II SA/Wr 476/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi I. K. w przedmiocie niewykonania przez Wojewodę Dolnośląskiego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2020 r., sygn. akt III SAB/Wr 327/20 postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić uiszczony wpis w kwocie 200 (słownie: dwieście) zł. I. K. w dniu 13 kwietnia 2021 r. wniosła za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika skargę na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 14 maja 2020 r. o sygn. akt III SAB/Wr 327/20 uwzględniającego skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 5 października 2021 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do złożenia dowodu pisemnego wezwania właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 26 października 2021 r. (zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru - k. 28 akt sądowych), w związku z czym zakreślony termin 7 dni na wykonanie zarządzenia upływał w dniu 2 listopada 2021 r. (wtorek). Z przesłanego do Sądu przez pełnomocnika skarżącej potwierdzenia nadania przesyłki, zawierającej dowód wezwania organu do wykonania wyroku, wynika, że rzeczone dokumenty zostały przesłane do Sądu w dniu 3 listopada 2021 r. (k. 38 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej jako p.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z przywołanego przepisu wynika, że warunkiem formalnym złożenia skargi na niewykonanie wyroku, a więc warunkiem umożliwiającym jej merytoryczne rozpoznanie przez sąd, jest m.in. uprzednie (przed jej złożeniem), pisemne wezwanie organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Wskazać trzeba, że termin na złożenie przedmiotowego wezwania nie jest dowolny. Wymagane jest, aby przed jego złożeniem doszło do uprawomocnienia się wyroku (i tym samym uzyskania przez wyrok przymiotu wykonalności). Następnie, prawomocny już wyrok, jest przesyłany organowi wraz z uzasadnieniem i aktami sprawy i dopiero od daty otrzymania przez organ tych dokumentów zaczyna biec termin do jego wykonania (załatwienia sprawy). Wynika to wprost z treści art. 286 § 1 i § 2 p.p.s.a. Zatem warunkiem prawidłowego wezwania organu do wykonania wyroku jest jego złożenie nie wcześniej niż po otrzymaniu przez organ orzeczenia sądowego wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności. Jednocześnie wezwanie nie może nastąpić później niż data złożenia skargi (wyrok NSA z 26 lutego 2008 r., I OSK 1529/07, Lex nr 453494). Wezwanie skierowane w innym czasie jest albo przedwczesne (gdy nastąpi przed doręczeniem organowi prawomocnego wyroku), albo spóźnione (gdy nastąpi po wniesieniu skargi) i nie wywiera skutku, o którym mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. Natomiast nie ma znaczenia, czy wezwanie zostało doręczone organowi przed upływem terminu, jaki ma on na załatwienie sprawy zgodnie z art. 35 k.p.a., czy też dopiero po upływie tego terminu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej do złożenia dowodu pisemnego wezwania właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Mając na uwadze, że powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 26 października 2021 r., zakreślony 7 dniowy termin upływał z dniem 2 listopada 2021 r. Pełnomocnik w dniu 3 listopada 2021 r. przesłał do Sądu dokumenty, stanowiące odpowiedź na rzeczone wezwanie. W zakreślonym terminie nie zostało więc wykazane, że wniesienie skargi jest dopuszczalne, wobec czego podlegała ona odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze należało uznać, że skarga nie spełnia warunków jej dopuszczalności, a zatem podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt I sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy (pkt II sentencji postanowienia).