II SA/Wr 483/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi A. d.-K. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] 2021 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i orzeczenia o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę w całości. Decyzją z [...] 2021 r. (nr [...]) Wojewoda Dolnośląski - po rozpatrzeniu odwołania P. S. G. sp. z o.o. z siedzibą w T. od decyzji Starosty Powiatu Wrocławskiego z dnia [...] 2020 r. (nr [...]) odmawiającej ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości będącej własnością A. de V.-K., oznaczonej geodezyjnie jako działki nr [...] i nr [...], obręb M., gmina Kąty Wrocławskie, poprzez udzielenie zezwolenia na wybudowanie i posadowienie na opisanych działkach stalowego gazociągu podwyższonego średniego ciśnienia o wartości 1,6 MPa - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł: I. ograniczyć sposób korzystania z opisanej wyżej nieruchomości, poprzez zezwolenie P. S. G. sp. z o.o. z siedzibą w T. na założenie i przeprowadzenie na części działki nr [...] oraz nr [...] odcinka stalowego gazociągu podwyższonego średniego ciśnienia o wartości 1,6 MPa i średnicy DN 200 mm, relacji Kębłowice - Kąty Wrocławskie, o następujących parametrach: 1) na działce nr [...] a) długości 224,42 m oraz osi przebiegającej w północnej części ww. działki i przecinającej: - z jednej strony jej wschodnią granicę (wspólną z działką nr [...]) w odległości 177,9 m od północno - wschodniego narożnika działki; - z drugiej strony jej zachodnią granicę (wspólną z działką nr [...]) w odległości 242,7 m od północno - zachodniego narożnika działki; b) ułożonego w ziemi na głębokości przykrycia gruntem od 1,2 m do 2 m; c) o obszarze trwałego zajęcia nieruchomości o szerokości 2 m (po 1 m z obu stron osi gazociągu) i powierzchni 449 m2, ograniczonego dwoma odcinkami równoległymi do osi gazociągu i przecinającymi: - wschodnią granicę działki (wspólną z działką nr [...]) w odległościach 176,7 m i 179 m od północno - wschodniego narożnika działki; - zachodnią granicę działki (wspólną z działką nr [...]) w odległości 240,2 m i 244,8 m od północno - zachodniego narożnika działki; 2) na działce nr [...] a) długości 241,46 m oraz osi przebiegającej w północno - zachodniej części ww. działki i przecinającej: - z jednej strony jej północną granicę (wspólną z działką nr [...]) w odległości 231,7 m od północno - zachodniego narożnika działki; - z drugiej strony jej zachodnią granicę (wspólną z działką nr [...]) w odległości 177,9 m od północno - zachodniego narożnika działki; b) ułożonego w ziemi na głębokości przykrycia gruntem od 1,2 m do 2 m; c) o obszarze trwałego zajęcia nieruchomości o szerokości 2 m (po 1 m z obu stron osi gazociągu) i powierzchni 483 m:, ograniczonego dwoma odcinkami równoległymi do osi gazociągu i przecinającymi: - północną granicę działki (wspólną z działką nr 20 w odległościach 230,5 m i 232,9 m od północno - zachodniego narożnika działki; - zachodnią granicę działki (wspólną z działką nr [...]) w odległości 176,8 m i 179 m od północno - zachodniego narożnika działki; II. przebieg oraz granice: obszarów trwałego zajęcia gruntu, opisanych w pkt I ppkt 1 lit. c i ppkt 2 lit. c decyzji, obszarów zajęcia na czas robót budowlano- montażowych - o powierzchni 4711 m2 na działce nr [...] oraz 4970 m: na działce nr [...] zostały przedstawione na załącznikach graficznych, stanowiących integralne części niniejszej decyzji; III. okres wykonania robót budowlanych związanych z założeniem i przeprowadzeniem gazociągu opisanego w pkt 1 decyzji będzie wynosił 3 miesiące dla działki nr [...] oraz 3 miesiące dla działki nr [...], liczone od dnia ich rozpoczęcia w granicach danej działki. Jak wynika z akt administracyjnych decyzję wydano w następujących okolicznościach: Wnioskami z dnia 31 XII 2019 r. P. S. G. sp. z o.o. z siedzibą w T. (dalej jako "inwestor"), zwróciła się do Starosty Powiatu Wrocławskiego (dalej jako "starosta") o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z opisanej na wstępie nieruchomości w celu realizacji inwestycji liniowej w postaci gazociągu podwyższonego średniego ciśnienia o wartości 1,6 MPa. Starosta po przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia [...] 2020 r. (nr [...]) odmówił ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wyjaśnił, że planowana inwestycja nie spełnia warunku zgodności z planem miejscowym. Jak bowiem wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą nr XXXII/258/96 Rady Miejskiej w Kątach Wrocławskich z dnia 16 XII 1996 r. (Dz.Urz. Woj.Wroc. z 21 II 1997 r. Nr 3, poz. 25), dalej "MPZP", wyznacza on "niebudowlany korytarz sieci infrastruktury technicznej" zezwalając m.in. na "utrzymanie (...) gazociągu wysokiego ciśnienia". Tymczasem inwestycja objęta wnioskiem dotyczy realizacji nowego gazociągu podwyższonego średniego ciśnienia, który zastąpić ma gazociąg istniejący. Nadto MPZP nie rozstrzyga kwestii ciśnienia według nominalnych wartości i nie określa zasięgu strefy kontrolowanej. Do powyższej decyzji inwestor wniósł odwołanie. Decyzją z [...] 2021 r. (nr NRŚ-[...]) Wojewoda Dolnośląski (dalej jako "wojewoda") uchylił decyzję starosty i orzekł co do istoty sprawy rozstrzygając o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...] i nr [...], obręb M., gmina Kąty Wrocławskie. W motywach decyzji odwoławczej wojewoda wyjaśnił, że w okolicznościach sprawy wystąpiły wszystkie przesłanki do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z 21 VIII 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r., poz. 1990, ze zm.) – dalej jako "ugn". Przede wszystkim inwestycja zgodna jest z MPZP. Wojewoda zaznaczył, że według ustaleń MPZP nieruchomość objęta wnioskiem usytuowana jest na terenach upraw rolnych oraz o przewadze trwałych użytków zielonych. Na jej graficznej części, sporządzonej w skali 1:1000, zilustrowano pas, który w legendzie opisany jest jako "niebudowlane korytarze sieci infrastruktury technicznej (linie EE NN i WN, gazociągi WC)". Według zaś części tekstowej MPZP przewiduje się utrzymanie przebiegu przez obręb wsi trasy gazociągu wysokiego ciśnienia zasilającego m.in. Kąty Wrocławskie. Wojewoda stwierdził, że wyznaczony w MPZP korytarz sieci infrastruktury traktuje w istocie o wybudowanej, przed datą uchwalenia MPZP, infrastrukturze przesyłowej. Projektowany gazociąg DN 200 o ciśnieniu 1,6 MPa zostanie zaś posadowiony w odległości ok. 4 m od istniejącego gazociągu DN 100 o ciśnieniu 1,6 MPa, który po zakończeniu inwestycji zostanie wyłączony z użytkowania. Wojewoda zwrócił również uwagę na zmianę stanu prawnego w zakresie nazewnictwa podkreślając, że w okresie uchwalenia MPZP gazociąg o ciśnieniu 1,6 MPa kwalifikowany był jako gazociąg "wysokiego ciśnienia", podczas gdy aktualnie kwalifikowany jest ona jako "gazociąg podwyższonego średniego ciśnienia". W ocenie wojewody zachodzi zatem zgodność inwestycji z MPZP. Wojewoda zaznaczył przy tym, że potencjalne przesunięcie gazociągu poza działki nr [...] i nr [...] skutkowałoby nieuzasadnionym wydłużeniem trasy i wzrostem kosztów budowy. Ponadto, nie ma technicznej możliwości zmniejszenia gabarytów lub parametrów odcinka gazociągu przebiegającego przez przedmiotowy grunt. Wojewoda stwierdził, że również warunek uprzedniego przeprowadzenia rokowań został spełniony, bowiem inwestor bezskutecznie zwracał się do właścicielki nieruchomości przedstawiając opis inwestycji i propozycję wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu, jednak nie uzyskał od niej żadnego stanowiska. Skargę na powyższą decyzję wniosła A. de V.-K. (dalej jako "skarżąca") wnosząc o: uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W skardze zarzucono naruszenie: 1) art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, polegające na niezasadnym ustaleniu, że MPZP wprowadza możliwość przeprowadzenia planowanego przez inwestora gazociągu przez działki skarżącej, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości skarżącej, pomimo braku ku temu podstaw; 2) art. 8 kpa, poprzez prowadzenie postępowania w sposób, który nie budzi zaufania uczestnika do władzy publicznej, polegające na oparciu wydanej decyzji o ustalenia, które nie wynikają z MPZP; 3) art. 10 § 1 kpa, poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, polegające na braku odpowiedzi na pismo skarżącej z dnia 24 III 2021 r. odnośnie możliwości uzyskania kopii akt i zapoznania się z aktami sprawy, co doprowadziło do niezapoznania się z aktami sprawy i niewypowiedzenie się przez skarżącą odnośnie zebranych dowodów i materiałów; 4) art. 138 § 1 pkt 2 kpa, poprzez uchylenie prawidłowej decyzji starosty w całości i orzeczenie co do istoty sprawy pomimo istnienia podstaw do utrzymania ww. decyzji w mocy; 5) art. 124 ust. 1 i 2 ugn, poprzez niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów, polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że spełniona została jedna z przesłanek zastosowania powyższego przepisu tj. ograniczenie właściciela lub użytkownika wieczystego w korzystaniu z jego nieruchomości jest konieczne, aby mogła być zrealizowana inwestycja celu publicznego, zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, pomimo tego, że ustalony stan faktyczny nie uzasadniał przyjęcia, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wprowadza możliwość przeprowadzenia planowanego przez inwestora gazociągu przez działki skarżącej, a brak jest właściwej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W motywach skargi podkreślono, że w części graficznej MPZP dokładny przebieg gazociągu nie został określony a nie można tego przebiegu utożsamiać z bliżej nieokreślonym "niebudowlanym korytarzem infrastruktury technicznej (linie EE NN i WN gazociąg WC)". Ponadto, MPZP stanowi o gazociągu "wysokiego ciśnienia" gdy tymczasem inwestor planuje realizację gazociągu "podwyższonego średniego ciśnienia" i to o zwiększonej średnicy DN 200. Podkreślono przy tym, że budowa nowego gazociągu nie może być utożsamiana z "utrzymaniem" gazociągu istniejącego DN 100, zaś niedopuszczalne jest interpretowanie MPZP w sposób rozszerzający w kierunku ograniczenia prawa własności. Skarżąca zaznaczyła także, że ograniczono jej prawo do czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym. Wojewoda nie udzielił bowiem odpowiedzi na pismo skarżącej z dnia 24 III 2021 r. zawierające wniosek o doręczenie kopii akt sprawy, co skutkowało niezaznajomieniem się z materiałem dowodowym sprawy. W odpowiedzi na skargę wojewoda podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Zaznaczył przy tym, że udzielił odpowiedzi na pismo skarżącej z dnia 24 III 2021 r. (doręczone w trybie awizo). W ocenie wojewody organ nie ma obowiązku sporządzania kopii akt administracyjnych i przesyłania ich pod adres wskazany przez wnioskodawcę. Wojewoda oświadczył, że przesyłał skarżącej wszystkie pisma wytworzone w toku postępowania odwoławczego, zapewniając tym samym niezbędne warunki czynnego w nim udziału. W ocenie wojewody nie został też wykazany wpływ pomiędzy zarzucanym w skardze naruszeniem art. 10 § 1 kpa a wynikiem postępowania. Pismem procesowym z dnia 13 I 2022 r. pełnomocnik inwestora wniósł o rozpatrzenie skargi w trybie uproszczonym. Strony nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Jak wynika z art. 124 ust. 1 i 3 ugn, który stanowił materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Ustawodawca upoważnił więc organ administracji do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Decyzja w tym przedmiocie może być wydana w przypadku kumulatywnego wystąpienia następujących przesłanek: 1) zachodzi potrzeba założenia i przeprowadzenia na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń; 2) inwestycja zgodna jest z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; 3) właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości, mimo przeprowadzenia rokowań, nie wyraża zgody na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Jak wynika z materiału dowodowego sprawy, wszystkie powyższe przesłanki zostały spełnione. Inwestor wystąpił o zgodę na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości będącej własnością skarżącej w ramach inwestycji pod nazwą "Modernizacja gazociągu relacji Kębłowice – Kąty Wrocławskie". Przewiduje ona wybudowanie i posadowienie m.in. na opisanej na wstępie nieruchomości skarżącej gazociągu stalowego o średnicy DN 200 mm podwyższonego średniego ciśnienia o ciśnieniu do 1,6 MPa. W ramach inwestycji wykonany ma zostać gazociąg podwyższonego średniego ciśnienia DN 200 wraz z obiektami towarzyszącymi i infrastrukturą niezbędną do jego obsługi w ramach modernizacji istniejącego gazociągu podwyższonego średniego ciśnienia 1,6 MPa DN 100 zasilającego odbiorców miejscowości Kąty Wrocławskie oraz miejscowości ościennych. Z uwagi na jego niezadowalający stan techniczny wynikający z wybudowania jeszcze w latach 60-tych i pilną potrzebę jego wymiany zostanie on zastąpiony planowanym do realizacji gazociągiem (akta starosty, k. 63-64, 127-128, 166; akta wojewody, k. 13). Zachodzi również zgodność inwestycji z obowiązującym MPZP. Działki nr [...] i nr [...] usytuowane są na terenach upraw rolnych oraz o przewadze trwałych użytków zielonych. Przez działki te przechodzi również linia wyznaczająca "niebudowlane korytarze sieci infrastruktury technicznej (linie EE NN i WN, gazociągi WC)" (akta wojewody, k. 45). Jak zaś wynika z § 6 ust. 2 lit.d MPZP, w zakresie infrastruktury technicznej ustala się "utrzymanie przebiegu przez obręb wsi trasy gazociągu wysokiego ciśnienia zasilającego m. Kąty Wrocławskie; po wybudowaniu stacji redukcyjnej we wschodniej części wsi przy drodze do Smolca lub na południowym krańcu zabudowy istnieje możliwość gazyfikacji wsi". Należy podzielić stanowisko wojewody wskazujące, że tego rodzaju ustalenia MPZP korespondują z planowaną inwestycją. Sąd zwraca uwagę, że celem uchwały w sprawie planu miejscowego jest przede wszystkim określenie przeznaczenia terenów. Nie ulega zaś wątpliwości, że według rysunku MPZP część nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...] wyznaczona została jako obszar "niebudowlanych korytarzy sieci infrastruktury technicznej", w tym także sieci gazowej. Lokalizowanie zatem w takim obszarze sieci gazowej nie narusza postanowień MPZP w zakresie przeznaczenia terenu. Nie można się przy tym zgodzić z argumentacją skargi, jakoby pojęcie to było bliżej nieokreślone. Pojęcie "niebudowlanego korytarza sieci infrastruktury technicznej" należy rozumieć zgodnie z potocznym znaczeniem użytych w nim wyrażeń. Chodzi tu o obszar, który nie podlega zabudowie i wyznacza przebieg sieci infrastruktury technicznej. Jak wynika z bezspornych ustaleń, projektowana sieć mieści się w granicach obszaru wyznaczonego w MPZP jako korytarz sieci infrastruktury, przebiegać ma bowiem równolegle do istniejącej nitki gazociągu w odległości ok. 4 m od niej. Odmiennej konkluzji w zakresie zgodności z MPZP planowanego zajęcia nie uzasadnia fakt, że w § 6 ust. 2 lit.d MPZP postanowiono o utrzymaniu "gazociągu wysokiego ciśnienia". Inwestor a za nim wojewoda trafnie wyjaśnili, że w okresie uchwalenia MPZP obowiązywała odmienna kategoryzacja gazociągów. W dacie uchwalenia MPZP gazociągi o ciśnieniu roboczym powyżej 0,4 MPa kwalifikowano, zgodnie z § 5 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 14 XI 1995 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. z 1995 r. Nr 139, poz. 686), jako gazociągi "wysokiego ciśnienia". Natomiast, zgodnie z terminologią obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 IV 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz.U. z 2013 r. poz. 640), gazociągi o ciśnieniu powyżej 0,5 MPa do 1,6 MPa włącznie, stanowią jedną kategorię ujętą jako gazociągi "podwyższonego średniego ciśnienia" (§ 6 pkt 1 lit. c). W związku z faktem, że ciśnienie planowanego i dotychczasowego gazociągu pozostaje bez zmian (1,6 MPa) nie ma podstaw do stwierdzenia niezgodności planowanej inwestycji z § 6 ust. 2 lit.d MPZP. Nie można się również zgodzić z argumentacją skargi wskazującą, że budowa nowego gazociągu, mającego docelowo zastąpić gazociąg istniejący, nie mieści się w dyspozycji normy z § 6 ust. 2 lit.d MPZP. Sąd podkreśla, że określony w MPZP nakaz "utrzymania" przebiegu przez obręb wsi trasy gazociągu wysokiego ciśnienia odnosi się do utrzymania funkcji obszaru wyznaczonego korytarzem sieci infrastruktury technicznej. Natomiast nie normuje on w jakikolwiek sposób zakresu czy charakteru dopuszczalnych robót budowalnych. Innymi słowy, MPZP nie limituje rodzaju robót budowlanych, jakie mogą być wykonywanie w celu "utrzymania" przebiegu przez obręb wsi trasy gazociągu. Tym samym nietrafne było stanowisko starosty, a zarazem korespondujące z nim stanowisko skarżącej, jakoby "utrzymanie" przebiegu trasy gazociągu mogło być realizowane wyłącznie poprzez prace polegające na konserwacji, kontroli, badaniach i naprawie sieci już istniejących. "Utrzymanie" przebiegu trasy gazociągu może zatem nastąpić poprzez wykonanie w wyznaczonym korytarzu sieci infrastruktury technicznej także nowej infrastruktury, która zastąpi wyeksploatowaną sieć dotychczasową. Nie przesądza o niezgodności planowanej inwestycji MPZP fakt, że planowany gazociąg będzie miał większą średnicę od gazociągu dotychczasowego (DN 200 w miejsce dotychczasowego DN 100). Skoro bowiem MPZP nie konkretyzuje tego parametru, jako warunku dopuszczalności realizacji sieci infrastruktury gazowej, to nie sposób uznać, że zachodzi w tym zakresie niezgodność z MPZP. Zasadnie zauważył wojewoda, że MPZP posługuje się tu jedynie parametrem ciśnienia, abstrahując od kwestii dopuszczalnej średnicy przewodów gazowych. Spełniona została również trzecia przesłanka ustawowa w postaci braku zgody właścicieli nieruchomości. Do wniosku inwestor dołączył dokumentację, z której wynika, że przedstawił skarżącej zakres planowanych robót budowlanych. Ponadto prawidłowo opisał i zaznaczył na mapie obszary trwałego i czasowego zajęcia (pas montażowy). Równocześnie w pismach z dnia 8 VIII 2019 r. oraz 30 IX 2019 r. zaproponowano skarżącej kwotę za ustanowienie służebności przesyłu w wysokości 1009,00 zł za działkę nr [...] oraz 938,00 zł za działkę nr [...]. Pomimo podjętych przez inwestora prób zawarcia konsensusu, kierowane do skarżącej pisma pozostawały bez odpowiedzi. W orzecznictwie ugruntowany jest trafny pogląd, że strony rokowań nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie ich przeprowadzenia oprócz obowiązku zainicjowania rokowań poprzez przedstawienie propozycji jej rozstrzygnięcia. Rokowania mogą zostać zatem zakończone w okolicznościach wskazujących, że nie ma szans na zawarcie porozumienia. Nie przewidziano przy tym jakiejś szczególnej formy ich zakończenia. Oznacza to, że strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy na ich skutek dojdą do porozumienia skutkującego dokonaniem czynności prawnej, lecz również o tym, kiedy je zakończyć (zob. wyrok NSA z dnia 22 II 2012 r., I OSK 357/11 – CBOSA). Zgodzić się zatem należało z wojewodą, że niewypracowanie wspólnego stanowiska na skutek np. niereagowania właściciela nieruchomości na pisma przedsiębiorstwa przesyłowego, musi skutkować uznaniem braku zgody właściciela na przeprowadzenie prac na jego gruncie. W konsekwencji nie można się zgodzić z zarzutami skargi kwestionującymi prawidłowość zastosowania przez wojewodę art. 124 ust. 1 i 2 ugn oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Ustalenia poczynione w postępowaniu administracyjnym i przeprowadzona przez wojewodę wykładnia powołanych przepisów jak i postanowień MPZP w pełni uprawniały do wydania zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu skargi podnoszącego naruszenie art. 10 § 1 kpa należy zaznaczyć, że w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ppsa podstawą uchylenia przez Sąd decyzji może być tylko takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nawet więc, gdyby przyjąć, że wojewoda miał obowiązek sporządzić i przesłać skarżącej kopie pełnych akt postępowania, to w skardze nie wykazano w ogóle wpływu zarzucanego uchybienia na treść decyzji. Istota skargi koncentruje się bowiem na wykładni postanowień MPZP, które w ocenie skarżącej wykluczają możliwość realizacji zamierzonego przez inwestora przedsięwzięcia. Kompletność materiału dowodowego nie była zaś kwestionowana. Na marginesie należy zaznaczyć, że wbrew argumentacji skargi wojewoda – pismem z 28 IV 2021 r. - udzielił odpowiedzi skarżącej pouczając ją o możliwości utrwalania dokumentów znajdujących się w aktach sprawy za pomocą aparatu fotograficznego lub innego urządzenia służącego do utrwalania obrazu. Dodać należy, że kwestia sporządzania przez organ kopi akt administracyjnych celem udostępnienia stronie była przedmiotem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego (z dnia 8 X 2018 r., I OPS 1/18 – CBOSA). Stwierdzono w niej, że w ramach udostępnienia akt stronie na podstawie art. 73 § 1 kpa mieści się sporządzenie przez organ, w sposób wynikający z jego możliwości technicznych i organizacyjnych, na wniosek strony, kopii dokumentacji zgromadzonej w aktach spraw. Zaznaczono jednak, że obowiązek ten nie ma charakteru nieograniczonego i bezwarunkowego. Odmowa uwzględnienia wniosku strony o sporządzenie kserokopii z akt może nastąpić, gdyby organ wykazał konkretne utrudnienia wynikające z braku potrzebnego sprzętu lub dużej liczby dokumentów przewidzianych do kopiowania, w sytuacjach wymagających większego organizacyjnego zaangażowania ze strony pracowników czy też w sytuacji, gdy strona w sposób oczywisty i świadomy nadużywa prawa. Nie ma też podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 8 kpa. Przeprowadzenie przez wojewodę wykładni postanowień MPZP w sposób niezgodny z oczekiwaniami skarżącej nie stanowi bowiem naruszenia zasady budzenia zaufania do władzy publicznej. Wojewoda nie naruszył także art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Organ odwoławczy władny jest bowiem do reformacji decyzji organu pierwszej instancji. Wynika to wyprost z powołanego przepisu, zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla decyzję pierwszoinstancyjną w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Tego rodzaju decyzję wydał w okolicznościach sprawy wojewoda. Mocą swojej decyzji określił w sposób konkretny i precyzyjny warunki korzystania przez inwestora z nieruchomości posiłkując się przy tym załącznikiem graficznym. Zastosowany przez wojewodę załącznik w postaci mapy ewidencyjnej z naniesionym przebiegiem planowanej inwestycji oraz obszarem pasa montażowego i przyszłej strefy kontrolowanej obrazuje jednoznacznie zakres zajęcia, co dodatkowo precyzują wymiary odległościowe od północnych narożników nieruchomości, do których odwołano się w sentencji decyzji. W konsekwencji nie było podstaw do uznania, że decyzja w tym zakresie narusza prawo. Mając powyższe na względzie Sąd orzekł na zasadzie art. 151 ppsa.