II SA/Wr 478/15

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M.H.-P. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [---] nr [---] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżąca, po doręczeniu jej odpisu wyroku z uzasadnieniem, wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, przez zwolnienie jej od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku podała, że od 1 lipca 2014 r. ma zawieszoną działalność gospodarczą, ze względu na jej niedochodowość. Stronia nie jest zarejestrowana w Urzędzie Pracy i nie otrzymuje żadnych świadczeń z tego tytułu. Jedyny dochód, jaki posiada, to świadczenie z Funduszu Alimentacyjnego w kwocie 500 zł i świadczenie rodzinne w kwocie 118 zł na małoletniego syna. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że wnioskodawczyni mieszka wspólnie z synem w wieku szkolnym (ur. w 2001 r.) i z matką, nie ma żadnego majątku w tym, nieruchomości ani zasobów pieniężnych. Posiada samochód Opel Sintra o wartości 5.000 zł we wspólności małżeńskiej, z kolei matka ma mieszkanie własnościowe spółdzielcze. Poza ww. świadczeniami rodzina skarżącej posiada dochód z emerytury matki w kwocie 1.283,48 zł – łącznie 1.901,48 zł. Miesięczne wydatki obejmują czynsz (800 zł), opłaty za energię elektryczną, gaz (210 zł), opłatę za telefon i internet stacjonarny (130 zł), za telewizję (60 zł) i telefon komórkowy (150 zł). Do wniosku załączono dokumenty potwierdzające zawieszenie działalności gospodarczej, wysokość dochodów oraz zaświadczenie o bezskuteczności świadczeń alimentacyjnych. Bez odpowiedzi pozostało wezwanie do przedłożenia dodatkowych dokumentów i oświadczeń dotyczących stanu finansowego, majątkowego i rodzinnego skarżącej, na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Podstawą prawną rozpoznania przedmiotowego wniosku jest regulacja zawarta w art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Stosownie do treści tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, czyli w zakresie całkowitym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Jak wynika z przytoczonej regulacji, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności, które uzasadniałyby jego żądanie. Rola Sądu/ referendarza sądowego ogranicza się do wezwania ubiegającego się o przyznanie praw pomocy do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych, jeżeli oświadczenie złożone na urzędowym formularzu wniosku okaże się niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości (art. 255 p.p.s.a.). W takich też okolicznościach w niniejszej sprawie skarżąca została wezwana do nadesłania dodatkowych informacji i dokumentów. Pozostawiając wezwanie bez odpowiedzi w rezultacie nie usunęła braków i wątpliwości co do jej możliwości płatniczych. Tymczasem wątpliwości budzi to, że przy dochodzi budżetu domowego w wysokości 1.900 zł, a miesięczne wydatki na utrzymanie mieszkania i opłat z nim związanych wynoszą prawie 1.300 zł. Wskazana kwota nie obejmuje wydatków na wyżywienie, odzież, środki czystości i na utrzymanie samochodu. Trudno natomiast dać wiarę, że pozostała kwota, to jest 601 zł, jest wystarczająca na pokrycie tych wydatków w 3-osobowym gospodarstwie domowym, w którym pozostaje nadto nastoletni syn. Powyższa kwestia nie została wyjaśniona z powodu pozostawienia bez odpowiedzi wezwania do przedłożenia dodatkowych informacji przez skarżącą, co skutkowało brakiem możliwości rzetelnego rozpoznania przedmiotowego wniosku. Mając zatem na uwadze powyższe, wniosek należało ocenić jako nieuzasadniony i w związku z tym, na podstawie art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.