II SA/Wr 479/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej [...] we W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] we W. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie nakazu przeprowadzenia kontroli budynku i sporządzenia ekspertyzy technicznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] we W. (dalej: strona skarżąca) pismem z dnia [...] IX 2021 r. wniosła skargę na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] VIII 2021 r. (nr [...]) w przedmiocie nakazu przeprowadzenia kontroli budynku i sporządzenia ekspertyzy technicznej. Pismem z dnia [...] X 2021 r. strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podano, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować konieczność wydatkowania środków finansowych przez stronę skarżącą w kwocie około 50 000 zł, co spowoduje powstanie nieodwracalnych lub też trudnych do odwrócenia następstw. W szczególności wskazano na ograniczenie możliwości koniecznych i planowanych prac remontowych i modernizacyjnych prowadzonych przez stronę skarżącą. Ponadto strona skarżąca podniosła, że okres trwania epidemii Covid-19 może utrudnić lub też w efekcie uniemożliwić wykonanie decyzji ze względu na konieczność wykonania prac wewnątrz poszczególnych lokali i budynku. Zdaniem strony skarżącej prace takie mogą stanowić narażenie życia i zdrowia wielu osób. Co więcej mieszkańcy mogą uniemożliwiać wstęp do poszczególnych lokali, co może skutkować, w ocenie strony skarżącej koniecznością wystąpienia do sądu o zezwolenie na wstęp do lokali. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z 30 VIII 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że przedmiotem postanowienia o wstrzymaniu wykonania jest akt zaskarżony do sądu administracyjnego, o ile podlega on wykonaniu. Wykonaniu podlegają natomiast akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów. Celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest zapewnienie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w toku sądowej kontroli skarżonego aktu przed następstwami wadliwych aktów lub czynności organów administracji publicznej, których wykonanie może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a w konsekwencji tego przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie powinny być interpretowane rozszerzająco. Pozostawienie przez ustawodawcę uznaniu sądu zasadności wstrzymania aktu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością uzasadnienia przez stronę skarżącą wniosku wykazującego potrzebę wstrzymania wykonania aktu, zwłaszcza, że na tym etapie postępowania sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. Co istotne, przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienia NSA: z dnia 16 IX 2015 r., sygn. akt II GZ 336/15 i z dnia 25 VI 2015 r., sygn. akt II OZ 599/15, publ. CBOSA). W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie nie zasługiwał na uwzględnienie. Strona skarżąca nie wykazała, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wymaga podkreślenia, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych, czy pociągająca za sobą konieczność wydatkowania środków finansowych pociąga za sobą dolegliwość, rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Jednakże nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 28 III 2013 r., sygn. akt II FZ 171/13, publ. CBOSA). Należy podkreślić, że strona skarżąca nie wykazała w przekonujący sposób, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub narazi ją na wyrządzenie szkody. Strona skarżąca, powołując się na konieczność wydatkowania znacznych środków finansowych na sporządzenie ekspertyz, nie skonkretyzowała w żaden sposób wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie przedstawiła również żadnych dokumentów obrazujących jej sytuację finansową. Należy podkreślić, że koszty wykonania decyzji nie przesądzają o znacznej szkodzie lub trudnych do odwrócenia skutkach, a argument taki musi być rozpatrywany przez pryzmat podmiotu, na który obowiązek został nałożony i jego możliwości płatniczych. Nie można też zgodzić się, że ewentualne wydatki związane z nałożonymi decyzją obowiązkami "nie będą możliwe do odzyskania", albowiem – wbrew argumentacji strony skarżącej – ewentualna szkoda, którą poniosłaby strona skarżąca w tym zakresie będzie mogła być naprawiona na zasadach ogólnych. Również argumentacja strony skarżącej odwołująca się do potencjalnych skutków wykonania decyzji w odniesieniu do obecnie trwającego okresu epidemii Covid-19, jakkolwiek wskazuje na możliwe jej konsekwencje, to nie odnosi się do przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skoro stan epidemii nie zawiesza obowiązków właścicieli i zarządców w zakresie przeprowadzania obligatoryjnych kontroli budynków, to tym samym nie może stanowić podstawy do zawieszenia decyzji w takim przedmiocie. W rezultacie Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i dlatego też wniosek w tym zakresie nie został uwzględniony. Zaznaczyć jednak należy, że odmowa wstrzymania wykonania aktu nie oznacza oceny zasadności skargi. Ewentualna niezgodność decyzji z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny Sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na względzie wszystkie powyższe okoliczności, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.