II SA/Wr 485/01

Sygn. akt II SA/Wr 485/2001 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 marca 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sędzia NSA Asesor WSA Protokolant Andrzej Jurkiewicz /sprawozdawca/ Julia Szczygielska Anna Siedlecka Katarzyna Grott po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi I. i T. M. oraz C. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania oddala skargę Sygn. akt II SA/Wr 485/2001 2 UZASADNIENIE W dniu [...] r. Prezydent W. wydał na podstawie art. 40 ust. 1 i 3 i art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 15 poz. 139 ze zm./ decyzję nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla D. O. inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej poprzez dobudowę dodatkowego pomieszczenia /na poziomie parteru/ oraz przebiciu ściany w celu umieszczenia otworu okiennego /od strony południowej/ przewidzianej do realizacji we W. przy ul. P. [...] Dz.Nr 45, AM-21 obręb M. M . Stanowisko swoje organ I instancji uzasadnił tym, iż proponowana inwestycja zgodnie z ustaleniami planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego osiedla M. M. we W. położona jest na terenie przeznaczonym pod budownictwo mieszkaniowe. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli I. i T. M. oraz C. B. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Odwołujący się zarzucili powyższej decyzji, iż została wydana z naruszeniem przepisu art. 7, art. 9 i art. 77 kpa oraz bez uwzględnienia wymogów określonych ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez pominięcie w katalogu przedstawionych decyzją warunków wynikających z przepisów szczególnych konieczności uzyskania zgody właścicieli sąsiednich działek na rozbudowę. Ponadto odwołujący stwierdzili, iż wydanie przez nich zgody na żądaną budowę, rozbudowę, modernizację domu przy ul. P. [...] nie jest możliwe, gdyż przedsięwzięcia inwestycyjne na terenie nieruchomości, bezpośrednio graniczącej z ich posesjami, przyczyniają się do utrudnień w użytkowaniu i pomniejszają wartość ich nieruchomości, naruszają tym samym ich prawa oraz słuszny interes. Dalej informują, że z uwagi natomiast na zabytkowy charakter dotychczasowej zabudowy, wprowadzanie jakichkolwiek w niej zmian pozostaje w sprzeczności również z interesem społecznym. W dniu [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojej decyzji organ II instancji zważył, iż przepis art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przyznaje każdemu prawo, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny oraz do ochrony własnego interesu prawnego, przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Oznacza to, że zasadą jest prawo właściciela do korzystania z gruntu będącego jego własnością i tym samym prawo do swobodnego jego zagospodarowania. Sygn. akt II SA/Wr 485/2001 3 Powołując się na przepisy cyt. ustawy organ zaznaczył, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie przesądza jeszcze o konieczności realizacji inwestycji, której dotyczy, a jedynie stanowi stwierdzenie organu lokalizacyjnego, że w świetle ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lokalizacja takiej inwestycji, na określonym terenie, jest dopuszczalna. Natomiast przepis art. 43 tejże ustawy ogranicza swobodę organu ustalającego warunki lokalizacyjne w zakresie rozstrzygnięcia stanowiąc, iż nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kwestia możliwości realizacji zamierzenia inwestycyjnego jest rozstrzygana na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydawania pozwolenia na budowę, co należy do kompetencji organu administracji architektoniczno-budowlanej. Na tym etapie można też będzie rozważyć podstawowy zarzut skarżących dotyczący zbytniego przybliżenia projektowanej inwestycji do granicy ich posesji. Podkreślono, że w wydanej decyzji organ lokalizacyjny ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego na podstawie ustaleń obowiązującego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego Osiedla M. M. we W., zatwierdzonego uchwałą Miejskiej Rady Narodowej z 29 stycznia 1990r. /Nr IX/49/90/ a konkludując organ odwoławczy przyznał, że projektowana rozbudowa jest -zgodna z zapisem tego planu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. zauważyło również, iż projektowaną rozbudowę uzgodnił także bez uwag, postanowieniem z dnia [...] r. /Nr [...] / D. Wojewódzki Konserwator Zabytków. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli I. i T. M. oraz C. B. domagając się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 42 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. Nr 15 z 1999r. poz. 140/ oraz w związku z art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 17 lipca 1994r. Prawo budowlane /Dz.U. Nr 89 poz. 414 ze zm./ przez naruszenie praw osób trzecich /skarżących/ wynikających z pominięcia w zaskarżonej decyzji przewidzianych prawem budowlanym i przepisami o warunkach technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, warunków rozbudowy w stosunku do sąsiednich działek, w tym działek skarżących. Ponadto skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w szczególności art. Sygn. akt II SA/Wr 485/2001 4 77 § 1 kpa przez nie zebranie całego materiału dowodowego i art. 78 § 1 kpa poprzez nie przeprowadzenie dowodu na istotne okoliczności wskazane w odwołaniu jak też naruszenie art. 7 kpa przez nie załatwienie sprawy w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela oraz interesem społecznym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. odpowiadając na skargę wniosło ojej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zm./ sprawy w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie zaś do zapisu art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne /art. 3 § 2 pkt 1 cyt. ustawy/. Badając legalność zaskarżonych decyzji, Sąd administracyjny czyni to z uwzględnieniem stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji i na podstawie materiału dowodowego zebranego do chwili jej wydania. Podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tj. Dz.U. Nr 15 z 1999r. poz. 139 ze zm./ zwanej w dalszej części tego uzasadnienia ustawą. Według zapisu art. 3 ust. 1 cyt. ustawy każdy ma prawo do zagospodarowania terenu do którego ma tytuł prawny ale w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Zmiana zagospodarowania terenu polegająca w szczególności na wykonaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu /ar. 39 ust. 1 ustawy/. W sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowaniu terenu orzeka się w drodze decyzji na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /art. 40 ust. 1 ustawy/. Sygn. akt II SA/Wr 485/2001 5 Przy czym jak wynika z zapisu art. 43 ustawy nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W rozpoznawanej sprawie Prezydent W. ustalił dla D. O. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej poprzez dobudowę dodatkowego pomieszczenia /na poziomie parteru/ oraz przebiciu ściany w celu umieszczenia otworu okiennego /od strony południowej/. Nieruchomość, której dotyczy w/w decyzja zlokalizowana jest przy ul. P. [...] Dz.Nr 45, AM-21 obręb M. M . W szczegółowym planie zagospodarowania przestrzennego osiedla M. M. we W. uchwalonym przez Miejską Radę Narodową uchwałą nr IX/49/90 z 29 stycznia 1990r. nieruchomość ta oznaczona została symbolem D 104-MIV - i przewidziano dla niej następujący zapis Tereny mieszkaniowe — Tereny budownictwa mieszkaniowego z okresu między wojennego objęte sferą ochrony konserwatorskiej. Ochronie podlega układ urbanistyczny dróg jezdnych i pieszych oraz architektura. Tym samym w ocenie Sądu rozbudowa istniejącego domu o pomieszczenie powiększające kuchnię jak też wybicie dodatkowego okna od strony południowej /nr [...] / na której znajdowało się już jedno okno nie są sprzeczne z zapisami w/w prawa miejscowego przewidującego przecież dla tego terenu przeznaczenie pod budownictwo mieszkaniowe. Sporny teren jest niewątpliwie objęty strefą ochrony konserwatorskiej stąd też w świetle zapisów art. 40 ust. 4 pkt 4 ustawy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w tej sprawie wymagała uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Uzgodnienie takie zostało poczynione - postanowieniem z [...] r. nr [...], którym D. Wojewódzki Konserwator Zabytków we W. uzgodnił bez uwag projekt przedmiotowej decyzji Prezydenta W . Stanowisko organu współdziałającego, z którym należy uzgodnić decyzję bądź wydać decyzję po uzgodnieniu, jest wiążące dla organu decydującego. W tej sytuacji treść stanowiska zajętego przez organ uzgadniający może przesądzić z kolei o treści decyzji, która ma być wydana po uzgodnieniu przez organ decydujący. Rozstrzygnięcie zawarte w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest wyłącznie wyrazem stanowiska organu wydającego decyzję, bowiem każdy z organów współdziałających, wymienionych w art. 40 ust. 4, prowadząc postępowanie z wniosku o uzgodnienie decyzji, jest zobowiązany do zbadania sprawy pod kątem obowiązujących w tym zakresie przepisów i do zajęcia stanowiska /uzgodnienia/. Oznacza to, że każdy z organów współdziałających powinien Sygn. akt II SA/Wr 485/2001 6 ocenić zgodność planowanego zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego według swojej właściwości. Tak postąpiono w tej sprawie. Niewątpliwie większość zamierzeń inwestycyjnych wiąże się z różnym stopniem utrudnienia dla mieszkańców. Nie może to jednak prowadzić do żądania zaprzestania inwestowania. Ustawodawca w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym nakazał wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, o ile zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /art. 43 ustawy/, dlatego też jak wyżej wykazano przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z planem zagospodarowania przestrzennego osiedla M. M. we W. uchwalonym przez Miejską Radę Narodową 29 stycznia 1990r. nr DC/49/90 a to sprawiło, że nie można było odmówić inwestorowi wydania kwestionowanej przez skarżących decyzji. Skargi tym samym nie zasługiwały na uwzględnienie albowiem wydane w sprawie decyzje nie naruszają prawa. Podkreślić należy, iż zarzuty skargi koncentrują się na tym, iż naruszono prawa osób trzecich wynikające z pominięcia w zaskarżonej decyzji przewidzianych prawem budowlanym i przepisami o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - warunków rozbudowy w stosunku do sąsiednich działek. Zauważyć w tym miejscu należy, iż w ramach postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przede wszystkim trzeba ustalić i przesądzić czy planowana inwestycja zgodna jest z przepisami prawa miejscowego. Szczegółowe zaś normy wynikające z przepisów Prawa budowlanego czy też warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie będą przedmiotem ustaleń i kontroli przez właściwe organy architektoniczno-budowlane przy rozpatrywaniu wniosku o pozwolenie na budowę. Jednakże zaskarżone decyzje a to przede wszystkim decyzja pierwszoinstancyjna zawiera niezbędne informacje, które muszą być uszczegółowione na etapie postępowania o pozwolenie na budowę. Przede wszystkim załącznik graficzny do tej decyzji zawiera linie ograniczające teren inwestycji /zaznaczone kolorem zielonym/, które nakazują zachować odległość od terenu działki /nr [...] / zgodną z rozporządzeniem MGPiB z 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /tj. Dz.U. Nr 15 z 1999r. poz. 140 ze zm./. Zapewniając również ochronę osób trzecich w procesie inwestycyjnym w zaskarżonej decyzji zapisano, że projekt budowlany musi Sygn. akt II SA/Wr 485/2001 7 spełniać warunki tego rozporządzenia oraz czynić zadość przepisom ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. W odwołaniu skarżący podnosili brak zgody wyrażonej na planowaną inwestycję w tej sprawie jednakże okoliczność ta nie ma żadnego znaczenia dla bytu kwestionowanych decyzji gdyż element zgody stron na wydanie przedmiotowej decyzji nie stanowi warunku niezbędnego do podjęcia rozstrzygnięcia o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i nie jest wymagana taka zgoda na obecnym etapie postępowania. Stąd też wobec niezasadności skarg oddalono je a uczyniono to na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270/.