II SA/Wr 489/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 28 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Z., D. S., G. Z., P. B., P. S., Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] maja 2017 r., Nr SKO [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia obejmującego budowę zakładu serwisowania i naprawy silników lotniczych postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić każdemu ze skarżących, tj. M. Z., D. S., G. Z., P. B., P. S., Z. S. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę po 200 (dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. M. Z., D. S., G. Z., P. B., P. S., Z. S. pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] maja 2017 r., nr SKO [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza S. z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] ustalającą na rzecz spółki A Sp. z o. o. [...] , [...] W. środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn. "Budowa zakładu serwisowania i naprawy silników lotniczych w S. na działkach w obrębie ewidencyjnym S. i J.", przewidzianego do realizacji na działkach nr [...], [...], [...], [...] obręb S. i [...] [...] obręb J. W skardze wnieśli o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i decyzji ją poprzedzającej; 2) wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji; 3) zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. Skarżący przedstawili w skardze następujące zarzuty: 1) wydanie decyzji na podstawie raportu przedstawiającego nierzetelne dane i informacje; 2) niewłaściwe, zbyt wąskie ustalenie kręgu stron postępowania; 3) odmowa zorganizowania rozprawy administracyjnej dla społeczeństwa; 4) ograniczenie możliwości zapoznawania się z dokumentacją sprawy członkom społeczeństwa. W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu wskazał, że skarżący nie zostali uznani za strony postępowania zarówno przez Burmistrza S. jak i przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. W konsekwencji skarżący nie byli adresatami zaskarżonej decyzji ani decyzji ją poprzedzającej. Mając to na uwadze, Kolegium w wyniku rozpoznania odwołań skarżących od decyzji Burmistrza S. z dnia [...] marca 2017 r. umorzyło zainicjowane przez skarżących postępowania odwoławcze. Kolegium zwróciło uwagę, że do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący mogli zaskarżyć decyzje umarzające postępowanie odwoławcze, nie zaś przedmiotową decyzję, która zakończyła postępowanie administracyjne, którego stronami skarżący nie byli. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), dalej "k.p.a.", stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z kolei w myśl art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie do treści art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z kolei zgodnie z § 2 uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Tym samym niezbędną przesłanką do wniesienia skargi jest posiadanie interesu prawnego czyli istnienie normy prawa materialnego, na podstawie której określona osoba może domagać się konkretyzacji uprawnień lub obowiązków bądź żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu ochrony jego sfery praw i obowiązków przed naruszeniami dokonanymi tym aktem i doprowadzenia tego aktu do stanu zgodnego z prawem. W celu ustalenia interesu prawnego, a tym samym możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego, niezbędnym jest istnienie związku o charakterze materialnym pomiędzy sytuacją faktyczną danego podmiotu, a normą prawa materialnego. Interes prawny musi być interesem indywidualnym strony i dotyczyć bezpośrednio jej praw i obowiązków (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2010 r., I OSK 1465/10, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach). Niemniej jednak odnosząc się do zakresu przedmiotowej skargi wskazać należy, że nie jest sporne, iż skarżący nie zostali uznani za strony postępowania administracyjnego, bowiem organ I i II instancji uznał, że nie legitymują się oni przymiotem strony. Biorąc pod uwagę materiał zgromadzony w niniejszej sprawie, przyznać rację należy organom administracji, że prowadzone postępowanie nie miało wpływu na sytuację prawną każdego ze skarżących. Nie ma bowiem normy prawa materialnego, nie wskazali jej także przede wszystkim sami skarżący, która w opisanym zakresie pozwalałaby przyznać im uprawnienie strony. We wioskach o uznanie za stronę skarżący wskazywani m.in.: prawo własności do działek położonych w odległości 650 metrów od projektowanego zakładu, zaś interes prawny podyktowany jest faktem negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na działki wnioskującego. W piśmiennictwie prezentowany jest pogląd, iż osoba, która nie posiada interesu prawnego, nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego. W rezultacie, skarga wniesiona przez podmiot, który a limine nie może mieć legitymacji skargowej, podlega odrzuceniu (zob: J. Tarno [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2006 r., str. 135). W ocenie Sądu, brak jest zatem w tej sytuacji podstaw do wniosku, iż skarżący posiadają interes prawny do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] maja 2017 r., nr [...]. W przypadku, gdy brak interesu prawnego jest oczywisty istnieje podstawa do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej – art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 15 lutego 2017 r., sygn. II OSK 264/17) i mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności, na podstawie art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.