II SA/Wr 488/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 13 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. B. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 753/13 postanawia: odrzucić skargę. Prawomocnym postanowieniem z dnia 5 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 753/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę H. B. na uchwałę Rady Miejskiej w P. z dnia 27 sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Postanowienie to doręczono skarżącemu w dniu 15 listopada 2013 r. Na mocy postanowienia z dnia 13 listopada 2013 r. skarżącemu przyznane zostało prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W dniu 25 listopada 2013 r. za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu H. B. skierował datowaną na dzień 21 listopada 2013 r. adresowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na "niewłaściwy sposób postępowania sędziego WSA Ireneusza Dukiela (...)". Według skarżącego w sprawie doszło do niedopełnia obowiązków służbowych poprzez brak wezwania do poprawienia nagłówka skargi z dnia 20 września 2013 r. W jego ocenie, w sytuacji niezachowania warunków formalnych skargi obowiązkiem sędziego było wezwanie do poprawienia skargi pod rygorem pozostawienia jej bez rozpoznania. Zarządzeniem Sędziego z dnia 27 listopada 2013 r. wezwano skarżącego do poinformowania Sądu, czy pismo z dnia 21 listopada 2013 r. należy traktować jako jego sprzeciw od postanowienia z dnia 13 listopada 2013 r. lub skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 5 listopada 2013 r. W kolejnym piśmie złożonym w dniu 13 grudnia 2013 r., skarżący wyraził zapatrywanie, że w dniu 5 listopada 2013 r. został pozbawiony prawa do sądu. Jednocześnie oświadczył, że jego pismo z dnia 21 listopada 2013 r. nie jest sprzeciwem lub skargą kasacyjną. W dniu 7 lutego 2014 r. Okręgowa Rada Adwokacka we Wrocławiu wyznaczyła adwokat M. O.-H. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego. W dniu 21 lipca 2014 r. - powołując się na pełnomocnictwo substytucyjne udzielone przez wyznaczonego z urzędu pełnomocnika – adwokat A. G. wniosła skargę o wznowienie postępowania w powyższej sprawie. Jako podstawę wznowienia postępowania wskazała pozbawienie strony możliwości działania. Według pełnomocnika, skarżący omyłkowo w tytule skargi podał, że dotyczy ona uchwały nr [...]. Z treści skargi jednoznacznie natomiast wynikało, że zamiarem skarżącego było doprowadzenie do konwalidacji naruszenia prawa dotyczącego obowiązku podjęcia uchwały wobec wniosku przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego o zatwierdzenie taryf. W takiej sytuacji należało wezwać skarżącego do sprecyzowania przedmiotu skargi, a dopiero w przypadku jej niesprecyzowania powinno się zdecydować o odrzuceniu skargi. Powyższe działanie, stanowiące naruszenie art. 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, spowodowało pozbawienie strony rzeczywistej możliwości działania bez jej winy, co stanowi przesłankę wznowienia postępowania. Uprawdopodobniając zachowanie trzymiesięcznego terminu na wniesienie skargi o wznowienie postępowania pełnomocnik wskazał, że strona ostatecznie sprecyzowała swoje stanowisko w piśmie doręczonym adw. M. O.-H. w dniu 25 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu, który może być zastosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania Sąd dokonuje jej kontroli z punktu widzenia zachowania warunków formalnych określonych w art. 279 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać między innymi podstawę wznowienia i jej uzasadnienie. Przepis art. 280 § 1 p.p.s.a. stanowi natomiast, że sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Zgodnie z art. 277 p.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego powinna zostać wniesiona w terminie trzech miesięcy w razie oparcia jej na podstawie z art. 271 bądź 273 p.p.s.a. Termin ten liczony jest różnie w zależności od podstawy wznowienia. Zasadniczo liczy się go od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. Natomiast gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawy dowiedziały się o orzeczeniu. Wobec powyższego, gdyby nawet przyjąć, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, o jakiej mowa w art. 271 pkt 2 p.p.s.a. – pozbawienie możności działania na skutek naruszenia przepisów prawa, to została ona wniesiona z uchybieniem terminu. Termin na wniesienie skargi o wznowienie postępowania w przypadku pozbawienia możności działania liczy się – zgodnie z treścią przywołanego przepisu - od dnia, w którym strona dowiedziała się o orzeczeniu. Skarżący natomiast otrzymał postanowienie odrzucające skargę w dniu 15 listopada 2013 r., wobec czego już do tego dnia wiedział o podstawach odrzucenia skargi, co znalazło potwierdzenie w złożonym w dniu 25 listopada 2013 r. piśmie, w którym zarzucił sędziemu niewłaściwy sposób postępowania spowodowany brakiem wezwania do poprawienia skargi. Powyższe stanowisko prowadzi do konstatacji, zgodnie z którą, skarga o wznowienie postępowania z dnia 21 lipca 2014 r. została złożona z uchybieniem 3-miesięcznego terminu do jej wniesienia. Wskazywana w niej data 25 czerwca 2014 r. jako dzień, w którym skarżący ostatecznie sprecyzował pełnomocnikowi z urzędu swoje stanowisko pozostaje bez znaczenia. Treść przepisu art. 277 p.p.s.a nie pozostawia bowiem wątpliwości, jednoznacznie uzależniając początek biegu 3-miesięczengo terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania z faktem dowiedzenia się przez stronę o orzeczeniu, którego wydanie wiązane jest z pozbawieniem możności działania. Decydująca jest więc data dowiedzenia się przez stronę o orzeczeniu, a nie termin w którym ustanowiony później pełnomocnik z urzędu został poinformowany przez stronę o podstawach wznowienia, w tym wypadku "ostatecznym sprecyzowaniu stanowiska". Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., odrzucił skargę.