II SA/Wr 489/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Asesor WSA Wojciech Śnieżyński Protokolant: asystent sędziego Andżelika Abramowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 września 2018 r. sprawy ze skargi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe - Nadleśnictwa Ś. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w L. Ś. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia (...) kwietnia 2018 r. nr (...) w przedmiocie określenia opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych do podtrzymywania zalewów zbiorników wodnych I. uchyla zaskarżoną decyzję w całości; II. zasądza od Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie – Dyrektora Zarządu Zlewni w L.Ś. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Informacją roczną Nr (...), L. Ś., (...) z dnia (...) marca 2018 r., znak (...) Dyrektor Zarządu Zlewni w L. Ś. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie ustalił Nadleśnictwu Ś. opłatę stałą w łącznej wysokości 457.00 zł za pobór wód powierzchniowych. W dniu 11 kwietnia 2018 r. Nadleśnictwo Ś. złożyło reklamację, w której nie zgodziło się z naliczoną opłatą za pobór wód powierzchniowych i wniosło o zwolnienie z opłaty stałej na podstawie art. 270 ust. 2 ustawy Prawo wodne, kwestionując również sposób naliczenia opłaty za wypełnienie czaszy zbiorników. Strona podniosła, że pobór wody do wypełnienia czaszy zbiorników był jednorazowy, a celem wybudowanych zbiorników jest retencja wód powierzchniowo - gruntowych, a w razie potrzeby wykorzystanie wody do celów przeciwpożarowych. Decyzją z dnia (...) kwietnia 2018 r. ((...)) Dyrektor Zarządu Zlewni w L. Ś. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, na podstawie art. 273 ust. 6 w związku z art. 271 ust. 3, art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. poz. 1566 i 2180) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej k.p.a.), określił Nadleśnictwu Ś. opłatę stałą w wysokości 7.00 zł w tym: 6.63 zł za pobór wód powierzchniowych do podtrzymania zalewów zbiorników wodnych nr I i II dz. nr (...) i (...) w Ł., gm. Ż. 0.68 zł za pobór wód powierzchniowych do podtrzymania zalewu zbiornika wodnego nr III dz. nr (...) w Ł., gm. Ż. Dodatkowo wskazano, że opłatę należy uiścić w czterech kwartalnych ratach. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 271 ust. 3 Prawa wodnego "Wysokość opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach o maksymalnej ilości wody powierzchniowej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody powierzchniowej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do SNQ". W myśl art. 552 ust. 3 Prawa wodnego "w okresie od dnia wejścia w życie ustawy do dnia 31 grudnia 2019 r. Wody Polskie ustalają wysokość opłat za usługi wodne, nie uwzględniając średniego niskiego przepływu z wielolecia (SNQ)". Z § 15 pkt. 2 rozporządzenia w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne wynika z kolei, że opłata stała wynosi "za pobór wód powierzchniowych - 250 zł na dobę za 1m3/s za określony w pozwoleniu wodnoprawnyn albo pozwoleniu zintegrowanym maksymalny pobór wód". Organ skorygował opłatę roczną na kwotę 7.00 zł i wskazał, że opłata za pobór wód powierzchniowych na podtrzymanie zalewu zbiorników nr I i II została określona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 250 zł czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 245 dni i maksymalnego poboru określonego w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym w ilości 0,39 m3/h i wynoszącego po przeliczeniu 0.00010830 m3/s. Z kolei opłata za pobór wód powierzchniowych na podtrzymanie zalewu zbiornika nr III została określona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 250 zł czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 245 dni i maksymalnego poboru określonego w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym w ilości 0,04 m3/h i wynoszącego po przeliczeniu 0.00001111 m3/s. Odnosząc się do zarzutów zawartych w reklamacji organ wskazał, że z treści pozwolenia wodnoprawnego nie wynika, że pobór wody dla potrzeb przedmiotowych zbiorników stanowi pobór do celów leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw (art. 270. ust.2 Prawa wodnego). Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyło Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe, Nadleśnictwo Ś. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a nadto zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono: - naruszenie przepisów postępowania, które to miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 6, art. 7, art. 7a § 1, art. 7b, art. 8 , art. 75 § 1, art. 77 § 1 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego oraz niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co w szczególności dotyczy celów, którym służą urządzenia wodne (zbiorniki); - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy przez bezzasadne zastosowanie w stanie faktycznym sprawy art. 273 ust. 6 Prawa wodnego; - niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym sprawy art. 271 ust. 3 Prawa wodnego; - niezastosowanie w stanie faktycznym sprawy art. 270 ust. 2 Prawa wodnego. W uzasadnieniu strona wskazała, że organ w żaden sposób nie odniósł się do zarzutów zawartych w uzasadnieniu reklamacji. Za spełnienie niniejszego w żadnym wypadku nie może być uznana krótka wzmianka, iż z treści pozwolenia wodnoprawnego nie wynika, że pobór wody dla potrzeb zbiornika stanowi pobór do celów leśnych na potrzeby nawadniana gruntów i upraw tj. art. 270 ust. 2 Prawa wodnego. Dalej strona podniosła, że przedsięwzięcie zrealizowano na działkach ewidencyjnych nr (...) i (...) obręb (...) Ł. gmina Ż.. Obszar planowanego zadania przecinał rów, klasyfikowany jako okresowy ciek naturalny, który przez cały rok prowadził wodę, której w okresie wczesnowiosennym i w okresach obfitych opadów jest nadmiar. Teren inwestycji stanowiło mocno zdegradowane torfowisko poprzecinane siecią rowów odwadniających, zarośniętych rzadkim drzewostanem (samosiejkami) oraz roślinnością szuwarową. Przedsięwzięcie polegało na odtworzeniu śródleśnego bagna, w ramach którego zostały wybudowane urządzenia wodne w tym: 3 płytkie zbiorniki wodne, budowa i przebudowa przepustów, likwidacja rowów melioracyjnych, wykonanie kamiennego progu piętrzącego. Obiekt stanowić miał budowlę ziemną umożliwiającą zasilenie w wodę sąsiadujących drzewostanów. W dniu 18 września 2013 r. strona skarżąca uzyskała decyzję udzielającą pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód oraz wykonanie urządzeń wodnych na terenie Leśnictwa J. na działkach nr (...) i (...) położonych w Ł., gmina Ż. w ramach zadania: "Odtworzenie śródleśnego bagna w Leśnictwie J. oddział leśny nr (...), (...), (...), działka ewidencyjna nr (...) i (...) poprzez wykonanie trzech zbiorników wodnych i budowli towarzyszących". Niniejsze pozwolenie wydano na podstawie operatu wodnoprawnego pn.: "Odtworzenie śródleśnego bagna w Leśnictwie J. oddział leśny nr (...), (...), (...) działki ewidencyjne nr (...) i (...) poprzez wykonanie 3 zbiorników wodnych i budowli towarzyszących ". Celem zadania, zgodnie z zapisami w/w operatu wodnoprawnego oraz projektu budowlanego, była retencja wód powierzchniowo-gruntowych na obszarze administrowanym przez Lasy Państwowe w obrębie zlewni cieku naturalnego, przy jednoczesnym zachowaniu i wspieraniu rozwoju krajobrazu naturalnego. Jako spodziewany rezultat powstania projektowanych urządzeń wodnych wskazano polepszenie warunków wilgotnościowych w przyległym terenie oraz dostęp do wody bytującym w lasach, różnym organizmom. Wszystkie trzy zbiorniki położone są na ciekach naturalnych leśnych w górnej części zlewni cieków leśnych. W dokumentacji zaznaczono fakt, że w okresie letnim wszystkie rowy w lesie w ich górnej części zlewni wysychają, więc brak jest dostępu do wody. W otoczeniu zbiornika zasoby wody gruntowej będą większe niż przed jego wybudowaniem, więc będą wykorzystywane przez otoczenie w okresie letnim i w okresie suszy. Przewidziano również, w razie potrzeby, wykorzystanie wody w zbiornikach do celów przeciwpożarowych. Mając na względzie powyższe strona podniosła, iż przedmiotowe urządzenia wodne w odniesieniu do przepisów prawa wodnego służą i służyły do celów leśnych na potrzeby nawadniania gruntów, a więc strona skarżąca winna zgodnie z art. 270 ust. 2, zostać z przedmiotowej opłaty zwolniona. Zaznaczono także, iż skarżąca ponosi koszty utrzymania wszystkich urządzeń wodnych w należytym stanie technicznym, poprzez wykonywanie okresowych przeglądów, konserwacji i niezbędnych napraw. Zwrócono również uwagę na to, iż Nadleśnictwa w świetle poprzednio obowiązujących przepisów, w związku z budową przedmiotowych zbiorników wodnych w lasach i pełniących przez nie funkcji czyli nawadniania wodami powierzchniowymi gruntów leśnych, były zgodne z uchylonym art. 294 pkt 6 Prawa ochrony środowiska zwolnione od opłat środowiskowych za pobór wody. Stan faktyczny nie uległ zmianie, natomiast w wyniku zmian przepisów prawa wodnego, nastąpił rozłam przyjętej prawnej formuły pomimo, iż obecne przepisy umożliwiają nie naliczanie opłat stałych. Dalej strona skarżąca zwróciła również uwagę na to, że w pozwoleniu wodnoprawnym znajduje się zapis, że pobór wody z leśnego cieku naturalnego do wypełnienia czaszy zbiornika jest jednorazowy. Napełnienie zbiornika nastąpiło na przełomie 2013-2014 r. Strona przeciwna natomiast niesłusznie naliczyła z tego tytułu opłatę na 2018 rok w informacji rocznej, a następnie w decyzji skorygowała do kwoty 7 zł - nie naliczając opłaty za wypełnienie czaszy zbiornika. Powyższe – zdaniem strony – dowodzi naruszenia przepisów, w tym przepisów postępowania ukierunkowanych na wszechstronne wyjaśnienie okoliczności stanu faktycznego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie jej zarzuty są uzasadnione. Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia zasadności ustalenia opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych w sytuacji wydania pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód powierzchniowych w ramach zadania p.n." Odtworzenie śródleśnego bagna w Leśnictwie J. (...)". W ocenie skarżącego, wbrew temu co twierdzi Dyrektor ZZL w L. Ś. PGW WP, w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajduje art. 270 ust. 2 Prawa wodnego, zgodnie z którym opłaty stałej nie ponosi się za pobór wód do celów rolniczych lub leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw oraz na potrzeby chowu i hodowli ryb. Jednocześnie nadmienić należy, że bezsporna jest wysokość opłaty stałej wynikająca z zaskarżonej decyzji, której podstawą prawną obliczenia był przepis art. 271 ust. 3 Prawa wodnego, zgodnie z którym wysokość opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody powierzchniowej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody powierzchniowej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do SNQ. W myśl § 15 pkt 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz. U. poz. 2502) do dnia 31 grudnia 2019 r. jednostkowe stawki opłat za usługi wodne za pobór wód w formie opłaty stałej, z wyłączeniem jednostkowych stawek opłat za usługi wodne za pobór wód do celów wytwarzania energii elektrycznej lub cieplnej dla instalacji posiadających w dniu wejścia w życie ustawy ważne pozwolenia wodnoprawne albo pozwolenia zintegrowane w formie opłaty stałej, wynoszą za pobór wód powierzchniowych - 250 zł na dobę za 1 m3/s za określony w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalny pobór wód. Wobec powyższego ustalając w drodze decyzji opłatę organ prawidłowo określił ją jako iloczyn składowych wymienionych w powyższych przepisach. Przechodząc do istoty sporu, a więc oceny zaistnienia w sprawie przesłanki do zwolnienia skarżącego z ponoszenia opłaty stałej, o której mowa w art. 270 ust. 2 Prawa wodnego, w ocenie Sądu Dyrektor ZZL w L. Ś. PGW WP nie przeprowadził postępowania dowodowego w zakresie określenia faktycznego celu poboru wód powierzchniowych przez skarżącego, ograniczając się w tym zakresie jedynie do treści pozwolenia wodnoprawnego. W ocenie tutejszego Sądu brak ustalenia powyższych okoliczności stanowił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że ustalając opłatę stałą organ oparł się jedynie na treści pozwolenia wodnoprawnego, z którego nie wynika, że pobór wody dla potrzeb zbiorników stanowi pobór dla celów leśnych. Zgodzić się należy z organem w tej mierze, iż pozwolenie wodnoprawne stanowi źródło danych niezbędnych do ustalenia wysokości opłaty stałej, jednakże sam fakt jego wydania nie przesądza o obowiązku uiszczenia opłaty przez jego adresata. W pierwszej kolejności Dyrektor ZZL w L. Ś. PGW WP winien wziąć pod uwagę zasadność określenia takiej opłaty. W odpowiedzi na skargę sam organ wskazuje, że ustawodawca w zakresie opłat formułuje wyraźnie zwolnienia przedmiotowe, jak i podmiotowe, które jednak – w ocenie Dyrektora ZZL w L. Ś. PGW WP - nie znajdują zastosowania w przedmiotowej sprawie. Nie wskazuje jednak Dyrektor ZZL w L. Ś. PGW WP na jakiej podstawie doszedł do przekonania, iż w sprawie nie ma zastosowania art. 270 ust 2 Prawa wodnego. Powołuje się organ jedynie na samą treść pozwolenia wodnoprawnego, które w jego ocenie nie wskazuje wyraźnie, że pobór wód dotyczy celów leśnych na potrzeby nawadniania gruntów. Z powyższą oceną w kwestii braku zaistnienia przesłanki do zwolnienia skarżącego z opłaty na podstawie art. 270 ust. 2 Prawa wodnego, trudno się zgodzić. W treści pozwolenia wodnoprawnego Starosta Ż. przywołał bowiem nazwę zamierzenia inwestycyjnego ("Odtworzenie śródleśnego bagna w Leśnictwie J. ..."), na potrzeby którego skarżący ubiegał się o pozwolenie. W ocenie Sądu powyższe wskazuje, że może mieć wobec skarżącego zastosowanie zwolnienie, o którym mowa w art. 270 ust. 2 Prawa wodnego, co jednak należało ustalić w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym. Co więcej, skarżący wraz z reklamacją złożył kserokopię części operatu wodnoprawnego, kserokopię części projektu technicznego wykonanego dla ww. inwestycji, a także kserokopię decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie inwestycji. Z treści tych dokumentów wynika, iż inwestycja dotyczy " odtworzenia śródleśnego bagna a nawet zwiększenia jego powierzchni o 3 niewielkie zbiorniki wodne"(k. 13 akt administracyjnych). Treść wskazanych dokumentów wskazuje, iż możliwe jest, że pobór wód powierzchniowych przez skarżącego faktycznie mógł następować na cele leśne na potrzeby nawadniania gruntów. Z treści zaskarżonej decyzji nie wynika jednak, aby organ w ogóle uwzględnił przedmiotowe dokumenty, które w istocie stanowią rozwinięcie i opis tego, co ujęte zostało w treści samego pozwolenia wodnoprawnego poprzez wskazanie nazwy inwestycji oraz zgody na wykorzystanie zmagazynowanej w zalewie wody wyłącznie na potrzeby gospodarki leśnej. W świetle powyższych okoliczności, w ocenie tutejszego Sądu w pełni uzasadnione są zarzuty sformułowane w skardze przez skarżącego, albowiem Dyrektor ZZL w L. Ś. PGW WP poprzez nieuwzględnienie przedłożonej przez stronę dokumentacji oraz przez zaniechanie podjęcia czynności wyjaśniających stan faktyczny naruszył art. 75 § 1 K.p.a., zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Organ dopuścił się również naruszenia art. 77 § 1 K.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W konsekwencji doszło do pogwałcenia zasady ogólnej postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 7 K.p.a., zgodnie z którą w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 8 K.p.a., a więc pogwałcenia przez Dyrektora ZZL w L. Ś. PGW WP zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, w ocenie Sądu jego naruszenie ma swoje źródła w przedmiotowej w sprawie w naruszeniu zasady przekonywania, wyrażonej w art. 11 K.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Zasada ta ma szczególne znaczenie w wypadku wydania decyzji negatywnej dla strony, tj. odmawiającej przyznania uprawnienia lub nakładającej obowiązek, z którą mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Od organu, zwłaszcza w razie wydania takiej decyzji, wymagać należy wyczerpującego odniesienia się w uzasadnieniu do całości zebranego materiału dowodowego oraz do wszystkich zarzutów podnoszonych przez strony w toku postępowania. Organ zaś w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jedynie w jednym, lakonicznym zdaniu odniósł się do zarzutów złożonej przez skarżącego reklamacji. Zasada przekonywania została tym samym naruszona bowiem organ pominął milczeniem, niektóre dowody zgromadzone w sprawie, czy też twierdzenia lub wyjaśnienia strony, a także nie odniósł się do okoliczności podnoszonych przez stronę. Motywy rozstrzygnięcia, w tym odniesienie się do żądań i twierdzeń strony, powinny się znajdować w uzasadnieniu decyzji (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 maja 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 212/18). Wyjaśnić także należy, że art. 7a § 1 K.p.a. naruszenie którego zarzuca organowi skarżący dotyczy wątpliwości, co do treści normy prawnej, które organ winien rozstrzygać na korzyść strony, a nie wątpliwości dotyczących okoliczności faktycznych, z czym mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Na podkreślenie zasługuje, iż funkcją art. 7a k.p.a. jest zwiększenie ochrony praw strony przez ograniczenie negatywnych skutków nieprecyzyjnego formułowania przepisów prawa, chodzi zatem o wątpliwości w zakresie wykładni prawa, a nie w zakresie ustalenia okoliczności faktycznych. W przedmiotowej sprawie stosowane przepisy prawa materialnego, a także art. 270 ust. 2 Prawa wodnego, którego niezastosowanie przez Dyrektora ZZL w L. Ś. PGW WP stanowi oś sporu, nie budzą wątpliwości interpretacyjnych, sporne jest zaś faktyczne zaistnienie przesłanki uzasadniającej jego zastosowanie – a więc wystąpienie celu leśnego poboru wód powierzchniowych. Sąd nie dostrzega również naruszenia przez organ art. 7b K.p.a., albowiem współdziałanie organów w przedmiotowej sprawie nie było niezbędnym środkiem do ustalenia stanu faktycznego sprawy, a traktowanie art. 7b K.p.a. w kategoriach obowiązku organu prowadzącego postępowanie administracyjnego do zwracania się do innych organów, zgodnie z oczekiwaniami stron, naruszałoby zasadę swobodnej oceny dowodów. Odnosząc się zaś do naruszenia przepisów prawa materialnego polegającego na bezzasadnym zastosowaniu art. 273 ust. 6 Prawa wodnego oraz niezastosowaniu art. 270 ust. 2 Prawa wodnego, podkreślić należy, że wobec nieustalenia przez organ stanu faktycznego sprawy, przedwczesnym jest ocena naruszenia wymienionych przepisów. Dopiero po ponownym przeprowadzeniu postępowania zasadnym będzie ocena prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Wobec uchylenia decyzji będącej przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu, zaktualizuje się potrzeba rozpoznania reklamacji wniesionej przez skarżącego od informacji rocznej z dnia 16 marca 2018 r. Organ ponownie rozpoznając sprawę, stosownie do art. 153 p.p.s.a., kierować się będzie wiążącą oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku, zmierzając do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego zwłaszcza w zakresie wystąpienia okoliczności zwalniającej skarżącego z obowiązku uiszczenia opłaty stałej za pobór wód do celów leśnych na potrzeby nawadniania gruntów. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które składa się wpis sądowy od skargi.