II SA/Wr 494/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Palus Sędzia WSA Anna Siedlecka - sprawozdawca Protokolant Edyta Forysiak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 listopada 2012 r. sprawy ze skargi Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad we W. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustanowienia strefy ochronnej dla urządzeń pomiarowych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; III. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 300 zł (słownie: trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Starosta K., działając na podstawie art. 107 i art. 108 ustawy Prawo wodne, ustalił dla Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej Oddział we W., strefę ochronną dla istniejących urządzeń pomiarowych Państwowej Służby Hydrologiczno-Meteorologicznej, zlokalizowanych na posesji przedmiotowej Stacji położonej w K. przy ul. D. nr [...] (działka Nr 2/2 obręb Z. Gmina Miejska K.). Od powyższej decyzji odwołanie wniosła Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział we W., w którym nie wyraziła zgody na ustanowienie strefy ochronnej na obszarze istniejącego przebiegu drogi krajowej nr [...] obejmującej część działki nr 1 i nr 3. W motywach uzasadnienia podniosła, że poprzez nałożone w decyzji zakazy, nakazy i ograniczenia nie będzie możliwa modernizacja i przebudowa tego odcinka drogi krajowej nr [...]. Strona odwołująca podniosła, że zarzut ten był już zgłaszany na rozprawie administracyjnej i pisemnie przed organem I instancji. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad jest zarządcą drogi krajowej nr [...], zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych i jako zarządca jest zobowiązana do utrzymania oraz wykonywania remontów i przebudowy tych dróg. Ponadto odwołanie złożyła również Gmina K., w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Decyzji tej Wójt Gminy zarzucił, że jest niezgodna z obowiązującym Miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla wsi S. D. ( uchwała Rady Gminy K. z dnia [...] r. nr [...]). Działka nr 347/3 objęta strefą ochronną w S. D. przeznaczona jest pod parkingi i obsługę ruchu kołowego (UKS). Ustanowienie strefy ochronnej wymagałoby zmiany m.p.z.p., co uniemożliwiłoby realizację planowanych inwestycji. Jednocześnie uchwałą z dnia [...]r. Nr [...] Rada Gminy K. uchwaliła przystąpienie do zmiany tego planu i zamierza przeznaczyć działkę nr 347/3 na pas aktywności gospodarczej. Ustanowienie strefy ochronnej uniemożliwi właścicielom realizację nowych inwestycji oraz dokonywanie modernizacji obiektów budowlanych. Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W., po rozpatrzeniu obu odwołań, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty K. o ustanowieniu strefy ochronnej. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że odwołania nie zasługują na uwzględnienie. Wyjaśnił przy tym, że na podstawie art. 107 ust. 6 ustawy Prawo wodne starosta ustanawia, na wniosek właściwej Służby, w drodze decyzji administracyjnej strefę ochronną urządzeń pomiarowych służb państwowych, w której jednocześnie ustanawia nakazy, zakazy lub ograniczenia w zakresie użytkowania gruntów lub korzystania z wód. Zgodnie z art. 107 ust. 3 Prawa wodnego właściciel gruntu obowiązany jest udostępnić grunt na potrzeby budowy oraz ustanowienia strefy ochronnej urządzeń pomiarowych służb państwowych. Tak więc ustanowienie stref ochrony urządzeń pomiarowych ingeruje w prawo własności i w interesy prawne właścicieli. Na tym bowiem polega istota prawa administracyjnego i istota administracyjnoprawnej ingerencji w stosunki prawa cywilnego. Organy wykonujące administrację publiczną mają prawo ingerowania w te stosunki w sposób wyznaczony ustawą, a prawo własności (inne prawa rzeczowe) nie jest prawem absolutnym i nienaruszalnym. Prawo własności jest chronione konstytucyjnie, ale nie jest prawem bezwzględnym. Doznaje w określonych sytuacjach ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja RP w art. 64 ust. 3 stanowiąc, że własność może być ograniczona, tyle że tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Ingerencja ta musi zatem pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do ww. celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia, przy czym ograniczenia te winny być dokonane wyłącznie w formie przepisów ustawowych. Takim przepisem ustawowym w niniejszej sprawie jest art. 107 ust. 6 Prawa wodnego, upoważniający starostę do wydania decyzji ustalającej strefy ochrony urządzeń pomiarowych, w konsekwencji ograniczając sposób wykonywania prawa własności. Ograniczenia wynikające z zaskarżonej decyzji są więc prawnie dopuszczalne. W przedmiotowej sprawie przepisy prawa przyznają pierwszeństwo interesowi publicznemu. W takim przypadku interes indywidualny doznaje ochrony przez różnego rodzaju rozwiązania prawne, najczęściej przewidujące odszkodowania. W art. 107 ust. 8 powołanej ustawy określono, że za szkody poniesione w związku z udostępnieniem gruntu na potrzeby budowy urządzeń pomiarowych służb państwowych oraz w związku z wprowadzeniem w strefie ochronnej urządzeń pomiarowych służb państwowych zakazów, nakazów lub ograniczeń w zakresie użytkowania gruntów lub korzystania z wód właścicielowi nieruchomości położonej w tej strefie przysługuje odszkodowanie, odpowiednio od państwowej służby hydrologiczno-meteorologicznej lub państwowej służby hydrologicznej, na zasadach określonych w ustawie. Podstawą dochodzenia odszkodowania jest art. 186 Prawa wodnego. Zdaniem organu odwoławczego przedmiotowa decyzja jest wiążąca dla miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi S. D., pomimo braku w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyraźnego przepisu dotyczącego uwzględnienia takiego rodzaju decyzji w m.p.z.p. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą decyzję złożyła Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział we W., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Strona skarżąca nie zgadza się z rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonej decyzji i zarzuca naruszenie prawa oraz jej interesu prawnego. Skarżąca podniosła, ze zarówno Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej we W., na rzecz którego została wydana decyzja , jak i Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział we W. działają w interesie publicznym. Wymieniony Instytut jest jednostką badawczo-rozwojową, której celem działania jest wykonywanie zadań państwa poprzez prowadzenie prac badawczych, rozwojowych, wdrożeniowych oraz utrzymanie sieci obserwacyjno-pomiarowych, prowadzenie obserwacji, pomiarów itp. Strona skarżąca jest centralnym organem administracji rządowej w sprawie dróg krajowych, do której należy wykonywanie zadań zarządcy dróg krajowych oraz realizacja budżetu państwa w tym zakresie ( art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych). Pojęcie interesu publicznego należy do klauzul generalnych, które mają z założenia charakter nieostry. Szczególne znaczenie w stosowaniu tego typu klauzul ma zasada proporcjonalności, wyważania interesu indywidualnego i interesu reprezentowanego i chronionego przez władzę. Skarżąca zarzuca, że organy nie rozważyły i nie oceniły należycie "interesu publicznego" ustanawiając strefę dla ogródka meteorologicznego o zasięgu 300 do 500 m, czym uniemożliwiły wykonywanie zadań ustawowych nałożonych na stronę skarżącą, a polegających na planowaniu, budowie, przebudowie, remontach, utrzymaniu i ochronie dróg – art. 19 ust. 1 i 2 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Wykonywanie zadań przez GDDKiA nie stanowi interesu indywidualnego, gdyż inwestycje drogowe są realizacją celu publicznego. Obu decyzjom skarżąca zarzuca zatem, brak uzasadnienia w zakresie nieuwzględnienia zarzutów i zastrzeżeń zgłoszonych przez GDDKiA w trakcie trwania postępowania administracyjnego. Organy pominęły zatem w rozstrzygnięciu zasadę proporcjonalności, która uwzględniałaby racje obu stron i w sposób prawidłowy umożliwiłaby wykonywanie ustawowych zadań przez GDDKiA oraz IMiGW. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo odpowiadając na zarzuty skargi wyjaśnił, że działka nr 1 obręb Z. - Gmina Miejska K., stanowi drogę krajową nr [...], której zarządcą jest skarżąca, znajduje się na obszarze II, III i IV strefy ochronnej. W decyzji Starosty K. z dnia [...] r. zasięg o promieniu 300 do 500 m od ogródka meteorologicznego dotyczy strefy IV, zgodnie z którą dopuszczalna jest lokalizacja o znaczeniu tranzytowym ciągów komunikacyjnych oraz luźnej zabudowy kilku kondygnacyjnej (do 5 piętra). Możliwa jest lokalizacja małych obiektów usługowych oraz mogą znajdować się parki i lasy. Zdaniem organu II instancji zarzuty przedstawione w skardze są bezpodstawne, gdyż zakazy, nakazy i ograniczenia określone w wyżej wymienionym obszarze strefy ochronnej nie uniemożliwiają wykonywania zadań nałożonych na skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Nakłada to na sąd obowiązek oceny zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, jak i przepisami postępowania administracyjnego, a w razie stwierdzenia naruszenia przepisów, dokonania oceny wpływu tego naruszenia na wynik sprawy. Ustalenia te sąd przeprowadza wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu i w ich toku, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną w niej podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływanej jako ,,p.p.s.a."). W myśl art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji w całości lub w części następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, natomiast jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kpa lub w innych przepisach, Sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części. W myśl art. 107 ust. 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne ( j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 145) w celu zapewnienia reprezentatywności dokonywanych pomiarów lub obserwacji mogą być ustanowione strefy ochronne urządzeń pomiarowych służb państwowych stanowiące obszary, na których obowiązują zakazy, nakazy i ograniczenia w zakresie użytkowania gruntów oraz korzystania z wód. Według ust. 5 art. 107 powołanej ustawy, na obszarach stref ochronnych może być zabronione wznoszenie obiektów budowlanych oraz wykonywanie robót lub czynności, które mogą spowodować czasowe lub trwałe zaburzenie reprezentatywności pomiarów i obserwacji, a w szczególności: 1) w odległości 30 metrów od urządzeń pomiarowych – wznoszenie wszelkich obiektów budowlanych, sadzenie drzew lub krzewów oraz sztuczne zraszanie upraw; 2) w odległości od 30 do 500 metrów od urządzeń pomiarowych – wznoszenie zwartej zabudowy piętrowej oraz sadzenie drzew w zwartych zespołach. Strefę ochronną ustanawia, w drodze decyzji, starosta, na wniosek właściwej służby, określając zakazy, nakazy, ograniczenia oraz obszary, na których obowiązują, stosownie do przepisów ust. 5. Jak wynika z powyższych przepisów, ustawodawca w ustawie Prawo wodne uregulował możliwość ustanowienia stref ochronnych urządzeń pomiarowych, jednakże nie określił co należy rozumieć pod pojęciem "strefa ochronna". W tej sytuacji, wyjaśnić należy, że w tej samej ustawie Prawo wodne w Rozdziale 2 p.n. Strefy oraz obszary ochronne zawarto przepisy dotyczące możliwości ustanowienia w drodze aktu prawa miejscowego stref ochronnych ujęć wody oraz obszarów ochronnych zbiorników wód śródlądowych (również w drodze aktu prawa miejscowego). Z przepisów zamieszczonych w tym rozdziale wynika, że strefę ochronną stanowi pewien obszar wydzielony z większego obszaru, mający określone granice. Powołana ustawa Prawo wodne nie wyjaśnia zatem dokładnie pojęcia "strefa". Dlatego też w badanej sprawie przyjąć należy, że kształt obszaru utworzonej strefy ochronnej urządzeń pomiarowych powinien mieć formę koła, ponieważ wniosek taki należy wyprowadzić bezpośrednio z przepisu art. 107 ust. 5 powołanej ustawy, wskazującego na jednakowe odległości dotyczące tworzenia określonych obszarów wokół urządzeń pomiarowych. Wobec powyższego uznać należy, że strefę ochronną urządzeń pomiarowych powinien stanowić zwarty obszar w kształcie koła wokół urządzeń pomiarowych, wydzielony z większego obszaru, którego granice stanowi obwód koła. W niniejszej sprawie niewątpliwie istniała potrzeba ustanowienia strefy ochronnej urządzeń pomiarowych Państwowej Służby Hydrologiczno-Meteorologicznej zlokalizowanych na działce nr 2/2 obręb Z. Gmina Miejska K., z wyznaczeniem w tej strefie określonych obszarów, na których należało wprowadzić zakazy, nakazy i ograniczenia w zakresie użytkowania gruntów objętych strefą. Wydana przez organ I instancji decyzja wyznacza obszar strefy wokół urządzeń pomiarowych od ogródka meteorologicznego o najdłuższym promieniu 500 metrów, a więc granicami tej strefy jest linia po obwodzie koła o promieniu 500 metrów. Oznacza to, że wszystkie grunty, które znajdują się w obrębie wyznaczonego koła o promieniu 500 m wokół przedmiotowego ogródka meteorologicznego, winny być gruntami znajdującymi się strefie ochronnej, położonymi odpowiednio w wyznaczonych obszarach nr I, II, III i IV. W niniejszej sprawie organ stopnia podstawowego ustanawiając strefę ochronną w postaci okręgu o promieniu od ogródka meteorologicznego do 500 m, jednocześnie ustanowił w strefie cztery obszary ( I o promieniu 30 m, II o promieniu od 30 do 100 m, III o promieniu od 100 do 300 m, IV o promieniu od 300 do 500 m), do których nie zaliczył wszystkich nieruchomości znajdujących się w tych obszarach, co wynika z materiałów zawartych w aktach administracyjnych. W istocie oznacza to, że w utworzonej strefie ochronnej znajdują się enklawy terenów w postaci ok. 20 działek wyłączonych z pierwotnego wniosku Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej Oddział we W. , co do których nie wprowadza się żadnych nakazów, zakazów i ograniczeń, choć faktycznie te obszary znajdują się w strefie. Jedynym kryterium pozostawienia tych działek poza wszelkimi zakazami, nakazami i ograniczeniami jest fakt braku wiedzy Instytutu, jak również organu o następcach prawnych zmarłych właścicieli tych nieruchomości. Z tego więc tylko powodu po konsultacji z organem I instancji, Instytut modyfikował kilkakrotnie swoje żądanie, występując w kolejnych pismach o wyłączenie dalszych działek objętych pierwotnym wnioskiem o utworzenie strefy ochronnej. Oceniając decyzję organu I instancji o utworzeniu strefy ochronnej w takiej postaci jaką nadał tej strefie Starosta K., należy stwierdzić, że decyzja ta narusza przepis art. 107 ust. 4, ust. 5 i ust. 6 Prawa wodnego. Wykładnia celowościowa powyższych przepisów, przemawia za tym aby tworząc strefę ochronną wokół urządzeń pomiarowych stworzyć warunki, właściwej służbie państwowej do należytej realizacji jej ustawowych zadań, w celu zapewnienia reprezentatywności dokonywanych pomiarów lub obserwacji. Wyłączenie spod nakazów, zakazów i ograniczeń niektórych nieruchomości znajdujących się faktycznie w strefie ochronnej, powoduje, że na takich terenach nie ujętych w wymienionych obszarach, możliwa będzie nieskrępowana realizacja takich inwestycji, zabudowy i zagospodarowania terenu, która zaskarżoną decyzją administracyjną nie jest dopuszczalna na terenach sąsiednich ujętych w obszarze strefy ( oznaczonych w decyzji numerami geodezyjnymi poszczególnych działek). Celem przepisu art. 107 nie jest z pewnością tworzenie stref mających charakter obszaru, na którym tylko niektóre nieruchomości znajdujące się w strefie są objęte nakazami, zakazami i ograniczeniami a inne nieruchomości, choć znajdują się faktycznie w strefie, to jednak nie są objęte ustalonymi zakazami i nakazami i ograniczeniami, bowiem działki te nie zostały wymienione w decyzji. Oznacza to, że organ I instancji zaskarżoną decyzją utworzył "strefę", która nie spełnia wymogów obszaru ochronnego urządzeń pomiarowych. Organ odwoławczy zdaje się nie zauważać opisanej sytuacji, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji. W takim przypadku prawidłowa realizacja zadań właściwej służby meteorologiczno – hydrologicznej nie będzie możliwa, a wręcz można przyjąć z dużym prawdopodobieństwem, że będzie zakłócona. Tworzenie strefy ochronnej w takiej postaci jaką zaproponował w decyzji organ I instancji, a organ odwoławczy nie sprzeciwił się temu, nie spełnia swojej roli ochronnej dla urządzeń pomiarowych. Kolejną kwestią, której w ogóle organy orzekające w sprawie nie rozważały to pominięcie przez organy orzekające obu instancji w uzasadnianiach decyzji wniosków i zarzutów skarżącej poprzez całkowity brak rozważań w zakresie wyważenia możliwości realizacji celu publicznego przez wnioskodawcę i realizacji celu publicznego przez stronę skarżącą, bowiem oba te podmioty niewątpliwie takie cele, w imieniu Państwa realizują. Organ odwoławczy w swoich rozważaniach wyjaśnia, że ustawa Prawo wodne przyznaje pierwszeństwo interesowi publicznemu, a zatem zdaniem organu odwoławczego, każdy inny interes, którego nie można zaliczyć do interesu publicznego, doznaje ustawowych ograniczeń mocą przepisu art. 107 Prawa wodnego. Jednakże podkreślić należy, że choć rację ma ale tylko co do zasady, organ II instancji, iż własność nie ma charakteru bezwzględnego i może być ograniczona w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP), to jednak zwrócić należy uwagę, że w niniejszej sprawie zastosowanie miały przy orzekaniu także przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, które nakazują organom prowadzącym postępowanie nie tylko ustalenie w całości stanu faktycznego sprawy ( art. 7 k.p.a.) ale jednocześnie rozważenie całości zgromadzonego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Z art. 107 ust. 6 ustawy Prawo wodne wynika, że wniosek w sprawie utworzenia strefy ochronnej winien zawierać propozycje granic strefy oraz propozycje dotyczące zakazów, nakazów i ograniczeń. Skoro więc wniosek zawierał określone propozycje Instytutu, to obowiązkiem organu było przeanalizować te propozycje przynajmniej w kontekście zarzutów i wniosków innych stron postępowania i w wyniku analizy podejmując rozstrzygnięcie w sprawie, dokładnie wyjaśnić dlaczego podjął taką a nie inną decyzję, dlaczego ustalając określone zakazy, nakazy i ograniczenia zaproponowane przez Instytut nie rozważył, czy istnieje możliwość zminimalizowania dla innych stron postępowania ujemnych skutków wprowadzenia określonych zakazów, nakazów i ograniczeń w strefie nie powodując przy tym zakłóceń w pracy urządzeń pomiarowych. Ponadto organy nie rozważyły, czy skarżący będzie mógł realizować swoje zadania ustawowe, w szczególności w obszarze II i III strefy, ponieważ z treści opisu zawartego w uzasadnieniu skargi wynika, że skarżąca ma istotne wątpliwości w tym zakresie. Nie można tu bowiem przyjąć za organem odwoławczym, jak to uczynił w odpowiedzi na skargę, że strona skarżąca kwestionuje tylko zapisy obszaru IV (od 300 do 500 m), gdyż zdaniem Sądu jej uwagi wyraźnie dotyczą zapisów odnoszących się do obszaru II i III strefy. Takich ustaleń i rozważań jest brak w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Słusznie więc strona skarżąca zarzuca, że organ nie wyważył w ramach zasady proporcjonalności również jej interesu publicznego i interesu prawnego. Oznacza to, że organy orzekające w sprawie naruszyły przepis art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez nie rozpatrzenie w pełni materiału dowodowego sprawy. Tak więc jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące się wprawdzie w materiale dowodowym sprawy, ale nie w pełni ustalonym jak również nie w pełni rozważonym. Podkreślenia jeszcze wymaga, że uzasadnienie decyzji jest odzwierciedleniem poczynionych ustaleń przez organy orzekające i dowodów, na których się oparły, które doprowadziły do takich, a nie innych wniosków (art. 107 § 3 k.p.a.). Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza zasady postępowania administracyjnego i stanowi w niniejszej sprawie dodatkową podstawę do uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Orzekając ponownie w niniejszej sprawie Starosta K. uwzględni uwagi Sądu przedstawione w treści uzasadnienia wyroku i podejmie rozstrzygnięcie stosowne do dokonanych ustaleń. Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "a" i "c" p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w przepisie art. 200 tej ustawy, zaś rozstrzygnięcie zawarte w pkt II wyroku wynika z obowiązku wynikającego z art. 152 p.p.s.a.