II SA/Wr 491/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 21 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia strony skarżącej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SA/Wr 491/19 w przedmiocie odrzucenia skargi i zwrotu stronie skarżącej wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi A Sp. z o. o. z siedzibą we W. na zarządzenie pokontrolne D. Wojewódzkiego Inspektora Środowiska we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie prowadzenia ewidencji wytworzonych odpadów w oparciu o obowiązujące wzory dokumentów postanawia: uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 sierpnia 2019 r. sygn. akt II SA/Wr 491/19. A sp. z.o.o z siedzibą we W. (dalej: skarżąca, spółka) reprezentowana przez adwokata P. S. złożyła skargę na zarządzenie pokontrolne D. Wojewódzkiego Inspektora Środowiska we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie prowadzenia ewidencji wytworzonych odpadów w oparciu o obowiązujące wzory dokumentów. Pismem z dnia 1 sierpnia 2019 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie skarżący przesłał w terminie pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącej spółki wraz z potwierdzeniem uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2019 r. sygn. akt II SA/Wr 491/19 tutejszy sąd odrzucił skargę z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w niniejszej sprawie pomimo skutecznego doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji spółki pełnomocnik skarżącej nie uczynił zadość temu wezwaniu. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącej ponownie przesłał bowiem udzielone mu pełnomocnictwo zamiast dokumentu będącego przedmiotem wezwania np. odpisu z KRS. W konsekwencji nie został uzupełniony brak formalny skargi. Tym samym postanowieniem sąd orzekł o zwrocie stronie skarżącej kwotę 200 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Od powyższego postanowienia sądu skarżąca w terminie wniosła zażalenie. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że treść wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi nie była jasna, gdyż nie odnosiła się wprost do przedłożenia odpisu z właściwego rejestru. Tymczasem pełnomocnik w wyznaczonym terminie przesłał dokument udzielonego mu pełnomocnictwa. W ocenie skarżącej istotne jest również to, że w świetle art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 1500) nikt nie może powoływać się na nieznajomość wpisu w rejestrze, a w konsekwencji brak dostarczenia odpisu z KRS nie stoi na przeszkodzie w nadaniu biegu skardze. Skarżąca podniosła nadto, że w świetle orzecznictwa NSA nieuzupełnienie braków formalnych przez pełnomocnika obliguje sąd do wezwania bezpośrednio skarżącej strony do podpisania skargi. W konsekwencji tego naruszenia odrzucenie skargi w ocenie skarżącej było przedwczesne. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm., dalej jako: p.p.s.a.) jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. Wobec treści powołanego wyżej przepisu i w oparciu o zarzuty zażalenia uznać należy, że jest ono oczywiście uzasadnione. W ocenie sądu treść wezwania do uzupełnienia braków formalnych istotnie mogła budzić uzasadnione wątpliwości interpretacyjne. Skarżący został bowiem wezwany do "złożenia dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi". Zdaniem sądu w zakresie tak sformułowanego wezwania niewątpliwie mieści się również dokument pełnomocnictwa. Nie budzi nadto wątpliwości, że treść wezwania do uzupełnienia braków formalnych, zwłaszcza biorąc pod uwagę konsekwencje niezastosowania się do wezwania w postaci odrzucenia skargi, powinna być jasna i nie może wymagać od wzywanego podmiotu (nawet profesjonalisty) wątpliwości, co do swojej treści. Ponadto, z akt sprawy wynika, że skarżący w terminie wyznaczonym w wezwaniu przesłał ponownie dokument pełnomocnictwa, a zatem wykazał staranność w prowadzeniu sprawy. Przesłanie niewłaściwego dokumentu, wobec budzącej wątpliwości treści wezwania, nie powinno jednak wpłynąć na ocenę uzupełnienia braków formalnych skargi. Jednocześnie sąd nie podziela argumentacji zaprezentowanej w zażaleniu odnoszącej się do domniemania znajomości wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym. Jak bowiem wskazano w zaskarżonym postanowieniu wprawdzie ustawa z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym w art. 15 ust. 1 określa, że od dnia ogłoszenia w Monitorze Sądowym i Gospodarczym nikt nie może zasłaniać się nieznajomością ogłoszonych wpisów, to z ratio legis tego przepisu - jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 28 maja 2015 r. I FSK 823/15 (dostępnym na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl) - nie można wywodzić, że na sądzie ciąży obowiązek poszukiwania potrzebnych informacji we własnym zakresie i uzupełniania akt sprawy o dokumenty, które ma obowiązek przedstawić strona skarżąca w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wszczynanym na skutek aktywności tej strony, wyrażonej w formie skargi. Stanowisko to potwierdza ugruntowane orzecznictwo NSA, który podkreślił również, że nie można podzielić poglądu, że możliwość samodzielnego pobrania przez sąd wydruku komputerowego aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do rejestru, czyni wezwanie do uzupełnienia braku w postaci odpisu z KRS zbędnym (postanowienie NSA z dnia 17 kwietnia 2014 r. sygn. akt II FSK 654/14). Mając powyższe na względzie, wobec uznania, iż zażalenie jest oczywiście uzasadnione, sąd – na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.