II SA/Wr 482/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek (spr.), Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis, Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II w dniu 13 marca 2025 r. sprawy ze skargi D. D. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 kwietnia 2024 r. Nr 454/2024 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o legalizację samowolnie wybudowanego budynku I. uchyla zaskarżone postanowienie w całości; II. zasądza od Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: DWINB, organ II instancji) utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Legnicy (dalej: PINB, organ I instancji) z 12 lutego 2024 r. nr 33/2024 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia wniosku, o którym mowa w art. 48a ustawy Prawo budowlane, o legalizację samowolnie wybudowanego budynku położonego na działce nr [...] w S., gmina K. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny. Postanowieniem z 27 października 2023 r. nr 151/2023 PINB, na podstawie art. 48 i 48a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 682 ze zm., dalej: p.b.), wstrzymał roboty budowlane polegające na samowolnej budowie budynku położonego na działce nr [...] w S., gmina K., jednocześnie informując, że właściciel nieruchomości oraz inwestor – D. D. – ma prawo w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia (lub od dnia, kiedy postanowienie stanie się ostateczne, w przypadku jego zaskarżenia) złożyć do organu nadzoru budowlanego wniosek o legalizację obiektu. Zgodnie ze znajdującym się w aktach administracyjnych zwrotnym potwierdzeniem odbioru, przesyłkę zawierającą ww. postanowienie odebrała w dniu 31 października 2023 r. E. K. W dniu 12 stycznia 2024 r. do organu I instancji wpłynął wniosek D. D. o legalizację ww. obiektu wraz z pismem wyjaśniającym, że inwestor nie mógł złożyć wniosku w terminie wcześniejszym z powodu dłuższego czasu choroby. Jednocześnie wniesiono o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o legalizację. W dniu 16 stycznia 2024 r. inwestor złożył pismo uzupełniające, w którym utrzymał żądanie przedłużenia terminu do złożenia dokumentów legalizacyjnych oraz wyjaśnił, że informację o obowiązku złożenia wniosku o legalizację budynku otrzymał 12 stycznia 2024 r., bowiem korespondencję od listonosza odebrała osoba nieupoważniona, która w późniejszym czasie przekazała przesyłkę adresatowi. Wskazał również, że z uwagi na chorobę nie był w stanie osobiście udać się na pocztę ani zasięgnąć informacji ze Starostwa odnośnie stanu sprawy. Postanowieniem z 12 lutego 2024 r. nr 33/2024 organ I instancji odmówił przywrócenia terminu do wniesienia wniosku, o którym mowa w art. 48a ustawy Prawo budowlane o legalizację samowolnie wybudowanego budynku położonego na działce nr [...] w S., gmina K. W uzasadnieniu wskazano, że korespondencja kierowana do D. D. była przesyłana przez organ na adres widniejący w wypisie z rejestru gruntów, który został potwierdzony przez inwestora w protokole kontroli poprzedzającej wstrzymanie robót budowlanych. Zawiadomienie o kontroli zostało zaś odebrane przez tę samą osobę, która odebrała również postanowienie o wstrzymaniu. Organ podniósł, że skoro informacja o kontroli została przekazana, nic nie stało na przeszkodzie, aby poinformować również o postanowieniu. Kwestia ewentualnego nieprzekazania informacji w tym zakresie wynika zatem z zaniedbania i nie można tu mówić o braku winy ze strony inwestora, który niewątpliwie ma świadomość kto odbiera korespondencję pod adresem jego zamieszkania. Podkreślono również, że numer telefonu do organu był podany zarówno w zawiadomieniu o terminie kontroli, jak i w postanowieniu o wstrzymanie, w związku z czym strona miała możliwość kontaktu telefonicznego w celu ustalenia stanu sprawy. Nie mogły, zdaniem organu, stanowić przesłanki do przywrócenia ustawowego terminu okoliczności wskazane we wniosku, wskazujące na niedbalstwo w zakresie ochrony własnych interesów. W wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji, DWINB postanowieniem z 19 kwietnia 2024 r. nr 454/2024 utrzymał rozstrzygnięcie PINB w mocy. W uzasadnieniu, w ślad za oprotestowanym rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji, wskazano, że PINB przesyłał korespondencję kierowaną do D. D. na adres widniejący w wypisie z rejestru gruntów, który został potwierdzony przez niego w dniu kontroli (tj. 29 września 2023 r.), co wynika z protokołu przedmiotowej kontroli. Zawiadomienie o kontroli z dnia 9 września 2023 r. zostało odebrane przez tę samą osobę, która odebrała również postanowienie PINB o wstrzymaniu robót budowlanych. Na podstawie tego można więc wnioskować, że skoro informacja o kontroli została przekazana, to nic nie stało na przeszkodzie, aby poinformować również o postanowieniu. Natomiast kwestia ewentualnego nieprzekazania informacji w tym zakresie wynika z zaniedbania i nie można tu mówić o braku winy ze strony inwestora, który niewątpliwe ma świadomość kto odbiera korespondencję pod adresem jego zamieszkania. Podkreślono przy tym, odwołując się do orzecznictwa, że kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności. Przy ocenie winy strony tub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Brak winy w uchybieniu terminu należy przyjąć wtedy, gdy zainteresowany nie był w stanie przeszkody pokonać (usunąć) przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując własnym bądź innych. Organ podkreślił, że skarżący, dokonując wyboru adresu do korespondencji, nie mając przy tym pewności, że zostanie poinformowany o doręczeniu przesyłki na ten adres, powinien również liczyć się z konsekwencjami takiego niepoinformowania, czyli uchybieniu terminowi. Adres do korespondencji nie został nigdy zakwestionowany przez skarżącego i powinien był się liczyć z niepoinformowaniem o doręczeniu przesyłki, tym bardziej w sytuacji gdy przez tę samą osobę została odebrana przesyłka o zawiadomieniu o kontroli z dnia 9 września 2023 r. oraz postanowienie PINB nr 151/2023 z dnia 27 października 2023 r. Skarżący przy tym wiedział o toczącym się postępowaniu i mógł z własnej inicjatywy uzyskać informację o tym na jakim obecnie etapie ono się znajduje – czy to środkiem komunikacji na odległość, czy to osobiście w siedzibie organu. Nie można było stwierdzić, zdaniem organu, że uchybienie terminowi przez Pana D. D. nastąpiło z przyczyn niemożliwych do pokonania, niedających się przezwyciężyć. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł D. D. (dalej: skarżący), zarzucając organowi: 1/ naruszenie przepisu postępowania – art. 58 § 1 k.p.a. – polegające na przyjęciu przez organ II instancji, że skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, w sytuacji gdy nie miał on możliwości dowiedzenia się o treści postanowienia PINB nr 151/2023, a tym samym brak możliwości skutecznego złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego w terminie (przy czym przeszkoda w złożeniu tego wniosku nie powstała z jego winy), 2/ naruszenie przepisu postępowania – art. 41 k.p.a. – polegające na przyjęciu, że w toku postępowania skarżący powinien był zawiadomić organ administracji o każdej zmianie adresu, w sytuacji gdy doręczone postanowienie nr 151/2023 wstrzymujące roboty budowlane zostało doręczone na jego obecny adres zamieszkania, lecz odebrane zostało przez nieupoważnioną do tego osobę, która nie poinformowała skarżącego o fakcie doręczenia postanowienia. Zarzucając powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że DWINB w sposób bezkrytycznie powielił ustalenia dokonane przez organ I instancji oraz błędnie przyjął, że skarżący nie miał możliwości zapoznania się z treścią postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych oraz skutecznego złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego. Fakt odebrania zawiadomienia o kontroli nie może jednoznacznie świadczyć o tym, że skarżący miał możliwość zapoznania się z treścią postanowienia nr 151/2023. Odebranie ww. aktu przez inną osobę oraz niepoinformowanie skarżącego o tym stanowiło niezawinioną przeszkodę w zapoznaniu się z jego treścią. Organ nadzoru budowlanego w sposób nieuzasadniony uznał, zdaniem autora skargi, że miał on świadomość, kto odbiera korespondencję pod adresem zamieszkania. Wskazano nadto, że organ I instancji kreuje nierealny do realizacji obowiązek ciążący na skarżącym, polegający na posiadaniu wiedzy o treści korespondencji mimo faktu, że to nie on ją odebrał, a w konsekwencji nie miał możliwości zapoznania się z jego treścią. Zaznaczono, że skuteczne zapoznanie się z treścią postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych było niemożliwe z uwagi na faktycznie istniejącą przeszkodę niezależną od strony. Podkreślono, że w momencie dowiedzenia się o doręczeniu postanowienia oraz po zapoznaniu się z jego treścią, skarżący niezwłocznie złożył wniosek o legalizację obiektu budowlanego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia. Podsumowując, skarżący wskazał, że powołane okoliczności uprawdopodabniają brak jego winy w uchybieniu ustawowemu terminowi do złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego. W odpowiedzi na skargę DWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli sądowej jest postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o legalizację samowolnie wybudowanego budynku. Ze względu na wyżej wskazany przedmiot skargi, sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a.). Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art. 58 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.), zgodnie z którym w razie uchybienia terminu należy przywrócić ten termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 k.p.a.). Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (art. 58 § 3 k.p.a.). W realiach przedmiotowej sprawy zaskarżonym aktem odmówiono skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o legalizację samowolnie wybudowanego budynku położonego na działce nr [...] w S., gmina K. Wniosek taki, zgodnie z art. 48a ust. 1 p.b., składa się w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia o wstrzymaniu budowy. Dla oceny legalności zaskarżonego aktu w pierwszym rzędzie konieczna jest jednak ocena prawidłowości doręczenia postanowienia organu I instancji z dnia 27 października 2023 r. nr 151/2023 o wstrzymaniu robót budowlanych, zawierającego pouczenie o możliwości złożenia przez właściciela obiektu wniosku o jego legalizację. Rozpoczęcie biegu trzydziestodniowego terminu określonego w Prawie budowlanym dla dokonania czynności złożenia wniosku legalizacyjnego, uzależnione jest bowiem niewątpliwie, od skuteczności doręczenia postanowienia o wstrzymaniu robót budowalnych. Analizując pod tym kątem akta sprawy, Sąd stwierdził, że na ich podstawie nie można, w sposób niepozostawiający wątpliwości, uznać prawidłowości doręczenia postanowienia ww. postanowienia PINB. W pierwszej kolejności dostrzec trzeba, że problematykę doręczeń unormował ustawodawca w rozdziale 8 pt. "Doręczenia", działu I pt. "Przepisy ogólne" k.p.a. W myśl art. 40 § 1 k.p.a. pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez pełnomocnika – temu pełnomocnikowi. Przy czym, zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi, jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika. W myśl art. 42 § 1 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy albo na adres do korespondencji wskazany w bazie adresów elektronicznych. Zgodnie natomiast z art. 43 k.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Z powyższego wynika, że doręczenie zastępcze może być dokonane z zachowaniem warunków wskazanych w art. 43 k.p.a., a mianowicie: adresat jest nieobecny w lokalu mieszkalnym w trakcie doręczania pisma, pismo przyjmują osobiście pełnoletnie osoby, wymienione w przepisie, za pokwitowaniem oraz osoby te zobowiązują się oddania pisma osobiście adresatowi. Jednocześnie już samo odebranie przez domownika przesyłki, potwierdzone podpisem znajdującym się na potwierdzeniu odbioru, uznawane jest za oświadczenie, że domownik zobowiązuje się przekazać przesyłkę adresatowi. Dokonane prawidłowo doręczenie zastępcze, a więc z respektowaniem przesłanek o których mowa w art. 43 k.p.a. stwarza zatem domniemanie doręczenia pisma adresatowi. Przy czym za "dorosłego domownika" w orzecznictwie uważa się pełnoletnią osobę, w szczególności najbliższego krewnego, która mieszka wraz z adresatem (por. postanowienie NSA z 28 lutego 1996 r. SA/Ka 2074/95). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 marca 2007 r. II GSK 315/06, wskazał, że "określony w art. 43 k.p.a. sposób tzw. zastępczego doręczenia pisma opiera się na domniemaniu, że osoba wskazana na potwierdzeniu odbioru pisma jako domownik adresata i która pokwitowała pismo, przyjęła je w celu oddania go adresatowi oraz że pismo to zostało mu doręczone" (zob. również wyrok NSA z 24 września 2021 r. I GSK 288/21, CBOSA). W świetle opisanych przepisów procesowych nie budzi zatem wątpliwości, że doręczenia dokonywane przez organy administracji w trakcie postępowania administracyjnego winny znajdować swe umocowanie w przepisach k.p.a., a w szczególności w art. 42 - 44 k.p.a. Skuteczne doręczenie nastąpi wówczas, gdy dokonane zostanie z zachowaniem wszystkich warunków określonych normami prawa dla danego, wykorzystanego w praktyce przez organ sposobu doręczenia. Ocena skuteczności doręczenia pisma zależy zatem od wypełnienia ściśle określonych przepisami k.p.a. warunków formalnych, co musi znaleźć odzwierciedlenie w aktach sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2019 r., II OSK 1288/17, CBOSA). Dla przyjęcia bowiem, że doszło do doręczenia przesyłki, pomimo braku jej faktycznego przekazania adresatowi, konieczne jest spełnienie określonych czynności, które mogą zostać zweryfikowane w oparciu o adnotacje dokonane przez doręczyciela na kopercie lub zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W rozpoznawanej sprawie okazało się to jednak niemożliwe. Na znajdującym się w aktach administracyjnych zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych adresowanej do skarżącego, brak jest jednoznacznego wskazania przez doręczyciela kim jest osoba odbierająca przesyłkę (podpisana po obu stronach zwrotnego potwierdzenia odbioru E. K.). W punkcie 1 na stronie drugiej druku z.p.o. odznaczono krzyżykiem pole wskazujące jako odbierającego adresata, oraz zakreślono pozostałe pola – "pełnomocnik adresata" oraz "dorosły domownik". Nadto kilkukrotnie nakreślone linie częściowo wchodzą na pozostałe oznaczenia – "przedstawiciel ustawowy" oraz "sąsiad". W konsekwencji nie jest jasne, czy doręczenie przedmiotowego postanowienia nastąpiło z wypełnieniem warunków określonych w art. 43 k.p.a. i czy osoba która odebrała przesyłkę mieści się w kategorii osób wskazanych w tym przepisie (doręczyciel oznaczył także pole "pełnomocnik adresata" w sytuacji, gdy z akt nie wynika aby skarżący działał przez pełnomocnika). W opisanej sytuacji, nie można było zatem uznać, że skarżącemu doręczono zastępczo w sposób prawidłowy postanowienia organu I instancji o wstrzymaniu robót budowlanych, zawierającego pouczenie o możliwości złożenia wniosku o legalizację przedmiotowego obiektu. Na podstawie dowodu doręczenia niemożliwym jest bowiem ustalenie , którą z osób wskazanych w art. 43 k.p.a. jest osoba której oddano przesyłkę. W szczególności nie zostało jednoznacznie wykazane, że jest to dorosły domownik. Sąd zwraca przy tym uwagę, że przy ocenie prawidłowości w trybie doręczenia zastępczego nie mają znaczenia okoliczności powoływane przez organy, odnoszące się do faktu, że przesyłkę tę odebrała ta sama osoba, która odbierała kilkukrotnie dotychczasową korespondencję w toku postępowania administracyjnego. W orzecznictwie podkreśla się, że ponieważ doręczenie zastępcze wywołuje takie same skutki, jak doręczenie zwykłe do rąk adresata, to przyjęty przez ustawodawcę tryb doręczenia zastępczego określonego w art. 43 k.p.a. wymaga bezwzględnego przestrzegania jego warunków. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, że nie można skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia. Procesowa instytucja doręczenia zastępczego polega nie tyle na domniemaniu, ile oparta jest na konstrukcji fikcji prawnej poprzez uznanie, że nastąpiło doręczenie pisma, które de facto nie miało miejsca. Warunkiem przyjęcia przez organ takiej fikcji prawnej, tj. uznania, że nastąpiło doręczenie zastępcze, jest dysponowanie przez ten organ niebudzącym wątpliwości dowodem potwierdzającym, że przesłanki określone w art. 43 k.p.a. zostały spełnione. Dowodem na to jest dokument urzędowy w postaci prawidłowo wypełnionego zwrotnego potwierdzenia odbioru (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 17 lipca 2024 r., sygn. akt II SA/Bd 230/24 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 lipca 2021 r., sygn. akt III FSK 3834/21, dostępne w CBOSA). Zauważyć również należy, że każda czynność w postaci doręczenia jest każdorazowo potwierdzana osobnym dokumentem i powinna być oceniana w kryteriach prawidłowości jednostkowo. Doręczenie jest bowiem w postępowaniu administracyjnym czynnością sformalizowaną, stanowi gwarancję podstawowych praw strony w tym postępowaniu, a jednocześnie chroni organ przed negatywnymi skutkami działań strony zmierzającej do utrudnienia czy wydłużenia postępowania. Czynność ta powinna być dokonana zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie uregulowaniami. Za wszelkie błędy popełnione w zakresie doręczenia odpowiada organ administracji publicznej i to bez względu na to, czy czynność tę realizował samodzielnie, czy też zlecał jej wykonanie innym uprawnionym podmiotom, a ich wystąpienie skutkuje niemożnością uznania czynności doręczenia za skuteczną. Oznacza to, że adresat pisma nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji niezawinionych przez siebie uchybień przy doręczaniu korespondencji, będących wynikiem zaniedbań organu lub podmiotu dokonującego doręczenia, a wszelkie pojawiające się w tym zakresie wątpliwości winny być interpretowane i oceniane na jego korzyść (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 12 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Sz 764/24 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 kwietnia 2024 r., sygn. akt II GSK 962/23, dostępne w CBOSA). Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie pozwala w dostateczny sposób na ustalenie, że w odniesieniu do postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych z dnia 27 października 2023 r. nastąpił skutek doręczenia o którym mowa w art. 43 k.p.a. Powyższe okoliczności nie zostały jednak poddane ocenie a w rezultacie nie zostały uwzględnione przy rozpatrywaniu przez organ II instancji zażalenia na postanowienie PINB o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o legalizację. Tymczasem rozpoczęcie biegu terminu do złożenia przedmiotowego wniosku - co podkreślano wyżej - jest w bezpośredni sposób powiązane ze skutecznym doręczeniem stronie postanowienia PINB o wstrzymaniu robót budowlanych, co z kolei rzutuje na możliwość orzekania w przedmiocie przywrócenia uchybionego terminu. Wobec braku poczynienia w tym względzie stosownych ocen przez DWINB, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem art. 43 k.p.a. i art. 58 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ II instancji rozpatrzy zażalenie wniesione przez stronę skarżącą, uwzględniając uwagi i oceny Sądu odnoszące się do skuteczności doręczenia postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych i wpływu tej czynności na rozpoczęcie biegu terminu dla złożenia wniosku o legalizację, a w konsekwencji, na ewentualne uchybienie terminu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach wydane zostało na podstawie art. 200 p.p.s.a.