II SA/Wr 491/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 26 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.K., A.K., I.Z., M.L., D.P., B.C., J.M., B.B., M.S., S.S., Z.S., A.R, A.M., K.M., Z.M., F.T., M.S1., M.K., K.C., D.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 22 kwietnia 2024 r. Nr SKO.GP/41/18/24 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją o przeniesieniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 4 czerwca 2024 r. J. M., A. K., I. Z., M. L., D. P., B. C., J. M., B. B., M. S., S. S., Z. S., A. R., A. M., K. M., Z. M., F. T., M. S.(1), M. K., K. C., D. W. (dalej "skarżący"), reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 22 kwietnia 2024 r. Nr SKO.GP/41/18/24 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją o przeniesieniu decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia. W skardze nie zostały wskazane miejsca zamieszkania skarżących, choć z akt sprawy wynika, że mają oni miejsca zamieszkania. Skarga nie została również opłacona. Biorąc powyższe pod uwagę, w wykonaniu zarządzenia z dnia 26 czerwca 2024 r. wezwano pełnomocnika skarżących do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez m.in. oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku – adresu do doręczeń stron skarżących oraz pogrupowanie skarżących według posiadanego przez nich interesu prawnego, tj. wskazanie których skarżących uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, stosownie do treści art. 214 § 2 P.p.s.a. – w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwań pod rygorem odrzucenia. Zarządzeniem z dnia 26 czerwca 2024 r. ustalono wpis sądowy od skargi w kwocie ........ x 200 zł, stosownie do § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 535 ze zm.). W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik w piśmie z dnia 22 lipca 2024 r. wskazał po pierwsze, że adresem do doręczeń dla każdego ze skarżących jest adres kancelarii adwokackiej, po drugie zaś oświadczył, że uprawnienia związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne dla wszystkich skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; zwanej dalej "P.p.s.a."), od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem tym, co wprost wynika z § 2 art. 230 P.p.s.a., jest w szczególności skarga. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki (art. 214 § 1 P.p.s.a.). Pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku (art. 214 § 2 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skargę wniosło dwadzieścia osób mających – jak wynika z akt administracyjnych sprawy – różne miejsca zamieszkania. Ponieważ zaś sprawa dotyczy odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją o przeniesieniu decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia ulokowanego na nieruchomości znajdującej się w sąsiedztwie miejsca zamieszkania skarżących, mimo że skarga została wniesiona przez kilka osób, to każdy ze skarżących ma odrębny – wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżących – interes prawny w skarżeniu postanowienia z dnia 22 kwietnia 2024 r. Nie można bowiem mówić o wspólnych uprawnieniach skarżących w rozumieniu art. 214 § 2 P.p.s.a., jeżeli ich źródłem są prawa przysługujące do odrębnych działek gruntu (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2014 r., II OZ 94/14). Jak wskazuje się ponadto w orzecznictwie, wniesienie skargi jednym pismem nie przesądza o istnieniu wspólnych praw i obowiązków, o których mowa w art. 214 § 2 P.p.s.a. Wynikająca z art. 214 § 2 P.p.s.a. zasada, że wnoszone przez kilka osób pismo podlega jednej opłacie, ma zastosowanie wyłącznie w przypadku współuczestnictwa materialnego, to jest wówczas, gdy dla kilku osób uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne. Odmienna sytuacja ma natomiast miejsce w przypadku współuczestnictwa formalnego, kiedy to każda z osób wnoszących pismo uiszcza opłatę oddzielnie, stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 1 marca 2013 r., I OZ 123/13; 13 listopada 2012 r., II OZ 980/12; 12 października 2012 r., II OZ 885/12). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 16 marca 2012 r. (II OSK 501/12), uprawnienia lub obowiązki skarżących związane z przedmiotem zaskarżenia, jaki stanowi decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie są wspólne, jeżeli skarżący są właścicielami różnych lokali w nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, a nie są one przedmiotem współwłasności skarżących. Inaczej mówiąc, prawa i obowiązki skarżących są takie same, ale nie są wspólne, bowiem nie wynikają z tego samego tytułu prawnego. Nie ma przy tym istotnego wpływu na rozstrzygnięcie cel wspólny wszystkim skarżącym. W innym orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził natomiast, że pismo wnoszone przez kilku skarżących podlega jednej opłacie zgodnie z dyspozycją art. 214 § 2 P.p.s.a., gdy wnoszą je skarżący będący współwłaścicielami jednej nieruchomości i z tego tytułu, a więc z praw do jednej nieruchomości wywodzą swe uprawnienia do posiadania statusu strony postępowania (art. 214 § 2 zdanie pierwsze P.p.s.a.). Ci ze skarżących, którzy posiadają prawa do odrębnych nieruchomości, a nie jednej wspólnej nieruchomości, ponoszą oddzielne koszty postępowania i te osoby powinny uiścić wpis odrębnie (postanowienie z dnia 8 grudnia 2011 r., II OZ 1145/11). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należało stwierdzić, że skarga wniesiona przez kilka osób, ponieważ uprawnienia i obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia nie są wspólne dla wszystkich skarżących, nie podlegała jednej opłacie. Przy czym, należy podkreślić, że nie można było nadać tej skardze biegu poprzez wyznaczenie ilości koniecznych do uiszczenia wpisów do skargi z uwagi na odmienne niż przytoczone powyższej stanowisko pełnomocnika. "Wspólne uprawnienia i obowiązki, w rozumieniu art. 214 § 2 P.p.s.a., są wówczas, gdy wynikają ze wspólnego dla nich tytułu prawnego do określonej nieruchomości. W przypadku skarżących, których uprawnienie dotyczy wspólnej nieruchomości (wezwanych w zarządzeniu do uiszczenia wpisu solidarnie), uiszczenie wpisu przez jednego z tych skarżących zwalnia pozostałych od tego obowiązku" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2011 r., II OZ 654/11). Biorąc powyższe pod uwagę, zostało wystosowane do pełnomocnika skarżących wezwanie z dnia 5 lipca 2024 r. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez pogrupowanie skarżących według posiadanego przez nich interesu prawnego, tj. wskazanie których skarżących uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, stosownie do treści art. 214 § 2 P.p.s.a. Celem tego wezwania było określenie ilości wpisów, które należy będzie uiścić od wniesionej przez dwadzieścia osób skargi. Ponadto, ponieważ z akt sprawy nie wynika, że skarżący nie mają miejsca zamieszkania, wezwano pełnomocnika również o oznaczenie ich miejsca zamieszkania, co również miało pomóc w wyznaczeniu ilości wpisów. Skarga do sądu administracyjnego może być bowiem skutecznie wniesiona, jeżeli odpowiada wymaganiom określonym w P.p.s.a. Zgodnie z art. 57 § 1 pkt 3 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Stosownie zaś do treści art. 46 § 2 pkt 1 lit. a P.p.s.a., pismo strony powinno ponadto zawierać w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku - adresu do doręczeń, lub siedziby i adresów stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników. Usunięcie braków formalnych skargi w powyższym zakresie następuje w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a., który stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli pismem tym jest skarga, przewodniczący wzywa stronę do jej uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Zarządzeniem z dnia 26 czerwca 2024 r. wezwano pełnomocnika skarżących do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie z dnia 5 lipca 2024 r. doręczono pełnomocnikowi w dniu 15 lipca 2024 r. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki wynika, że przesyłkę odebrał upoważniony pracownik kancelarii adwokackiej. Zakreślony termin siedmiodniowy do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie w dniu 22 lipca 2024 r. Pomimo prawidłowego doręczenia wezwania pełnomocnik nie uzupełnił braków, nadsyłając jedynie w dniu 22 lipca 2024 r. pismo, w którym wskazał, że adresem do doręczeń dla każdego ze skarżących jest adres kancelarii i że uprawnienia związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne dla wszystkich skarżących. Uwzględniając powyższe, skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną. Stąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji orzeczenia.