II SA/Wr 489/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. i S. B. o wstrzymanie wykonania postanowienia z dnia [...] r. ([...]) wymierzającego karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu w sprawie ze skargi E. i S. B. na postanowienie D.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia postanawia odmówić wstrzymania wykonania postanowienia z dnia [...] r. ([...]) wymierzającego karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu. E. i S. B. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W.z dnia [...] r. (Nr[...]) w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] r. ([...]) wymierzającego karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania postanowienia organu I instancji. Postanowieniem z dnia [...] r. (Nr[...]) D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. odmówił wstrzymania wykonania wnioskowanego postanowienia wywodząc, że nie jest on władny do jego wstrzymania, gdyż przepis z art. 61 § 2 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uprawnia organ do wstrzymania wykonania jedynie podjętego przez ten organ orzeczenia, które zostało zaskarżone do sądu administracyjnego. Pismem z dnia [...] r. strona skarżąca wniosła o powtórne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania powyższego postanowienia, argumentując, że jego wykonanie może w znacznym stopniu wpłynąć na kondycję finansową strony skarżącej i zagrozić prowadzonej działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienie, o którym mowa powyżej sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym ( art. 61 § 5 ustawy ). Stosownie do powyższych uregulowań normatywnych zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek w art. 61 § 3 "uzasadnia wstrzymanie skarżonego aktu, jednakże to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008r., I FSK 983/08). Przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są z kolei pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Użycie spójnika "lub" oznacza, iż przesłanki te mogą zachodzić alternatywnie. Sąd, rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonego aktu, powinien natomiast mieć na uwadze interes nie tylko wnioskodawcy, ale i innych uczestników postępowania oraz uwzględnić wszystkie okoliczności, nawet te niepodniesione we wniosku, o ile są możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy (postanowienie NSA z 13 września 2005 r., sygn. akt II OZ 750/05, nieopubli.). Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi bowiem o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, nieopubl.). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r., sygn. akt IISA/Bk 352/06). Sąd rozpoznający niniejszy wniosek nie podzielił argumentacji wnioskodawcy, iż wykonanie zaskarżonego postanowienia może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Przede wszystkim zważyć należy, iż strona skarżąca nie wykazała okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia tejże szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a jedynie ogólnikowo wskazała na ewentualną groźbę utraty płynności finansowej oraz groźbę zakończenia prowadzonej działalności gospodarczej. Wypada również podkreślić, że wnioskodawca składając powtórnie wniosek o wstrzymanie wykonania opisanego postanowienia, nie podał żadnych nowych okoliczności uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej. Niezależnie jednak od powyższego, czyniąc zadość obowiązkowi uwzględnienia z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujących o wstrzymaniu bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności zaskarżonych do sądu, również sąd rozpoznający niniejszą kwestię nie dopatrzył się w niniejszej sprawie przesłanek do wstrzymania wykonania postanowienia z dnia [...] r. Mając na względzie zaistniałe w sprawie okoliczności stanu faktycznego i kierując się dyspozycją art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.