II SA/Wr 49/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym skargi H. D.-S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 19 listopada 2009 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy postanawia: odrzucić skargę. H. D.-S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 19 listopada 2009 r. Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia 12 lutego 2009 r., podjętą w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę pięciu wolno stojących budynków mieszkalnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. W dniu 11 lutego 2010 r. doręczony został skarżącej odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 21 stycznia 2010 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od powyższej skargi, w kwocie 500 zł, w kasie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu albo na podany numer rachunku bankowego Sądu, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia. W treści wezwania wskazany został również skutek nieuiszczenia wpisu określony w art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) a w piśmie przekazującym wezwanie zamieszczono pouczenie informujące o możliwości złożenia w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, zażalenia na powyższe zarządzenie. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca złożyła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 19 marca 2010 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym odmówił przyznania prawa pomocy. W piśmie z dnia 12 kwietnia 2010 r. skarżąca oświadczyła, że cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z przepisem art. 230 § 1 powołanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. W myśl § 2 przywołanego przepisu pismami, o których mowa w § 1 są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Dodać również należy, że po myśli art. 212 § 1 wskazanej ustawy wpis stanowi opłatę sądową. Ustawodawca zastrzega zaś, że Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata /art. 220 § 1/. Nieuiszczenie wpisu traktowane jest zatem jako szczególny rodzaj braku formalnego skargi, którego stwierdzenie obliguje Sąd do wezwania skarżącego do jego usunięcia przez zapłatę wpisu w podanej kwocie, w ustawowym terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Taki bowiem skutek zaniechania w tym zakresie ustala przepis art. 220 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W rozpoznanej sprawie skarżąca niewątpliwie nieuiściła wymaganego wpisu w zakreślonym ustawowym terminie, co oznacza, ze złożona przez nią skarga dotknięta jest wskazanym wyżej brakiem formalnym i jako taka nie jest zdolna do wywołania skutku wszczęcia postępowania przed Sądem. Istotne również jest, że skarżąca w sposób nie budzący wątpliwości oświadczyła, że cofa skargę. Zgodnie z art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący może cofnąć skargę a cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże merytoryczne rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi i umorzenie postępowania sądowego może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie i nie jest dotknięta brakami formalnymi. Natomiast jeżeli jest ona dotknięta brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu – gdy np. jak w rozpoznawanej sprawie skarżący nie uiścił wpisu – Sąd ogranicza się jedynie do odrzucenia skargi (por. J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2006, s. 183). Uwzględniając zatem przedstawione okoliczności faktyczne i prawne Wojewódzki Sąd Administracyjny - stosując przepis art. 220 § 3 powoływanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.