II SA/Wr 478/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 30 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie ze skargi B. K.-D. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu dwóch budynków jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji. Pismem z dnia 27 czerwca 2019 r. B. K.-D. reprezentowana przez radcę prawnego K. A. wniosła skargę na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu dwóch budynków jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r., nr [...]. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że rozpoczęcie przez inwestora prac budowlanych na podstawie decyzji wydanej przez organ I instancji obarczonej szeregiem naruszeń, a w szczególności bez uwzględnienia tzw. przepisów technicznych rodzić będzie trudne do odwrócenia skutki. Ponadto stwierdzono, że zainicjowanie inwestycji wiąże się z wieloma uciążliwościami dla działek sąsiednich, tj. różnego rodzaju immisjami nawet w przypadku podjęcia ich w oparciu o decyzję całkowicie zgodną z prawem. Pełnomocnik wskazał, że dalece prawdopodobna jest sytuacja, iż w takich okolicznościach działalność inwestycyjna będzie wiązać się z podwojeniem uciążliwości dla właścicieli pobliskich nieruchomości, które w pierwszej kolejności wiązać się będą z prowadzonymi pracami budowlanymi celem realizacji inwestycji, a następnie - w przypadku uchylenia tejże decyzji - z doprowadzeniem inwestycji do stanu pierwotnego, tj. pracami rozbiórkowymi. Wskazano, że szkód niematerialnych poniesionych w skutek tak dokonanych immisji nie sposób będzie odwrócić, zaś w przypadku poniesienia szkód o charakterze majątkowym żmudny proces ich dochodzenia na etapie postępowania cywilnego skutecznie może ograniczyć możliwość ich naprawienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie zaś z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienie, o którym mowa sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.). Stosownie do powyższych uregulowań normatywnych zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek w art. 61 § 3 "uzasadnia wstrzymanie skarżonego aktu, jednakże to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008r., I FSK 983/08). Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., co powinno stać się przedmiotem oceny sądu. Ocena ta jest zatem możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Skutki te należy szczegółowo uzasadnić oraz wykazać wystąpienie ich w stosunku do składającego dany wniosek. Stąd same twierdzenia, iż wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki i niepowetowane szkody nie mogą być tu wystarczające. Zawarte we wniosku wywody powinny bowiem zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco okoliczności obrazujących sytuację faktyczną wnioskodawcy. Oczywiście uzasadnienie wniosku nie stanowi wymogu formalnego, lecz jego materialno-prawną argumentację. Z tego też względu jego treść nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia. Podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku. W ocenie Sądu strona skarżąca nie wykazała możliwości zajścia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji. W niniejszej sprawie brak jest konkretnych okoliczności wskazujących na możliwość spełnienia subiektywnych obaw wnioskodawcy. Skarżąca oparła wniosek tylko na przytoczeniu okoliczności, nie załączyła żadnych stosownych dokumentów źródłowych odzwierciedlających, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przywołana przez stronę argumentacja nie pozwala wywieść, że wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji jest na tyle zasadne, iż przemawia za wstrzymaniem inwestora w przysługujących mu prawach związanych z zabudową terenu, do którego posiada tytuł prawny. Inwestor ma bowiem prawo do rozpoczęcia robót budowlanych na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, mimo wniesienia skargi do sądu, z uwagi na brak orzeczenia wstrzymującego wykonanie powyższej decyzji. Tym samym to on ponosi ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi, czy też skargi kasacyjnej. Prowadzenie prac przez inwestora, mimo trwającego postępowania sądowego, odbywa się na jego wyłączne ryzyko, ponieważ kwestia ewentualnego przywrócenia stanu poprzedniego, w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi zaskarżona decyzja zostanie uchylona, będzie obciążać właśnie jego. Udzielenie przez sąd administracyjny ochrony tymczasowej nie może natomiast sprowadzać się do powstrzymania procesu inwestycyjnego w ogóle, a za zasadnością zastosowania takiej ochrony przemawiać będą tylko takie obiektywne okoliczności sprawy, które ze względu na negatywne i nieakceptowane prawem skutki, mogą powodować realne niebezpieczeństwa, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W rezultacie Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r. nr [...] i dlatego też wniosek w tym przedmiocie nie został uwzględniony. Zaznaczyć jednak należy, że odmowa wstrzymania wykonania wskazanej decyzji nie oznacza oceny zasadności skargi. Ewentualna niezgodność decyzji administracyjnej z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.