II SA/Wr 485/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 23 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi J. O. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów wniesionych w stosunku do prowadzonego postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonym postanowieniem DWINB uchylił postanowienie PINB w K. i przekazał temu organowi do ponownego rozpatrzenia sprawę zarzutów wniesionych przez skarżącą w stosunku do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, ale także o wstrzymanie jego wykonania. Zdaniem skarżącej treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia może skutkować tym, że PINB w K. nie będzie badał zarzutów podnoszonych dotąd przez skarżącą, a do których DWINB odniósł się zdawkowo. W tej sytuacji może dojść do nieodwracalnych negatywnych skutków prawnych wynikających z wyegzekwowania decyzji o rozbiórce. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu przez pojęcie "wykonania aktu administracyjnego", o którym mowa w przywołanym przepisie, należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (tak też np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 136/09, Orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego zaznaczyć należy, że zaskarżone postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. zostało wydane na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), który stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję (tu: postanowienie) w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wobec tego Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. jest rozstrzygnięciem, które nie nadaje się do wykonania w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaskarżone postanowienie nie nakłada bowiem na skarżącą żadnych obowiązków, ani nie nadaje jej jakichkolwiek uprawnień, lecz jest orzeczeniem kasacyjnym i jednocześnie powodującym skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Jedynym jej prawnie istotnym następstwem może być wydanie przez organ I instancji kolejnego postanowienie w przedmiocie zarzutów do postępowania egzekucyjnego, jednak wydanie jakiegokolwiek rozstrzygnięcia w tym przedmiocie nie będzie czynnością nieodwracalną albo powodującą znaczne szkody. Od postanowienia organu I instancji stronie służyć będzie bowiem zażalenie, a kolejne postanowienie organu wojewódzkiego zaskarżyć będzie można do sądu administracyjnego. Jednak zaskarżone obecnie postanowienie nie może spowodować żadnego ze skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., ponieważ nie nakłada na stronę określonych obowiązków, nie przyznaje żadnych uprawnień i nie może być realizowane dobrowolnie bądź przymusowo w drodze egzekucji. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie wskazanych wyżej przepisów prawa oraz zgodnie z art. 61 § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.