II SA/Wr 493/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 30 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym skargi Wojewody Dolnośląskiego na uchwałę Rady Gminy w Janowicach Wielkich z dnia 26 marca 2010 r. nr XL/168/2010 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości Janowice Wielkie w gminie Janowice Wielkie postanawia: umorzyć postępowanie. Wojewoda Dolnośląski złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Rady Gminy w Janowicach Wielkich z dnia 26 marca 2010 r. nr XL/168/2010 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości Janowice Wielkie w gminie Janowice Wielkie. Z uwagi na podjęcie przez Radę Gminy Janowice Wielkie w dniu 9 września 2010 r. uchwały nr XLIV/187/2010 w sprawie uchylenia uchwały nr XL/168/2010 Rady Gminy w Janowicach Wielkich z dnia 26 marca 2010 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości Janowice Wielkie w gminie Janowice Wielkie pismem nadanym w dniu 28 września 2010 r. Wojewoda Dolnośląski cofnął skargę złożoną w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. stanowi, że skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, chyba że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie z regulacją art. 161 § 1 pkt 1) p.p.s.a. cofnięcie skargi powoduje skutek w postaci umorzenia postępowania. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Czynność procesowa organu nadzoru - dokonana w przedmiotowej sprawie wobec uwzględnienia skargi przez właściwy organ nie budziła wątpliwości, w związku z czym cofnięcie skargi należało uznać za dopuszczalne. W tej sytuacji dalsze prowadzanie postępowania sądowego w sprawie uznano za bezprzedmiotowe. W konsekwencji na podstawie art. 161 § 1 pkt 1) i § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.