II SA/Wr 490/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. sp. k. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku polegającego na demontażu reklamy wraz rusztowaniem i instalacją oświetleniową postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W dniu 29 maja 2013 r. skarżąca spółka wniosła skargę na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w kwocie 50 000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku ujętego w tytule wykonawczym nr [...] dotyczącym nakazania, decyzją D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] r. nr [...] demontażu reklamy z elewacji budynku R. 46/47 we W. wraz z rusztowaniem i instalacją oświetleniową. W skardze spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Reprezentujący spółkę pełnomocnik wskazał, że egzekucja obowiązku objętego postanowieniem, rodzi niebezpieczeństwo powstania po stronie skarżącej szkody w postaci utraty nakładów finansowych poniesionych na rzecz realizacji rozbiórki urządzenia reklamowego, którego nie jest właścicielem. Ponadto zaznaczono, że demontaż urządzenia nie będącego własnością spółki, może narazić ją na ewentualne roszczenie ze strony właściciela urządzenia reklamowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej p.p.s.a.), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje więc oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienia: z 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 71/04 i sygn. akt FZ 87/04 oraz z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04; niepublikowane) przyjmuje się, iż to na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, a w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Uprawdopodobnienie zaś okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). W tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 czerwca 2004 r., FZ 86/04, niepubl., użycie w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Próbę zdefiniowania przesłanki wyrządzenia znacznej szkody podjął NSA w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, LEX nr 281811, stwierdzając, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10, niepubl.). Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że nie zostały przez skarżącą spółkę wykazane przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniające wstrzymanie wykonania postanowienia. Reprezentujący spółkę pełnomocnik powołał się na okoliczność, że niewstrzymanie wykonania postanowienia będzie skutkowało niebezpieczeństwem powstania po stronie spółki szkody w postaci nakładów finansowych poniesionych z tytułu realizacji rozbiórki urządzenia reklamowego, którego spółka nie jest właścicielem oraz wynikających z ewentualnego roszczenia ze strony właściciela tegoż urządzenia. Pełnomocnik nie doprecyzował jednak w jaki konkretny sposób konieczność ewentualnego ściągnięcia grzywny może wpłynąć na sytuację finansową skarżącego i na czym miałoby polegać "utrata nakładów finansowych poniesionych na rzecz realizacji rozbiórki urządzenia reklamowego" w tej sytuacji. Ponadto Sądowi nie jest znany z urzędu całokształt możliwości finansowych skarżącej spółki oraz wiążących ją umów z innymi podmiotami w tym wynikających z tego tytułu ewentualnych skutków finansowych dla skarżącej, a nie jest zobowiązany, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania, do przeprowadzania z urzędu postępowania dowodowego w tym zakresie. W oparciu o lakoniczne sformułowania wniosku Sąd nie może dokonać oceny, czy nałożona grzywna, w kontekście nieznanych Sądowi możliwości finansowych skarżącego podmiotu, rzeczywiście będzie na tyle dotkliwa, że może doprowadzić do powstania po jego stronie niebezpieczeństwa znacznej szkody. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.