II SA/Wr 477/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 13 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.J.K. o wstrzymanie wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie ze skargi W.J.K. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia odmówić wstrzymania wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...] r. Nr [...]. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie zaś z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., co powinno stać się przedmiotem oceny sądu. Ocena ta jest zatem możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, a która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Co najmniej należałoby uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.. W sytuacji zaś, gdy mamy do czynienia z ustaleniem opłaty, do uiszczenia której jest zobowiązana strona skarżąca – jak ma to miejsce w rozpatrywanej sprawie – twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. Brak uzasadnienia wniosku, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. uniemożliwia sądowi dokonanie oceny merytorycznej takiego wniosku. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest postanowienie o nałożeniu na skarżącego w wysokości 10000 zł grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku. Zdaniem strony skarżącej wykonanie postanowienia PINB w przedmiocie prowadzenia egzekucji kwoty 10000 zł będzie prowadziło do niebezpieczeństwa powstania szkody po stronie skarżącego i trudnych do odwrócenia skutków. Jednorazowa zapłata tak znacznej kwoty powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody zarówno w postaci bezpodstawnego i zawyżonego uszczerbku materialnego jak i trudnych do odwrócenia skutków w postaci przymusowego wyegzekwowania grzywny, która następnie będzie trudna do odzyskania i może mieć negatywny wpływ na prowadzoną przez skarżącego działalność gospodarczą. Samo zamurowane okna wykonane w konsekwencji realizacji postanowienia o nałożeniu grzywny również może spowodować skutki trudne do odwrócenia, ponieważ doprowadzi do unicestwienia istniejącego otworu okiennego, który później będzie trudny do odtworzenia z punktu widzenia technicznego, a nadto wiązał się będzie z kolejnym nieuzasadnionym kosztem. W ocenie Sądu argumentacja przedstawiona we wniosku o wstrzymanie wykonania jest zbyt ogólnikowo sformułowana, co nie pozwala w istocie na jego merytoryczną ocenę. Wprawdzie strona skarżąca wskazuje, że grozi jej "uszczerbek majątkowy", ale na poparcie swoich twierdzeń nie przedłożyła żadnych dokumentów, które zobrazowałyby jej niekorzystną sytuację finansową. Uiszczenie nałożonej grzywny może – z uwagi na jej wysokość - wpływać w sposób negatywny na sytuację majątkową skarżącego, ale musi to zostać wykazane jakimikolwiek dokumentami, z których powinno wynikać, że kwota ta jest na tyle wysoka, iż będzie powodować niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Takich dokumentów zabrakło w niniejszej sprawie. Sąd nie jest tym samym w stanie ocenić jaki wpływ będzie miało uiszczenie kwoty 10000 zł na sytuację materialną skarżącego. Ponadto należy zwrócić uwagę, że przy ocenie możliwości wstrzymania wykonania postanowienia w przedmiocie nałożenia grzywny, mającego na celu wyegzekwowanie obowiązku polegającego na demontażu stolarki okiennej i zamurowaniu otworu okiennego, Sąd nie może brać pod uwagę kwestii wykonalności ww. obowiązku i jego skutków, nawet gdy skutki te są trudne od odwrócenia. Argumentacja, że zamurowane okna wykonane w konsekwencji realizacji postanowienia o nałożeniu grzywny może spowodować skutki trudne do odwrócenia, mogłaby być podniesiona w przypadku, gdy przedmiotem zaskarżenia byłaby decyzja nakładająca ww. obowiązek, a nie gdy zaskarżone jest orzeczenie wydane w postępowaniu egzekucyjnym. Tym samym stwierdzenie, że unicestwienie istniejącego otworu okiennego, który - jak wskazuje skarżący - później będzie trudny do odtworzenia z punktu widzenia technicznego, a nadto wiązał się będzie z kolejnym nieuzasadnionym kosztem, nie mogło stanowić podstawy do wstrzymania wykonania postanowienia o nałożeniu grzywny. Na marginesie należy tylko zauważyć, że to do skarżącego należy decyzja, czy zapłaci grzywnę, czy wykona nałożony obowiązek. W razie wykonania zaś obowiązku nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. W rezultacie Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania postanowienia organu pierwszej instancji i dlatego też wniosek w tym przedmiocie nie został uwzględniony. Stąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a orzeczono jak w sentencji.