II SA/Wr 493/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 23 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] we [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...]we [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonym postanowieniem utrzymano w mocy postanowienie [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], nakładające grzywnę w celu przymuszenia na: 1) A. A. w kwocie 1000 zł (tysiąc złotych) – jako osobę odpowiedzialną za bezpośrednie czuwanie nad wykonaniem przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z decyzji PINB dla [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r.; 2) Wspólnotę Mieszkaniową stanowiącą ogół współwłaścicieli nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym przy ulicy [...] we [...] w kwocie 10 000 zł (dziesięć tysięcy złotych) – zobowiązaną do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji PINB dla [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia [...] maja 2018 r. skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia całości oraz przekazanie do ponownego rozpoznania. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadnienie wniosku sprowadza się jedynie do stwierdzenia, że wspólnocie może grozić utrata płynności finansowej w razie ściągnięcia grzywny, co wiąże się z np. odcięciem prądu na klatkach schodowych, co będzie powodować zagrożenie dla życia i zdrowia mieszkańców. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., co powinno stać się przedmiotem oceny sądu. Ocena ta jest zatem możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Co najmniej należałoby uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, o którym mowa we wskazanym wyżej przepisie jest zapewnienie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w toku sądowej kontroli skarżonego aktu przed następstwami wadliwych aktów lub czynności organów administracji publicznej, których wykonanie może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a w konsekwencji tego przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie powinny być interpretowane rozszerzająco. Pozostawienie przez ustawodawcę uznaniu Sądu zasadności wstrzymania aktu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia przez stronę skarżącą wniosku wykazującego potrzebę wstrzymania wykonania aktu, zwłaszcza, że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. Strona skarżąca wskazała, że wspólnocie może grozić utrata płynności finansowej w razie ściągnięcia grzywny, co wiąże się z np. odcięciem prądu na klatkach schodowych, co będzie powodować zagrożenie dla życia i zdrowia mieszkańców. Strona skarżąca we wniosku nie podała żadnych przekonujących argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia. Przedstawione argumenty, zdaniem Sądu, nie uzasadniają wstrzymania wykonania postanowienia, gdyż nie powodują niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków po stronie wnioskodawcy. Dokonanie wydatkowania środków finansowych rzadko ma charakter nieodwracalny i w niniejszej sprawie strona skarżąca – w razie uwzględnienia skargi – będzie mogła domagać się naprawienia ewentualnej szkody na zasadach ogólnych. Należy pamiętać, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, orzeczenia.nsa.gov.pl). Argumentacja powołana przez stronę skarżącą nie uzasadnia wystarczająco złożonego wniosku. Brak jest zatem racjonalnych przesłanek aby twierdzić, że wykonanie zaskarżonego postanowienia, może wywołać konsekwencje skutkujące koniecznością zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Podsumowując żadna z przesłanek mogących uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie została, w ocenie Sądu, przez stronę skarżącą wykazana. Wobec tego wniosek o wstrzymanie wykonania wskazanego postanowienia nie zasługiwał na uwzględnienie. Zaznaczyć jednak należy, że odmowa wstrzymania wykonania postanowienia organu I instancji nie oznacza oceny zasadności skargi. Ewentualna niezgodność postanowienia administracyjnego z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.