II SA/Wr 491/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędziowie Sędzia WSA Alicja Palus Sędzia WSA Anna Siedlecka (sprawozdawca) Protokolant Małgorzata Boaro po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 listopada 2010 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia 31 maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie przekazania wniosku dotyczącego wydania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi do załatwienia zgodnie z właściwością I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. z o.o. z siedzibą w W. wnioskiem z dnia 3 marca 2010 r. wystąpiła do Urzędu Miasta w J.G. o wydanie decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi. Ze znajdującego się w aktach programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi (stanowiącego załącznik do wniosku) wynika, że Spółka prowadzi działalność serwisowo – remontową, zgodnie z art. 3 ust. 3 pkt 22 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, która obejmuje remonty obiektów i urządzeń ochrony środowiska, a także sprzątanie, czyszczenie, konserwację i naprawę tych urządzeń. Ściślej rzecz ujmując, Spółka wykonuje roboty związane z instalacją wodo-kanalizacyjną, usługi przeglądów, usługi sprzątania i czyszczenie obiektów, urządzeń, instalacji, gospodarka ściekami oraz wywóz odpadów i usługi sanitarne. Zakres jej działalności obejmuje też naprawy, renowacje i uszczelnianie kanalizacji, czyszczenie urządzeń ochrony środowiska (między innymi separatory, osadniki, piaskowniki, zbiorniki) wraz z technicznym sprawdzeniem urządzeń. Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2010 r., Prezydent Miasta J.G. powołując się na przepis art. 65 § 1 k.p.a. przekazał ww. wniosek Marszałkowi Województwa Małopolskiego uznając, że sprawa nie mieści się w jego kompetencjach, co wynika z art. 1 i art. 9 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 28, poz. 145). Powyższe postanowienie zakwestionowała Spółka A. zarzucając w zażaleniu brak uzasadniania faktycznego i prawnego - co narusza art. 124 § 1 k.p.a. Żaląca się podniosła ponadto, że przedmiotem jej wniosku była sprawa zatwierdzenia programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi, a w tej sprawie nadal pozostaje właściwy starosta (co wynika z art. 19 ust. 2 pkt 3 ustawy o odpadach). Najnowsze zmiany w ustawie o odpadach nie przewidują natomiast aby akta toczących się postępowań w sprawie zatwierdzenia programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi należało przekazać innemu organowi – tj. wskazanemu w art. 21 a ust. 2 i ust. 3 marszałkowi. Spółka wskazała również, że pomimo zmian ustawowych, posiada wydane przez innych starostów decyzje o zatwierdzeniu programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi i poinformowała, że wystąpiła z odrębnym wnioskiem do Marszałka Województwa M. o wydanie decyzji zgodnie z regulacją art. 17 ust. 1 a ustawy o odpadach. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. w wyniku rozpatrzenia zażalenia, postanowieniem z dnia 31 maja 2010 r. ([...]) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium zaznaczyło, że wnioskodawca prowadzi działalność serwisowo-remontową, która obejmuje remonty obiektów i urządzeń ochrony środowiska, a także sprzątanie, czyszczenie, konserwację i naprawę tych urządzeń. Specyfiką przedmiotowej sprawy jest fakt zmiany przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach już po złożeniu wniosku przez A. Sp. z o.o. W dniu 12 marca 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 28, poz. 145). Zmiana ustawowa dokonana tym aktem, wprowadziła nowe uregulowania dotyczące podmiotów prowadzących działalność polegającą na świadczeniu usług w zakresie budowy, rozbiórki, remontu obiektów, czyszczenia zbiorników lub urządzeń oraz sprzątania, konserwacji i napraw. Z dodanych przepisów art. 17 ust. 1 a i ust. 3 a wynika obowiązek uzyskania przez wskazane podmioty decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami. Przepisy art. 21 a i art. 21 b określają wymogi jakie powinien spełniać wniosek o wydanie decyzji, elementy decyzji oraz właściwość organów w tym zakresie. Kolegium zauważyło, że ustawa nie przewiduje takiego obowiązku dla podmiotów prowadzących inną działalność. Obowiązek uzyskania ww. decyzji uzależniony jest zatem od rodzaju działalności prowadzonej przez podmioty, określonej ogólnie w art. 17 ust. 1 a i ust. 3 a. Odnośnie zatem wniosków o wydanie decyzji zatwierdzającej program odpadami niebezpiecznymi, złożonych prze wejściem w życie ustawy z dnia 22marca 2010 r., które nie zostały rozpatrzone, brak jest przepisów przejściowych, a zatem należy je rozpatrywać zgodnie z przepisami obowiązującymi na dzień rozpatrzenia wniosku, a więc przepisów zmienionych. Kolegium podniosło również, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej, wytwórca odpadów prowadzący przed dniem wejścia w życie tej ustawy, przedmiotową działalność, może prowadzić tę działalność w dotychczasowym zakresie do dnia 31 grudnia 2010r. i jest obowiązany do uzyskania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami do dnia 31 grudnia 2010 r., bowiem decyzje zatwierdzające program gospodarki odpadami niebezpiecznymi zachowują ważność na czas, na jaki zostały wydane, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2010 r. albo do dnia uzyskania decyzji zatwierdzającej program odpadów. Kolegium wskazało, że Spółka nie legitymowała się taką decyzją, a zatem przypadek opisany w zacytowanym art. 9 ustawy nie zachodzi. Z tych względów Kolegium uznało, że zaistniały przesłanki do przekazania wniosku strony z dnia 3 marca 2010 r. Marszałkowi Województwa M. jako organowi właściwemu w sprawie. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Spółka A. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zakwestionowała przedstawioną przez Kolegium interpretację przepisów zarzucając organowi naruszenie art. 9 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw w związku z art. 17 ust. 1a oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, jak też naruszenie art. 21 a ust. 2 pkt 2 i art. 19 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy. Zarzucając powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i utrzymanego w mocy postanowienia organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem skarżącej, Kolegium dokonując wykładni przepisów ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw, jak też wykładni przepisów ustawy z dnia 21 kwietnia 2001 r. o odpadach, nie uwzględniło struktury wewnętrznej art. 17 ustawy o odpadach. Przepis ust. 1 a w art. 17 dotyczący zatwierdzania decyzją programu gospodarki odpadami, został umieszczony po przepisie ust. 1 art. 17. Powyższa kolejność, zdaniem skarżącej, nie jest przypadkowa i winna być uwzględniona w procesie wykładni. Skoro ustawodawca jako pierwsze wskazuje decyzje w przedmiocie zatwierdzenia programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi a dopiero w dalszej kolejności mówi o decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami, to należy przyjąć, że ust. 1 art. 17 jest przepisem szczególnym wobec ust. 1 a art. 17. Z tego względu strona skarżąca uważa, że wykładnia zmierzająca do stwierdzenia, że decyzja zatwierdzająca program gospodarki odpadami z art. 17 ust. 1 a konsumuje decyzję zatwierdzającą program gospodarki odpadami niebezpiecznymi z art. 17 ust. 1, jest wadliwa. Prawidłowość wykładni prezentowanej w skardze, potwierdza natomiast to, że przepis art. 17 ust. 1 dotyczy zawężonego zakresu rzeczowego wskazanego w pkt 1 i 2 tego przepisu. Dlatego decyzja o której mowa w art. 17 ust. 1 a – zdaniem skarżącej - dotyczy innego zakresu przedmiotowego (z wyłączeniem odpadów o których mowa w art. 17 ust. 1 ustawy.). W konsekwencji, na skutek wadliwiej wykładni ww. przepisów, wadliwie oceniono również kompetencje organów do załatwienia wniosku strony skarżącej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej (§ 1), przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 przywołanego przepisu). Sądy administracyjne kierując się kryterium legalności dokonują zatem oceny zgodności zaskarżonego aktu z przede wszystkim z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Rozstrzygając w granicach danej sprawy, Sąd nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, Nr 1270 z późn. zm. - zwanej dalej u.p.p.s.a.). Działając w ramach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie przez organy administracji okoliczności faktycznych oraz obowiązujących w czasie podejmowania zaskarżonego aktu przepisów prawnych, stwierdził konieczność zastosowania w niniejszej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta J.G. o przekazaniu wniosku skarżącej Spółki A. z dnia 3 marca 2010 r. o wydanie decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi Marszałkowi Województwa Małopolskiego – jako do organu właściwego do załatwienia tej sprawy. Oceniając prawidłowość zaskarżonego postanowienia w pierwszym rzędzie należało zbadać, czy zostało ono podjęte w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Formalną podstawę do orzekania w sprawie stanowił wszak przepis art. 65 § 1 k.p.a. Przywołany przepis stanowi, że jeżeli organ administracji publicznej do którego wniesiono podanie jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia na które służy zażalenie. Regulacja ta stanowi konsekwencję zawartej w art. 19 k.p.a. zasady ustanawiającej ogólny obowiązek organu administracji publicznej przestrzegania swojej właściwości z urzędu. Wymóg taki wynika, nie tylko z przywołanego przepisu ale również z zasady praworządności, która zobowiązując organy do działania zgodnego z prawem, nakłada tym samym na organy administracji obowiązek przestrzegania przepisów określających ich właściwość rzeczową i miejscową. W rezultacie, jeżeli organ stwierdzi brak swojej właściwości do załatwienia sprawy obowiązany jest zastosować art. 65 § 1 k.p.a. Zbadanie właściwości organu do załatwienia sprawy administracyjnej nie jest jednak możliwie, bez uprzedniego jednoznacznego ustalenia treści żądania strony, co również obciąża organ do którego podanie wpłynęło. Obowiązek taki wynika z art. 7 k.p.a., który zobowiązuje organy do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wykonując powyższe obowiązki organ musi też mieć na uwadze, że odformalizowanie postępowania administracyjnego (stanowiące również jedną z jego podstawowych zasad) zmierzające do tego aby sprawa mogła być rozpoznana zgodnie z intencją i interesem strony – bez zbędnego formalizmu, w żadnym względzie nie uprawnia go, do określania za stronę treści wniesionego przez nią żądania. W orzecznictwie konsekwentnie podkreśla się, że jeżeli żądanie zostało zredagowane niezręcznie i mało zrozumiale, to organ administracji nie jest uprawniony do sprecyzowania treści tego żądania. Jest to niedopuszczalne, choćby z tego względu, że mogłoby doprowadzić do niedopuszczalnej zmiany żądania strony, wbrew intencji wnoszącego podanie (por. np. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2002 r. I SA 2188/00). Jeżeli postępowanie wszczynane jest na zasadzie skargowości (na wniosek strony), to żądanie wszczęcia postępowania określa przedmiot tego postępowania (art. 61 § 1 k.p.a.). W razie wątpliwości, sprecyzowanie treści tego żądania należy do strony a nie do sfery ocennej organu. Zauważyć w tym miejscu należy, że wątpliwości co do treści podania mogą być wynikiem nie tylko mało czytelnego, niejasnego lub nieudolnego określenia żądania ale również mogą powstać w związku z zaistniałą zamianą stanu prawnego, której strona mogła ewentualnie nieuwzględnić. Jeżeli zatem podanie budzi wątpliwości organu do którego zostało ono skierowane (co do treści żądania) to organ zobowiązany jest dokonać ustaleń w zakresie rzeczywistej woli strony. Jak trafnie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 kwietnia 1993r. (SA/Kr 2342/92) "O tym, jaki charakter ma mieć pismo wniesione przez stronę w postępowaniu administracyjnym, decyduje ostatecznie strona a nie organ administracji, do którego strona pismo to skierowała. W razie wątpliwości organ administracyjny mając na względzie postanowienia art. 7-9 k.p.a. winien zapytać stronę o wyrażenie swojego stanowiska". Zasada ta znajduje zastosowanie, tym bardziej w przypadku, gdy wątpliwości związane są z przedmiotem postępowania. Organ zobowiązany jest zatem do należytego i wyczerpującego poinformowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków. Według art. 9 k.p.a. organy administracji obowiązane są do udzielania stronom niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, aby nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa. Obowiązek informowania i wyjaśnienia przez organ prowadzący postępowanie całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych toczącej się sprawy powinien być rozumiany tak szeroko jak to możliwe. W przeciwnym wypadku prowadzi to do naruszenia art. 7 i art. 9 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co z kolei stanowi wystarczającą podstawę do uchylenia zaskarżonego aktu (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23 lipca 1992 r. III ARN 40/92, POP 1993/4/68). Dla prawidłowego załatwienia sprawy – w tym również dla prawidłowego zbadania właściwości organu który jest kompetentny do jej załatwienia – konieczne jest przede wszystkim jednoznaczne określenie żądania strony. Dopiero wówczas możliwe jest ustalenie normy prawa materialnego na podstawie której żądanie to powinno być rozpatrzone oraz zbadanie właściwości organu. W niniejszej sprawie organy uchybiły przedstawionym wyżej obowiązkom. Przystępując do szczegółowych rozważań zaznaczyć trzeba, że – jak wynika z treści zaskarżonych postanowień oraz pism skarżącej - wniosek strony z dnia 3 marca 2010 r. skierowany do Prezydenta J. G., sformułowany został w sposób jednoznaczny. Nie ulega wątpliwości, że skarżąca Spółka żądała w nim załatwienia sprawy w przedmiocie zatwierdzenia programu gospodarowania odpadami niebezpiecznymi. Żądanie to wniesiono do starosty – jako do organu właściwego w sprawie – na kilka dni przed wejściem w życie ustawy z dnia 22 stycznia 2010r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 28, poz. 145) nowelizującej ustawę z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach (Dz.U. z 2007r., Nr 39, poz. 251 z późn. zm.), między innymi, poprzez wprowadzenie nowej kategorii decyzji – tj. decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami. Wspominaną nowelizacją dodano do art. 17 ustawy o odpadach, przepis ust. 1 a, który nałożył na wytwórców odpadów, prowadzących działalność polegająca na świadczeniu usług w zakresie budowy, rozbiórki, remontu obiektów, czyszczenia zbiorników lub urządzeń oraz sprzątania, konserwacji i napraw, a także przetwarzania odpadów zawierających azbest w urządzeniach przewoźnych, obowiązek uzyskania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami. Dodano również ust. 3a w którym ustalono, że wytwórca odpadów, który jednocześnie prowadzi działalność w zakresie rozbiórki i remontów, w wyniku której powstają odpady zawierające azbest i który przetwarza te odpady w urządzeniach przewoźnych, jest obowiązany do uzyskania jednej decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami, obejmującej odpady powstające w wyniku rozbiórki i remontów oraz odpady powstałe w wyniku eksploatacji urządzeń przewoźnych do przetwarzania odpadów zawierających azbest. Organem właściwym do wydania ww. decyzji – z wyjątkiem przedsięwzięć i zdarzeń na terenach zamkniętych – jest marszałek województwa właściwy według miejsca zamieszkania wytwórcy odpadów lub według obszaru województwa na którym następuje przetwarzanie odpadów zawierających azbest (art. 21 a ust. 2 i ust. 3 ww. ustawy). Co istotne, przedstawiona nowelizacja ustawy, nie uchyliła jednocześnie przepisu art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach, który nakładał na wytwórcę odpadów obowiązek uzyskania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, jeżeli wytwarza ono odpady niebezpieczne w ilości powyżej 0,1 Mg rocznie. Organem właściwym do wydawania ww. decyzji – zgodnie z art. 19 ust. 2 pkt 3 i ust. 3 ustawy - pozostał nadal starosta, właściwy według miejsca wytwarzania odpadów niebezpiecznych. Wobec przedstawionych wyżej okoliczności, działanie organu pierwszej instancji, który uznał się za niewłaściwy w sprawie określonej w podaniu z dnia 3 marca 2010 r. i przekazał to podanie do Marszałka Województwa M., kwalifikując je jako wniosek o wydanie decyzji o zatwierdzeniu programu gospodarowania odpadami, nie znajduje dostatecznego wparcia w aktach sprawy. Jak już podniesiono, wniosek strony sformułowany został w sposób czytelny i jednoznaczny. Wynika z niego, że Spółka żądała wydania decyzji o zatwierdzeniu programu gospodarowania odpadami niebezpiecznymi. Tej okoliczności nie kwestionują organy jak też sama skarżąca. Nie ulega również wątpliwości, że organem właściwym do wydania ww. decyzji odnoszącej się do odpadów niebezpiecznych, zarówno przed omówioną wyżej nowelizacją ustawy o odpadach jak też po jej nowelizacji, był i pozostał nadal starosta. W takiej sytuacji organ nie był uprawniony do samodzielnej zmiany żądania wprost wynikającego z podania strony. Jeżeli natomiast, organ uznałby, że wniosek strony nie uwzględnia zmian wynikających z omówionej wyżej nowelizacji i z tego względu nabrałby wątpliwości, czy istotnie w świetle zaistniałych zmian, zamiarem strony jest uzyskania decyzji o którą wnioskowała w oparciu o poprzednio obowiązujący stan prawny, winien zgodnie z art. 9 k.p.a. poinformować ją o powyższych okolicznościach, pozostawiając do jej uznania to, czy nadal podtrzymuje żądanie, czy też je zmienia i wnosi o wydanie decyzji o zatwierdzeniu programu gospodarki odpadami, czy też może wniosek cofa. Z przedstawionych Sądowi akt sprawy wynika, że Prezydent J.G. nie podjął w tym zakresie żadnych czynności wyjaśniających lecz samodzielnie, bez stanowiska strony modyfikującego wniosek, uznając że nie jest właściwy do załatwienia sprawy. Powyższe działanie pozostaje w oczywistej sprzeczności z art. 7 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a. i wskazuje, że organ zastosował przepis art. 65 k.p.a., bez wcześniejszego dokładanego wyjaśniania wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Wobec żądania strony wynikającego z podania z dnia 3 marca 2010 r. i w świetle art. 19 ust. 2 pkt 3 i ust. 3 ustawy o odpadach – bez uprzedniego uzyskania stanowiska strony w związku z zaistniałą zmianą przepisów ustawowych - brak było podstaw do kwestionowania właściwości starosty do załatwienia sprawy w przedmiocie zatwierdzenia programu gospodarowania odpadami niebezpiecznymi. Odrębną kwestią jest natomiast to w jaki sposób żądanie to powinno być przez starostę załatwione. Przypomnieć w tym miejscu należy, że załatwienie sprawy administracyjnej polega na wydaniu decyzji rozstrzygającej sprawę merytorycznie (orzekającej o przyznaniu uprawnienia lub obowiązku albo o odmowie przyznania prawa lub nałożenia obowiązku) lub w inny sposób kończącej postępowanie. W konsekwencji stwierdzić należy, że postanowienie organu pierwszej instancji wydane zostało z bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Trafnie skarżąca Spółka podniosła również w zażaleniu, że postanowienie to nie spełnia wymogów art. 124 § 2 k.p.a. przez brak należycie sporządzonego uzasadniania faktycznego i prawnego. Jedno zdanie, do którego ograniczył się organ pierwszej instancji nie spełnia w ocenie Sądu żadnych kryteriów uzasadnienia i narusza ogólną zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 k.p.a. Przedstawionych uchybień nie dostrzegł organ drugiej instancji pomimo, że skarżąca w zażaleniu wyraźnie podnosiła, że jej intencją było uzyskanie od Prezydenta J.G. rozstrzygnięcia w przedmiocie programu gospodarowania odpadami niebezpiecznymi. Co więcej skarżąca w postępowaniu zażaleniowym konsekwentnie wnosiła i wywodziła, że zobowiązana jest do uzyskania decyzji w tym przedmiocie. Organ drugiej instancji w ogóle nie odniósł się do tych argumentów i nie uwzględnił okoliczności, że skoro inicjatywa wszczęcia postępowania należy do strony, to strona decyduje o zakresie zgłoszonego żądania. Kolegium nie uwzględniło również, że organ pierwszej instancji nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 9 k.p.a. Tym samym, nie dostrzegło, że w okolicznościach niniejszej sprawy – bez wyraźnego oświadczenia strony - brak było podstaw do kwalifikowania jej wniosku jako żądania wydania decyzji o której mowa w art. 17 ust. 1 a ustawy o odpadach. Skoro organ drugiej instancji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, pomimo wskazanych wcześniej naruszeń prawa, to przyjąć należy, że również postanowienie Kolegium dotknięte jest tymi samymi uchybieniami, co przemawia za koniecznością jego uchylenia. W konsekwencji Sąd stwierdził, że zarówno zaskarżone postanowienie jak też postanowienie organu pierwszej instancji podjęte zostały z naruszeniem przepisów prawa procesowego – art. 7, art. 9, art. 65 § 1 k.p.a. – co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę ponownie organ uwzględni uwagi wynikające z niniejszego wyroku, następnie w zależności od stanowiska strony skarżącej, podejmie odpowiednie rozstrzygnięcie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c u.p.p.s.a w związku z art. 134 i art. 135 tego aktu, orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Klauzula zawarta w pkt II wynika z obowiązku zastosowania przez Sąd przy orzekaniu w sposób uwzględniający skargę, przepisu art. 152 u. p.p.s.a. a orzeczenie o kosztach wsparcie znalazło w art. 200 ww. ustawy.