II SA/Wr 491/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi V. L. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 grudnia 2020 r. w sprawie o sygn. akt I SAB/Wr 230/20 postanawia: odrzucić skargę. V. L. w dniu 6 sierpnia 2021 r. wniósł skargę na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 grudnia 2020 r. o sygn. akt I SAB/Wr 230/20 uwzględniającego skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że do organu nie zostało skierowane wezwanie do wykonania wyroku. W wykonaniu zarządzenia z dnia 27 października 2021 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego do przedłożenia dowodu wezwania Wojewody do wykonania wyroku z dnia 9 grudnia 2020 r., sygn. akt I SAB/Wr 230/20. Powyższe wezwanie doręczono upoważnionemu pracownikowi (zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru) pod adresem wskazanym przez pełnomocnika w skardze, w dniu 19 listopada 2021 r. Termin zakreślony w wezwaniu upłynął zatem w dniu 26 listopada 2021 r. (piątek). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Sąd administracyjny przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi obowiązany jest z urzędu badać, czy wniesienie skargi jest dopuszczalne. Negatywny wynik takiej kontroli skutkuje brakiem możliwości rozstrzygnięcia sporu i wydania w sprawie wyroku. Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej jako p.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z przywołanego przepisu wynika, że warunkiem formalnym złożenia skargi na niewykonanie wyroku, a więc warunkiem umożliwiającym jej merytoryczne rozpoznanie przez sąd, jest m.in. uprzednie (przed jej złożeniem), pisemne wezwanie organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Wskazać trzeba, że termin na złożenie przedmiotowego wezwania nie jest dowolny. Wymagane jest, aby przed jego złożeniem doszło do uprawomocnienia się wyroku (i tym samym uzyskania przez wyrok przymiotu wykonalności). Następnie, prawomocny już wyrok, jest przesyłany organowi wraz z uzasadnieniem i aktami sprawy i dopiero od daty otrzymania przez organ tych dokumentów zaczyna biec termin do jego wykonania (załatwienia sprawy). Wynika to wprost z treści art. 286 § 1 i § 2 p.p.s.a. Zatem warunkiem prawidłowego wezwania organu do wykonania wyroku jest jego złożenie nie wcześniej niż po otrzymaniu przez organ orzeczenia sądowego wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności. Jednocześnie wezwanie nie może nastąpić później niż data złożenia skargi (wyrok NSA z 26 lutego 2008 r., I OSK 1529/07, Lex nr 453494). Wezwanie skierowane w innym czasie jest albo przedwczesne (gdy nastąpi przed doręczeniem organowi prawomocnego wyroku), albo spóźnione (gdy nastąpi po wniesieniu skargi) i nie wywiera skutku, o którym mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. Natomiast nie ma znaczenia, czy wezwanie zostało doręczone organowi przed upływem terminu, jaki ma on na załatwienie sprawy zgodnie z art. 35 k.p.a., czy też dopiero po upływie tego terminu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że strona skarżąca nie dopełniła obowiązku wezwania organu do wykonania wyroku. Jak wynika z akt administracyjnych wyrok z dnia 9 grudnia 2020 r. o sygn. akt I SAB/Wr 230/20 stał się prawomocny z dniem 16 lutego 2021 r. i został doręczony organowi wraz ze zwrotem akt administracyjnych w dniu 9 kwietnia 2021 r. Z dokumentów zaś przedłożonych przy skardze nie wynika, aby strona skarżąca skierowała do organu wezwanie do wykonania wskazanego powyżej wyroku. Okoliczność braku takiego wezwania podniósł również Wojewoda w odpowiedzi na skargę, wnosząc jednocześnie o jej odrzucenie. W związku z powyższym, Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego do przedłożenia dowodu wniesienia do organu wezwania do wykonania prawomocnego wyroku, zakreślając termin 7 dni oraz pouczając o rygorze odrzucenia skargi. Pełnomocnik do dnia wydania niniejszego postanowienia nie wykonał czynności określonych w wezwaniu Sądu, tym samym należy uznać, że nie została wykazana dopuszczalność skargi. W konsekwencji należało uznać, że skarga nie spełnia warunków jej dopuszczalności, a zatem podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.