na uwadze DWIOŚ stwierdził, że należało podjąć działania mające na celu właściwe sporządzenie i wypełnianie ewidencji odpadów, tak aby karty ewidencji i karty przekazania odpadów odzwierciedlały rzeczywisty sposób postępowania z odpadami na terenie zakładu oraz przedstawiały faktyczne rodzaje odpadów oraz miejsca przeznaczenia odpadów. W odniesieniu do pkt 2 zarządzenia pokontrolnego organ wskazał, że podczas kontroli analiza zapisów w kartach przekazania odpadów oraz zezwoleń w zakresie gospodarowania odpadami podmiotów, którym skarżąca spółka przekazywała odpady wykazała, że cześć odpadów została przekazana do nieuprawnionych odbiorców. Podmioty przejmujące odpady nie posiadały uregulowanej strony formalno-prawnej w zakresie gospodarowania odpadami, tj. całkowity brak wymaganego zezwolenia lub brak właściwego kodu w posiadanym zezwoleniu. Organ opisał przypadki zlecenia przez stronę skarżącą gospodarowania odpadami podmiotom nieuprawnionym wskazując karty przekazania odpadów: - w 2020 r. odpady o kodzie 19 12 04 tworzywa sztuczne i guma zostały przekazane do firmy P. (dalej jako P.) na podstawie dwóch podanych KPO, - w 2020 r. odpady o kodzie 19 05 03 kompost nieodpowiadający wymaganiom (nienadający się do wykorzystania) zostały przekazane do firmy P.(1) sp. z o.o. (dalej jako L.) na podstawie ośmiu podanych KPO, - w okresie od 19 stycznia do 27 maja 2021 r. odpady o kodzie 17 01 07 zmieszane odpady z betonu, gruzu ceglanego, odpadowych materiałów ceramicznych i elementów wyposażenia inne niż wymienione w 17 01 06 zostały przekazane do firmy P.(2) sp. z o.o. (dalej jako T.) na podstawie 235 kart przekazania odpadów. - w dniu 17 lutego 2021 r. zostały przekazane odpady o kodzie 17 01 07 do firmy P.(3) sp. z o.o. (dalej jako M.) na podstawie dwóch podanych KPO, - w okresie od 23 lipca 2020 r. do 7 września 2020 r. odpady o kodzie 17 01 07 zostały przekazane do T.(1) sp. z o.o. (dalej jako T.(1)) na podstawie 102 kart przekazania odpadów. Jak jednocześnie wskazano w kartach przekazania odpadów, na podstawie których przekazywano odpady o kodzie 17 01 07, nie zaznaczono rubryki "kod ex". Jak podano opisane odpady o kodzie ex 17 01 07 nie są tożsame z odpadami o kodzie 17 01 07. W obowiązujących przepisach prawnych z wyjaśnieniem znaczenia przedrostka ex poprzedzającego kod odpadu mamy do czynienia przykładowo w objaśnieniach do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz. U. z 2015r. poz. 796, dalej jako r.M.Ś. z 2015 r.), gdzie opisano, że poprzedzenie kodu literami "ex" oznacza, że kod z tym oznaczeniem obejmuje wyłącznie odpady wyodrębnione z rodzaju odpadu określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 4 ust. 3 u.o.o. W ocenie organu opisane przypadki przekazania odpadów świadczyło o naruszeniu przez skarżącą spółkę obowiązku zawartego w art. 27 ust. 2 u.o.o. Ponadto doszło do naruszenia pkt XI.4.5 warunków gospodarowania odpadami określonych w decyzji udzielającej pozwolenia zintegrowanego, zgodnie z którym prowadzący instalację będący posiadaczem odpadów może przekazywać odpady podmiotom, posiadającym stosowne zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gospodarowania poszczególnymi rodzajami odpadów oraz osobom fizycznym zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W uwagach do protokołu kontroli, które wpłynęły do organu w dniu 15 lutego 2024 r. zakwestionowano jakoby przekazywano odpady o kodzie 17 01 07 podmiotom nieuprawnionym, a dostrzeżone przez kontrolujących rozbieżności mają charakter jedynie porządkowy i nie wpłynęły na poprawność rzeczywistego gospodarowania odpadami. Dodatkowo wskazano, że odpady przekazywane do podmiotów: T., M. i T.(1) pod kodem 17 01 07 wytwarzane były przez kontrolowaną w procesie R5, a kontrolowana przekazywała odpady zgodne z posiadanymi przez te podmioty decyzjami administracyjnymi. Jak jednak podkreślił DWIOŚ pomimo zakwestionowania stwierdzonych naruszeń w zakresie przekazywania odpadów kontrolowana spółka we wniesionych uwagach nie odniosła się do przekazania odpadów o kodzie 19 12 04 tworzywa sztuczne i guma do firmy P. oraz odpadów o kodzie 19 05 03 kompost nieodpowiadający wymaganiom (nienadający się do wykorzystania) do firmy L. W zakresie pkt 3 zarządzenia pokontrolnego DWIOŚ zaznaczył, że skarżąca spółka zobowiązana jest do prowadzenia okresowych pomiarów hałasu w środowisku oraz do przekazywania wyników pomiarów organowi ochrony środowiska oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska. W okresie objętym kontrolą skarżąca spółka wykonała okresowe pomiary hałasu w 2021 i 2023 r. W wyniku analizy przekazanego podczas kontroli sprawozdania z pomiarów hałasu przeprowadzonych w 2023 r. stwierdzono, że sprawozdanie zostało przedłożone do DWIOŚ nieterminowo, tj. po upływie terminu 30 dni od dnia zakończenia pomiarów (sporządzenia sprawozdania). Jak podkreślono z danych zawartych w sprawozdaniu nr [...] wynika, że pomiary hałasu przeprowadzone zostały w dniu 9 listopada 2023r., a sprawozdanie zostało sporządzone w dniu 24 listopada 2023 r. Do DWIOŚ sprawozdanie wpłynęło zaś w dniu 29 grudnia 2023 r., a zgodnie z datą stempla pocztowego zostało nadane w placówce pocztowej w dniu 28 grudnia 2023 r. W ocenie organu stanowiło to naruszenie § 7 pkt 3 rozporządzenia Ministra Klimatu i Ochrony Środowiska z dnia 15 grudnia 2020 r. w sprawie rodzajów wyników pomiarów prowadzonych w związku z eksploatacją instalacji lub urządzenia i innych danych zbieranych w wyniku monitorowania procesów technologicznych oraz terminów i sposobów prezentacji (Dz. U. z 2020 r., poz. 2405 ze zm., dalej jako z.M.K.O.Ś. z 2020 r.), zgodnie z którym wyniki okresowych pomiarów przedkłada się do organu w terminie 30 dni od dnia zakończenia pomiaru. Organ podał przy tym, że nieskuteczna okazała się argumentacja zawarta w uwagach do protokołu kontroli, gdzie wskazano, że stwierdzona nieterminowość przekazania do DWIOŚ sprawozdania z pomiarów hałasu miała charakter pozorny. Na potwierdzenie załączono oświadczenie wykonawcy pomiarów informujące o przedłożeniu sprawozdania z błędem, jego korygowania oraz późniejszego terminu przekazania sprawozdania. Jak wyjaśniono skarżąca spółka powinna podjąć działania mające na celu zapewnienie terminowego wywiązywania się z obowiązku przekazywania do DWIOŚ wyników przeprowadzonych pomiarów. Na skarżącej spółce spoczywa obowiązek i odpowiedzialność za należyte prowadzenie własnych spraw. W celu wyeliminowania zdarzeń w przyszłości powinna zadbać o porozumienie się z wykonującym pomiary w zakresie udostępniania ostatecznych wyników z zachowaniem bezpiecznego terminu na dalsze przekazanie sprawozdania do właściwych organów. W kwestii pkt 4 organ wskazał, że skarżąca spółka (jako posiadacz odpadów, posiadająca pozwolenie zintegrowane uwzględniające zbieranie i przetwarzanie odpadów, prowadząca magazynowanie odpadów) jest zobowiązana do prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsc magazynowania odpadów znajdujących się na terenie zakładu, co wynika z art. 25 ust. 6a u.o.o. Organ zaznaczył, że skarżąca spółka przy piśmie z dnia 16 września 2019 r. przekazała do DWIOŚ dane dostępowe do wizyjnego systemu kontroli miejsc magazynowania odpadów. Przekazane dane nie były uzupełnianie i aktualizowane. Podczas kontroli wykorzystując dane dostępowe przekazane do DWIOŚ podjęto próbę zalogowania do wizyjnego systemu kontroli miejsc magazynowania odpadów. W wyniku przeprowadzonych prób w dniu 9 sierpnia 2023 r. nie uzyskano dostępu, kolejno przeprowadzone próby w dniu 10 sierpnia 2023 r. również nie pozwoliły na dostęp do obrazu z kamer. Dopiero po uzyskaniu dodatkowych wyjaśnień od osoby obsługującej system ze strony skarżącej spółki uzyskano dostęp. Zgodnie z przekazaną informacją w celu uzyskania dostępu konieczne było (oprócz użycia przesłanych do DWIOŚ danych dostępowych) zainstalowanie i korzystanie z dedykowanego programu. Skarżąca spółka nie poinformowała o tym fakcie przekazując w 2019 r. dane dostępowe. Po zainstalowaniu dodatkowego programu i uzyskaniu dostępu stwierdzono, że system działał prawidłowo, a dla DWIOŚ udostępniono 8 kamer obejmujących miejsca magazynowania odpadów. W kolejnych dniach kontroli ponownie podejmowano próby uzyskania dostępu do systemu wizyjnego za pomocą przesłanych do DWIOŚ danych dostępowych. W dniu 7 września 2023 r. korzystając z dedykowanego programu nie uzyskano dostępu do obrazu. W tym samym dniu po uzyskaniu dodatkowej informacji od osoby obsługującej system ze strony skarżącej spółki uzyskano dostęp, przy czym konieczne było zastosowanie zaktualizowanych danych do logowania - podano inny numer portu niż przesłany do DWIOŚ przy piśmie z dnia 16 września 2019 r. W kolejnych dniach kontroli ponownie podejmowano próby uzyskania dostępu, ale nie powiodły się. Uwzględniając te okoliczności DWIOŚ stwierdził, że skarżąca spółka powinna przekazać kompletne i aktualne dane umożliwiające w każdym czasie zalogowanie się przez DWIOŚ do systemu. Dane powinny zostać przekazane w sposób zapewniający zachowanie tych informacji w poufności. W skardze do tut. Sądu zarzucono powyższemu zarządzeniu pokontrolnemu naruszenie: 1) art. 66 ust. 1, art. 67 ust. 3 u.o.o. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżąca spółka prowadzi ewidencję odpadów w sposób nierzetelny i niezgodny ze stanem rzeczywistym; 2) art. 27 ust. 2 u.o.o. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżąca spółka przekazuje odpady podmiotom nieuprawnionym; 3) § 7 pkt 3 r.M.K.O.Ś. z 2020 r. poprzez uznanie, że skarżąca spółka nieterminowo złożyła sprawozdanie; 4) art. 25 ust. 6a i ust. 6f u.o.o. poprzez uznanie, że skarżąca spółka nie zapewniła dostępu dla organu do wizyjnego systemu miejsc magazynowania odpadów na terenie zakładu. W rezultacie wniesiono o uchylenie w całości zarządzenia pokontrolnego oraz zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że skarżąca spółka nie zgadza się z zarzutem niewłaściwego prowadzenia ewidencji odpadów za pośrednictwem kart ewidencji odpadów. W ocenie autora skargi kontrolujący pominęli zasady prowadzenia ewidencji wynikające z treści i formy kart ewidencji dostępnych dla skarżącej spółki. Zaznaczono, że ewidencja prowadzona jest zgodnie z przepisami, a wykazane przez organ nieprawidłowości wynikają z błędów systemu BDO, na które skarżąca spółka nie ma wpływu. Jak podkreślono organ nie wziął pod uwagę, iż niektóre pola w bazie BDO są fakultatywne, a brak ich uzupełnienia nie stanowi naruszenia. W kwestii przekazywania odpadów podmiotom nieuprawnionym strona skarżąca argumentowała, że odpady były przekazywane zgodnie z obowiązującymi decyzjami administracyjnymi. Wskazano, że dostrzeżone przez organ rozbieżności miały charakter jedynie porządkowy i nie wpłynęły na poprawność rzeczywistego gospodarowania odpadami. Z kolei w odniesieniu do nieterminowego przekazania wyników pomiarów hałasu autor skargi podniósł, że opóźnienie miało charakter pozorny i wynikało z błędu w dokumentacji dostarczonej przez firmę realizującą pomiary. Nadto zaznaczono, że korekta sprawozdania została złożona niezwłocznie po wykryciu nieścisłości. W odniesieniu do kwestii braku dostępu DWIOŚ do systemu monitoringu strona skarżąca stwierdziła, że monitoring funkcjonował prawidłowo, a brak dostępu dla organu wynikał z nieporozumienia w zakresie interpretacji obowiązujących przepisów. Wskazano, że wizyjny system kontroli działał, lecz organy inspekcji nie doprecyzowały sposobu przekazania dostępu. W odpowiedzi na skargę DWIOŚ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 4 marca 2025 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał zarzuty zawarte w skardze. Wskazał nadto, że kontrola została przeprowadzona z naruszeniem upoważnienia do kontroli, bowiem kontrolę przeprowadzono w szerszym zakresie. Zarządzenie pokontrolne w pkt 3 i 4 znajduje się poza zakresem upoważnienia do kontroli. Pełnomocnik wskazał następnie, że dowody zgromadzone niezgodnie z przepisami nie powinny być brane pod uwagę. Pełnomocnik podkreślił, że zarządzenie pokontrolne w części rozstrzygającej nie dąży do wyeliminowania naruszeń. Podkreślono, że inspektorzy nie posiadali zaktualizowanych sterowników, co uniemożliwiło pełny dostęp do nagrań, co zdaniem pełnomocnika świadczy o tym, że nie jest prawdą twierdzenie organu, iż system wizyjny wymagał dodatkowego oprogramowania. Wyniki monitoringu hałasu zostały, według pełnomocnika przekazane w terminie, gdyż powinny one zostać przekazane po zakończeniu kontroli, a nie po wykonaniu pomiarów. Pojedyncze braki w rubrykach, które wytknął organ zostały skorygowane już w trakcie kontroli, wobec czego na dzień wydania zarządzenia pokontrolnego zalecenie takie było niewykonalne. Odnośnie przekazywania odpadów podmiotom nieuprawnionym pełnomocnik podkreślił, że w tym zakresie inspektorzy nie byli upoważnieni do przeprowadzenia kontroli. Badanie rzeczy wymagało sporządzenia protokołu oględzin, które nie zostały sporządzone. Ponadto badania były dokonywane z przekroczeniem akredytacji. Jednocześnie pełnomocnik strony skarżącej wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów opisanych jako: zakres akredytacji laboratorium badawczego oraz program akredytacji laboratorium badawczego wykonujących pobieranie próbek i badania odpadów DAB-11 na okoliczność tego, że inspektorzy nie dokonali ustaleń faktycznych zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Sąd, postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 4 marca 2025 r., dopuścił dowody przedłożone przez pełnomocnika strony skarżącej na okoliczność prawidłowości dokonania ustaleń faktycznych zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa przez inspektorów ochrony środowiska (pkt 1); zobowiązał pełnomocnika strony skarżącej do złożenia w terminie 3 dni załącznika do protokołu wraz z jego odpisem, zawierających zarzuty i ich uzasadnienie podniesione na rozprawie, gdyż argumentacja ta nie była podniesiona w skardze (pkt 2) oraz odroczył termin ogłoszenia orzeczenia, wyznaczając go na dzień 18 marca 2025 r. (pkt 3). W piśmie z dnia 5 marca 2025 r. pełnomocnik strony skarżącej rozszerzył zarzuty skargi wskazując, że: 1) kontrola została przeprowadzona z przekroczeniem upoważnień do niej; 2) kontrola została przeprowadzona jako kontrola planowa i kompleksowa w celu realizacji czterech celów kontroli, nie zaś wyłącznie w zakresie gospodarki odpadami; 3) zakres kontroli wykroczył poza zakres upoważnień; 4) ustalenia przeprowadzone w trakcie kontroli realizowane były z naruszeniem zasad wynikających z u.I.O.Ś.; 5) zarządzenie w części rozstrzygającej nie spełnia wymagań stawianych w orzecznictwie zarządzeniom; 6) wydanie zarządzenia nie znajdowało oparcia w ustaleniach kontroli, a w szczególności: a) zarządzenie 1 w zależności od przywołanych "naruszeń" było w momencie jego wydania bądź to niewykonalne bądź też bezprzedmiotowe, a także sformułowane w oparciu o ustalenia przeprowadzone z naruszeniem prawa; b) zarządzenie 2 było bezprzedmiotowe – skarżąca spółka przekazywała odpad o kodzie 17 01 07 uprawnionym podmiotom, dostrzeżone przez kontrolowanych uchybienie nie było związane z przekazaniem odpadu podmiotom nieuprawnionym, a jedynie z ewentualnym niedookreśleniem węższego składu odpadów - brak w kartach przekazania odpadów oznaczenia zawężenia "ex"; c) zarządzenie 3 było bezprzedmiotowe – skarżąca spółka dostarczyła wyniki pomiarów w terminie 30 dni od otrzymania prawidłowego protokołu pomiarów; ustalenia w tym zakresie wykraczały poza zakres upoważnienia; d) zarządzenie 4 było bezprzedmiotowe – skarżąca spółka zapewniła dostęp do systemu kontroli wizyjnej w 2019 r.; ustalenia w tym zakresie wykraczały poza zakres upoważnienia. Organ, w piśmie z dnia 17 marca 2025 r., stanowiącym odpowiedź na rozszerzenie zarzutów skargi, podkreślił m.in., że kontrola została przeprowadzona przez uprawniony i powołany do tego organ, zgodnie z obowiązującymi przepisami, w granicach posiadanych upoważnień oraz zgodnie z zakresem wynikającym z obowiązujących regulacji prawnych. Nadto wskazano, że kontrola została przeprowadzona zgodnie z założonym zakresem, a wszelkie działania podjęte w jej ramach były zgodne z zasadami prawidłowego postępowania kontrolnego oraz miały na celu realizację ustawowych obowiązków organu przy jednoczesnym poszanowaniu praw przedsiębiorcy. Jako bezzasadny oceniono także zarzut dotyczący wykroczenia zakresu kontroli poza ramy upoważnień. Zakres przeprowadzonych czynności kontrolnych i dokonanych na ich podstawie ustaleń kontroli, a także sformułowanych naruszeń, w następstwie których wydane zostało zaskarżone zarządzenie pokontrolne był zgodny z treścią posiadanych upoważnień oraz przepisami szczegółowymi regulującymi postępowanie kontrolne. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Przy czym w myśl art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U z 2024 r., poz. 935, dalej jako u.p.p.s.a.), rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną jednakże powyższe regulacje nie pozwalają sądowi na stosowanie przy orzekaniu zasad współżycia społecznego lub zasad słuszności. Uchylenie decyzji lub postanowienia, względnie stwierdzenie ich nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania lub prawa materialnego, odpowiednio mogących mieć lub mających wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 u.p.p.s.a.). Z art. 146 § 1 u.p.p.s.a. wynika natomiast, że uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4-4b, sąd uchyla akt lub czynność albo stwierdza bezskuteczność czynności, przy czym przepis art. 145 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Odnosząc się do zarzutów skargi w pierwszej kolejności wskazać należy, iż podstawę materialnoprawną zaskarżonego zarządzenia stanowią przepisy u.I.O.Ś. Zgodnie z art. 1 u.I.O.Ś. Inspekcja Ochrony Środowiska jest powołana do kontroli przestrzegania przepisów o ochronie środowiska oraz badania i oceny stanu środowiska. Jak z kolei stanowi art. 9 ust. 1 u.I.O.Ś. - Inspekcja prowadzi kontrole planowe i pozaplanowe, a zgodnie z art. 10 u.I.O.Ś., kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej obowiązany jest umożliwić inspektorowi przeprowadzenie kontroli. Z czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół, którego jeden egzemplarz doręcza kierownikowi kontrolowanej jednostki organizacyjnej (art. 11 ust. 1 u.I.O.Ś.). Protokół podpisują inspektor i kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowana osoba fizyczna, którzy mogą wnieść do protokołu umotywowane zastrzeżenia i uwagi (art. 11 ust. 2 u.I.O.Ś.). Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 u.I.O.Ś., na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej. Zgodnie zaś z art. 12 ust. 2 u.I.O.Ś., kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowana osoba fizyczna, w terminie wyznaczonym w zarządzeniu pokontrolnym, mają obowiązek poinformowania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń. Zarządzenie pokontrolne wydawane jest zatem w razie stwierdzenia w wyniku przeprowadzonej kontroli naruszeń prawa i ma na celu ich wyeliminowanie. Przyjdzie jeszcze zauważyć, że jak zaznacza się w judykaturze Sąd rozpoznając skargę na zarządzenie pokontrolne wydane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 u.I.O.Ś. bada przede wszystkim czy kontrola została przeprowadzona przez powołany do tego organ, czy treść zarządzeń koresponduje z ustaleniami poczynionym w protokole kontroli, a także czy treść zarządzenia pokontrolnego znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 lipca 2022 r. w sprawie IV SA/Po 244/22, publ. CBOSA). Dokonując zatem, w myśl tych wskazań, oceny zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego co do jego zgodności z prawem, Sąd doszedł do przekonania, że wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie podzielił zarzutu strony skarżącej dotyczącego naruszenia art. 66 ust. 1 oraz art. 67 ust. 3 u.o.o. W tym zakresie autor skargi zakwestionował ustalenia organu, zgodnie z którymi skarżąca spółka prowadzi ewidencję odpadów w sposób nierzetelny i niezgodny ze stanem rzeczywistym. Przypomnieć w tym miejscu wypada, iż stosowanie do treści art. 66. ust. 1 u.o.o. posiadacz odpadów jest obowiązany do prowadzenia na bieżąco ich ilościowej i jakościowej ewidencji zgodnie z katalogiem odpadów określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 4 ust. 3 u.o.o. Natomiast art. 67 ust. 3 u.o.o. stanowi, że dokumenty ewidencji odpadów zawierają następujące informacje: 1) imię i nazwisko lub nazwę posiadacza odpadów, w tym wykonującego usługę transportu odpadów, adres zamieszkania lub siedziby oraz adres miejsca prowadzenia działalności; 2) numer rejestrowy, o którym mowa w art. 54 ust. 1; 3) numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile został nadany; 4) imię i nazwisko lub nazwę sprzedawcy odpadów lub pośrednika w obrocie odpadami oraz adres zamieszkania lub siedziby, o ile przekazanie odpadów odbywa się z udziałem tych podmiotów; 5) imię i nazwisko osoby sporządzającej - w przypadku karty ewidencji odpadów; 6) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby władającego powierzchnią ziemi, na której są stosowane komunalne osady ściekowe w celach, o których mowa w art. 96 ust. 1 pkt 1-3; 7) rodzaj prowadzonej działalności w zakresie gospodarki odpadami, w szczególności wytwarzania, zbierania, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów; 8) adres miejsca pochodzenia odpadów, w tym spoza terytorium kraju - z wyłączeniem wytwórców odpadów; 9) masę odpadów lub suchą masę odpadów oraz kod i rodzaj odpadów; 10) sposób gospodarowania odpadami - w przypadku posiadacza odpadów prowadzącego przetwarzanie odpadów; 11) adres miejsca przeznaczenia odpadów, a w przypadku przeznaczenia odpadów poza terytorium kraju również datę rozpoczęcia transportu, rodzaj środka transportu oraz przewidywaną metodę przetwarzania odpadów; 12) masę oraz rodzaj produktów i materiałów powstałych w wyniku przygotowania do ponownego użycia, recyklingu lub innego odzysku - w przypadku posiadacza odpadów prowadzącego odzysk. Sąd uznał, że organ prawidłowo wykazał, iż ewidencja była prowadzona nierzetelnie. Sama strona skarżąca nie kwestionuje bowiem występowania błędów w oznaczeniach procesów gospodarowania odpadami, co wynika z treści skargi. Wskazuje ona natomiast, że skorygowała dostrzeżone błędy, natomiast część błędów powstała z przyczyn od niej niezależnych. Należy zatem wskazać, że po pierwsze strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających, że nieprawidłowości wynikały wyłącznie z błędów systemu BDO. Strona skarżąca skupia się przy tym na kwestii fakultatywności niektórych pól znajdujących się w systemie BDO. Co jednak umyka stronie skarżącej, a jest istotne w niniejszej sprawie, to fakt, że w ramach zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego organ precyzyjnie wskazał m.in. na nieprawidłowości w kartach ewidencji odpadów, gdzie występowały błędne zapisy co do rodzaju działalności w zakresie gospodarowania odpadami prowadzonej na terenie zakładu. Nadto wskazano, że skarżąca spółka w kartach ewidencji odpadów prowadzonych w 2022 r. oraz 2023 r. w rubrykach "zakres działalności dla kodu odpadu" wskazywała dane niezgodne z faktycznym zakresem działalności. Przechodząc dalej należy stwierdzić, że zasadnie organ wskazał na nieprawidłowości dotyczące przekazywania odpadów podmiotom nieuprawnionym. Jak wynika z treści art. 27 ust. 2 u.o.o. wytwórca odpadów lub inny posiadacz odpadów może zlecić wykonanie obowiązku gospodarowania odpadami wyłącznie podmiotom, które posiadają: 1) zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów, lub 2) koncesję na podziemne składowanie odpadów, pozwolenie zintegrowane, decyzję zatwierdzającą program gospodarowania odpadami wydobywczymi, zezwolenie na prowadzenie obiektu unieszkodliwiania odpadów wydobywczych lub wpis do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości - na podstawie odrębnych przepisów, lub 3) wpis do rejestru w zakresie, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 5 - chyba że działalność taka nie wymaga uzyskania decyzji lub wpisu do rejestru. Organ w toku kontroli dokonał wnikliwej analizy danych zawartych w rejestrze BDO, jak również analizy zezwoleń na zbieranie i przetwarzanie odpadów podmiotów przejmujących odpady. Dokumentacja zgromadzona przez organ potwierdza, że część podmiotów przejmujących odpady od skarżącej spółki nie miała uprawnień do gospodarowania określonymi rodzajami odpadów. Przyjdzie zatem zauważyć, że w okolicznościach sprawy skarżąca spółka przekazała (w różnej częstotliwości): - odpady o kodzie 19 12 04 do firmy P., która nie posiadała zezwolenia w zakresie gospodarki odpadami, a w rejestrze BDO figurowała wyłącznie jako pośrednik w obrocie odpadami; - odpady o kodzie 19 05 03 do firmy L., która nie posiadała zezwolenia w zakresie gospodarki odpadami obejmującego tenże kod odpadu i lokalizację do której kontrolowana skarżąca spółka przekazała odpady (posiadała natomiast zezwolenie na przetwarzanie odpadów o kodzie ex 19 05 03); - odpady o kodzie 17 01 07 do firmy T., która nie posiadała zezwolenia w zakresie gospodarowania odpadami obejmującego odpady o kodzie 17 01 07, natomiast posiadała zezwolenie na przetwarzanie odpadów o kodzie ex 17 01 01; - odpady o kodzie 17 01 07 do firmy M., która nie posiadała zezwolenia w zakresie gospodarowania odpadami obejmującego odpady o kodzie 17 01 07, natomiast posiadała zezwolenie na przetwarzanie odpadów o kodzie ex 17 01 01; - odpady o kodzie 17 01 07 do firmy T.(1), która nie posiadała zezwolenia w zakresie gospodarowania odpadami obejmującego odpady o kodzie 17 01 07, natomiast posiadała zezwolenie na przetwarzanie odpadów o kodzie ex 17 01 01. Sąd podziela przy tym argumentację DWIOŚ w odniesieniu do katalogu odpadów uregulowanego w r.M.K. z 2020 r. Zastosowanie przedrostka "ex" ma ten skutek, że dochodzi do swoistego zawężenia (doprecyzowania) danego kodu odpadu. Tym samym nie można utożsamiać kodu odpadu zawierającego przedrostek "ex" oraz kodu odpadu pozbawionego takiego przedrostka. W konsekwencji podmiot, który dysponuje zezwoleniem na przetwarzanie odpadów o kodzie zawierającym wskazany przedrostek nie może przyjmować odpadów o kodzie w szerszym zakresie. Co równie istotne strona skarżąca w żaden sposób nie wykazała, ażeby podmioty, którym przekazywała odpady dysponowały stosownymi pozwoleniami. W rezultacie nie można było podzielić zarzutu naruszenia przez DWIOŚ art. 27 ust. 2 u.o.o. Równie nieskuteczna okazała się argumentacja skargi w zakresie zarzutu naruszenia § 7 pkt 3 r.M.K.O.Ś. z 2020 r. Jak stanowi wskazany przepis wyniki pomiarów oraz inne dane przedkłada się w pozostałych przypadkach - w ciągu 30 dni od dnia zakończenia pomiaru. Jednocześnie poza sporem pozostaje fakt nieterminowego przekazania wyników pomiaru hałasu. Skarżąca spółka zaznacza przy tym, że naruszenie to miało charakter pozorny, gdyż sporządzone sprawozdanie miało być obarczone błędem, który został następnie skorygowany, co skutkowało późniejszym przekazaniem sprawozdania. W ocenie Sądu zaprezentowana argumentacja nie może wywołać zamierzonego skutku. Jak już wyżej zaznaczono obowiązek przekazywania wyników pomiarów w określonym terminie wynika wprost z przepisów prawa. Jednocześnie wskazany obowiązek ma charakter obiektywny, a sam termin nie podlega wydłużeniu wskutek ewentualnych błędów oraz związanych z nimi korekt. To na stronie skarżącej spoczywał obowiązek terminowego przekazania wyników pomiaru hałasu, którego to terminu skarżąca spółka nie dotrzymała. Zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy potwierdza, że pomiary hałasu przeprowadzone zostały w dniu 9 listopada 2023 r., a sprawozdanie nr [...] zostało sporządzone w dniu 24 listopada 2023 r. Do DWIOŚ sprawozdanie przekazane zostało natomiast w dniu 28 grudnia 2023 r., co potwierdza stempel pocztowy. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 25 ust. 6a i ust. 6f u.o.o. przyjdzie wpierw wskazać, że według art. 25 ust. 6a u.o.o. posiadacz odpadów obowiązany do uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów lub pozwolenia zintegrowanego uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów, prowadzący magazynowanie odpadów, z wyjątkiem wstępnego magazynowania odpadów przez ich wytwórcę, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. a), lub zarządzający składowiskiem odpadów jest obowiązany do prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów, zgodnie z ust. 6b-6f. 6h i 6i oraz przepisami wydanymi na podstawie ust. 8a. Z kolei zgodnie z art. 25 ust. 6f u.o.o. podmiot prowadzący magazynowanie określonych w tym przepisie odpadów lub zarządzający składowiskiem odpadów zapewnia wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska właściwemu ze względu na lokalizację miejsca magazynowania lub składowania odpadów dostępność obrazu z wizyjnego systemu kontroli tego miejsca w czasie rzeczywistym przez system teleinformatyczny. Oznacza to, że te wszystkie działania stanowią całość obowiązku prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów, o którym mowa w art. 25 ust. 6a u.o.o. To na stronie skarżącej spoczywał obowiązek dostarczenia tych danych dostępowych do obrazu wizyjnego systemu kontroli magazynowania odpadów w czasie rzeczywistym, w związku z powyższym powinna dołożyć wszelkich starań, aby obowiązek ten wypełnić. Jakkolwiek nie ulega wątpliwości, że skarżąca spółka przekazała do DWIOŚ przy piśmie z dnia 16 września 2019 r dane dostępowe do wizyjnego systemu kontroli miejsc magazynowania odpadów. Co jednak istotne to fakt, że w okolicznościach faktycznych dane te okazały się niewystarczające, a konieczne okazało się również zainstalowanie i korzystanie z dedykowanego programu przez organ, o czym spółka nie poinformowała organu w piśmie zawierającym dane dostępowe. Jeszcze raz należy zatem podkreślić, że to na skarżącej spółce spoczywał obowiązek dołożenia wszelkich starań, aby zrealizować obowiązek nałożony przepisami u.o.o. Jednocześnie nie można przenosić tego ciężaru na organ, w szczególności, gdy strona skarżąca korzysta z dedykowanego oprogramowania, o konieczności posiadania którego nie poinformowała DWIOŚ dostarczając dane dostępowe. Skoro organ nie otrzymał realnego dostępu do wizyjnego systemu kontroli to uzasadnione było uznanie tego za naruszenie przepisów ochrony środowiska. Przechodząc zaś do zarzutów sformułowanych na rozprawie w dniu 4 marca 2025 r., a następnie rozszerzonych w piśmie procesowym z dnia 5 marca 2025 r., należy wskazać, że nie mogły one również wywołać zamierzonego przez stronę skarżącą skutku. W tym zakresie zarzuty te podzielić można na trzy zasadnicze grupy dotyczące: 1) przekroczenia upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, bowiem w ocenie strony skarżącej przeprowadzono kontrolę planową i kompleksową, czyli przekraczającą zakres upoważnień; 2) naruszenia zasad wynikających z u.I.O.Ś. w odniesieniu do ustaleń kontroli; 3) wadliwości zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego odnoszące się do jego treści, w tym niezgodności zarządzenia pokontrolnego z ustaleniami kontroli. Odnosząc się do zarzutu przeprowadzenia kontroli z przekroczeniem upoważnień to należy wskazać, że jak wynika z treści art. 9 ust. 1 u.I.O.Ś. Inspekcja Ochrony Środowiska prowadzi kontrole planowe i pozaplanowe. Natomiast według art. 9 ust. 1d u.I.O.Ś. kontrolę wykonują Główny Inspektor Ochrony Środowiska, wojewódzcy inspektorzy ochrony środowiska oraz upoważnieni przez nich inspektorzy Inspekcji Ochrony Środowiska. Z akt sprawy wynika natomiast, że przeprowadzający kontrolę i uczestniczących w kontroli posiadali upoważnienia tj. upoważnienie nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...]. Protokół kontroli potwierdza, że czynności kontrolne rozpoczęto po okazaniu legitymacji służbowych, upoważnienia do kontroli i pouczeniu o prawach i obowiązkach kontrolowanego. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko DWIOŚ, że organ dochował zasadniczych przesłanek podjęcia i prowadzenia kontroli. Dalej należy wskazać, że strona skarżąca podnosząc zarzut przekroczenia upoważnienia do przeprowadzenia kontroli wskazała na wystąpienie przez organ o zgodę na przeprowadzenie czynności kontrolnych również w siedzibie organu kontroli w momencie podjęcia pierwszych czynności, na co spółka skarżąca wyraziła zgodę w trybie art. 51 ust. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t. jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 236 ze zm., dalej: u.P.p.). Zdaniem strony skarżącej wystąpienie o powyższa zgodę w momencie podjęcia pierwszych czynności oraz cele i charakter kontroli, a także czynności faktycznie realizowane przez kontrolujących, jednoznacznie przesądzają, że do przedmiotowej kontroli przepisy rozdziału 5 u.P.p. znajdują zastosowanie w całej rozciągłości. Odpowiadając na tak postawiony zarzut wskazać trzeba, iż z art. 9a ust. 1 u.I.O.Ś. wynika, że kontrolę przedsiębiorców wykonuje się na zasadach określonych w rozdziale 5, przy czym jak stanowi art. 65 pkt 3 u.P.p. przepisów rozdziału 5 nie stosuje się do kontroli prowadzonej na podstawie u.I.O.Ś. w zakresie gospodarki odpadami. Przez gospodarkę odpadami zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 3 u.o.o. rozumie się wytwarzanie odpadów i gospodarowanie odpadami. Z kolei przez pojęcie gospodarowania odpadami, w myśl art. 3 ust. 1 pkt 2 u.o.o., rozumie się zbieranie, transport lub przetwarzanie odpadów, w tym sortowanie, wraz z nadzorem nad wymienionymi działaniami, a także późniejsze postępowanie z miejscami unieszkodliwiania odpadów oraz działania wykonywane w charakterze sprzedawcy odpadów lub pośrednika w obrocie odpadami. Wobec faktu, że skarżąca spółka jest podmiotem prowadzącym gospodarkę odpadami to nie ulega wątpliwości Sądu, że do przeprowadzonej kontroli nie mogły znaleźć zastosowania przepisy rozdziału 5 u.P.p. Oceny tej nie zmienia także pozyskanie zgody na przeprowadzenie czynności kontrolnych również w siedzibie organu kontroli – zgoda taka nie może wpłynąć regulację ustawową i niejako wyłączyć zastosowania art. 65 pkt 3 u.P.p. poprzez działania faktyczne. Na marginesie wskazać przyjdzie, że strona skarżąca pouczona została o wyłączeniu zastosowania przepisów rozdziału 5 u.P.p. we wszystkich znajdujących się w aktach sprawy upoważnieniach, tj. nr [...], nr [...], nr [...] oraz nr [...]. W konsekwencji nie można podzielić także zarzutu naruszenia zasad określonych w u.I.O.Ś. w odniesieniu do ustaleń kontroli. Należy wskazać, że strona skarżąca dopatruje się tego naruszenia wobec niezastosowania przepisów rozdziału 5 u.P.p. do przeprowadzonej kontroli, a tym samym nieważności przeprowadzonych czynności. Wobec jednak dotychczas poczynionych uwag wskazujących na brak zastosowania przepisów rozdziału 5 u.P.p. do kontroli prowadzonej na podstawie u.I.O.Ś. w zakresie gospodarki odpadami argumentację skargi w tym zakresie należy uznać za nieskuteczną i całkowicie chybioną. Nie mogły zadziałać również pozostałe twierdzenia strony skarżącej wskazujące na wadliwość wydanego zarządzenia pokontrolnego. Zdaniem Sądu wobec dokonanych przez organ inspekcyjny ochrony środowiska ustaleń i stwierdzonych nieprawidłowości organ był uprawniony, a nawet zobowiązany, skorzystać z kompetencji przyznanej w przepisie art. 12 ust. 1 pkt 1 u.I.O.Ś. i wydać zarządzenie pokontrolne w celu zobowiązania skarżącej spółki do prowadzenia działalności w sposób odpowiadający zasadom ochrony środowiska. W efekcie wydanie zarządzenia było uzasadnione, a zarządzenie pokontrolne prawidłowe. Zaznaczyć przy tym trzeba, że wydając zaskarżony akt organ zobowiązany był uwzględnić ustalenia dokonane podczas kontroli, co też niewadliwie uczynił. Zarządzenie pokontrolne odpowiada treści protokołu kontroli nr [...]. Argumentacja zarówno stanu faktycznego, podstawy dokonanych w sprawie ustaleń, jak i stanu prawnego, w odniesieniu do którego analizowane stwierdzone naruszenia objęte zarządzeniem pokontrolnym, ujmują istotę rzeczy w stopniu dostatecznym dla wydania kwestionowanego aktu. Nadmienić należy, że odmienna ocena strony skarżącej, co do stanu faktycznego sprawy nie mogła mieć wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę to Sąd, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.