II SA/Wr 494/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Sędzia WSA Alicja Palus Protokolant: Krzysztof Erbel po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 lutego 2019 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej budowy budynku gospodarczego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz adwokat E. S. kwotę 295,20 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych, w tym 55,20 zł podatku od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją nr [...], z dnia [...], wydaną na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu sprawy wszczętej z urzędu dotyczącej samowolnej budowy budynku gospodarczego o wymiarze 7,90 m x 3,75 m na działce nr [...] w W., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ś. umorzył postępowanie w sprawie samowolnej budowy budynku gospodarczego o wymiarze 7,90mx3,75m na działce nr [...] w W. Na uzasadnienie organ wskazał, że w dniu 9 lutego 2015 roku do organu wpłynęło pismo A. M. wnoszące o kontrolę legalności zabudowy dz. nr [...] w W. między innymi opisanym obiektem. W dniu 11 marca 2015 roku organ przeprowadził kontrolę w sprawie skargi A. M. z dnia 9 lutego 2015 roku. W trakcie kontroli pracownicy organu stwierdzili, że na terenie działki [...] w W. w sąsiedztwie istniejącej zabudowy gospodarczo-mieszkalnej zlokalizowany jest parterowy budynek gospodarczy o wymiarze 7,90 m x 3,75 m i o wysokości 2,20 m. Dach budynku jednospadowy, pokryty blachą trapezową. Obiekt o ścianach wykonanych z drewna. W budynku instalacja elektryczna. Z materiału dowodowego zebranego podczas przeprowadzonych czynności kontrolnych tj. zeznań złożonych przez obecnych współwłaścicieli działki nr [...] w W., L. B. i A. M. wynika, że inwestorem budynku gospodarczego, objętego postępowaniem jest L. B. (tj. obecny współwłaściciel działki nr [...] w W.) i powstał on około 1988-1993 roku. Wobec powyższego organ zawiadomił L. B.i A. M. - tj. strony postępowania - o wszczęciu, z urzędu, postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej budowy budynku gospodarczego o wymiarze 7,90 m x 3,75 m na działce o numerze ewidencyjnym [...] w W. Jak pisz dalej organ zgodnie z przepisem § 44 ust.1 pkt 1 ustawy prawo budowlane z dnia 24 października 1974 roku pozwolenia na budowę wymagało wykonanie i rozbudowa stałych i tymczasowych budynków. Natomiast zgodnie z przepisem § 44 ust.2 pkt 3 tej ustawy właściwy organ mógł zwolnić z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę położonego na obszarze budynku gospodarczego lub inwentarskiego, wznoszonego według projektu typowego lub powtarzalnego na terenie istniejącej zagrody z zachowaniem warunków określonych w § 46 ust. 1 pkt 4, jeżeli budynek ten nie stwarzałby naruszenia warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane, a zwłaszcza na odległość od granic sąsiednich nieruchomości nie będzie naruszał zasad zagospodarowania terenu, wymagań ochrony środowiska i bezpieczeństwa ludzi lub mienia (chyba chodzi o art. 28 ust. 4 ustawy i uprawnienia ministra do zwolnienia z obowiązku pozwolenia na budowę – przyp. sądu). W ramach prowadzonego postępowania administracyjnego organ zwrócił się do Urzędu Gminy M. oraz do Starosty Ś. o udzielenie informacji czy z prowadzonych rejestrów wynika, aby zwolniono przedmiotowy obiekt z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W dniu 6 października 2015 roku Urząd Gminy M. poinformował organ, że w latach 1980-1997 nie prowadził rejestru obiektów zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oraz że nie wydano pozwolenia na budowę na przedmiotowy obiekt. Z kolei 14 marca 2016 roku Starosta Ś. poinformował, że nie odnotowano faktu istnienia rejestru decyzji zwalniających z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, nie wydano decyzji o pozwoleniu na budowę oraz nie przyjęto zamiaru przystąpienia do budowy tego obiektu. Z materiału dowodowego wynika, że budynek został wykonany w latach około 1988-1993 w warunkach samowoli budowlanej przez L. B. legitymującego się tytułem prawnym do nieruchomości dz. Nr [...] w W., jako że jest jej współwłaścicielem. Do budowy obiektu jak i jego części wykonanej przed dniem 1 stycznia 1995 roku. stosuje się przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 roku. W toku postępowania organ ustalił, że działka nr [...] w W. jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi W. uchwalonym uchwałą nr [...] Rady Gminy M. z dnia 23 września 2005 roku, a teren działki nr [...] w W. oznaczony jest symbolem RM/.MN-10 tj. teren zabudowy zagrodowej z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Nadto do akt sprawy zostało dołączone zaświadczenie Wójta Gminy M. z dnia 31 marca 2017 roku, że budowa budynku gospodarczego na dz. nr [...] w W. nie narusza ustaleń zawartych w cytowanej uchwale o zagospodarowaniu przestrzennym rzeczonej miejscowości. W rezultacie ustalenia przez organ zgodności samowolnie wybudowanego obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego obecnie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zasadne stało się nałożenie na inwestora i współwłaściciela nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] w W. obowiązku złożenia ekspertyzy technicznej obiektu, co też uczyniono postanowieniem nr [...] z dnia [...]. Do akt sprawy została przedłożona żądana ekspertyza budowlana, która na skutek postanowień tut. organu nr [...] z dnia [...] roku oraz [...] z dnia [...] roku została uzupełniona. Z treści tej ekspertyzy, która została wykonana przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane oraz kwalifikacje, wynika, że w celu doprowadzenia samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego na dz. nr [...] w W., do stanu zgodnego z przepisami, należy zapewnić wymaganą przepisami odległość pomiędzy budynkiem gospodarczym, a sąsiednią wiatą będącej przedmiotem postępowania [...]. Jak wynika ż akt sprawy w przypadku niezapewnienia rzeczonej odległości pomiędzy tymi budynkami obiekt nie spełniałby wszystkich wymogów określonych przepisami. Z przeprowadzonego dowodu z oględzin z dnia 22 grudnia 2017 roku w sprawie [...], wynika, że wiata będąca przedmiotem sprawy [...] została rozebrana. Wobec tego spełniony został wymóg w zakresie odległości budynku gospodarczego od sąsiedniej zabudowy, o której mowa w przedłożonej i uzupełnionej ekspertyzie technicznej. Z zeznań złożonych przez świadka A. J. - osoby posiadającej uprawnienia budowlane i opracowującej ekspertyzę techniczną - w dniu 22 stycznia 2018 roku wynika, że słup wykonany na zewnątrz ściany bocznej budynku gospodarczego stanowi element konstrukcji nośnej budynku gospodarczego będącego przedmiotem sprawy [...] i należy go pozostawić. Z zeznań tych wynika także, że ze względu na fakt rozebrania wiaty będącej przedmiotem sprawy [...] budynek gospodarczy będący przedmiotem tego postępowania może podlegać legalizacji. W tym stanie rzeczy organ wskazuje, iż zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 roku, przepisu art. 48 tejże ustawy, regulującego przypadek budowy obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę - nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe, tj. przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 roku. Odnośnie do wpływu na środowisko, z przedłożonej do akt sprawy ekspertyzy technicznej wynika, że istniejący budynek gospodarczy nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia, nie występuje niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. W tym stanie rzeczy dla podjęcia rozstrzygnięcia niezbędne okazało się ustalenie, czy nie zachodzą podstawy określone w art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. obligujące organ do orzeczenia rozbiórki. Przewidziany w art. 37 ust.1 nakaz rozbiórki wymienia dwie takie przesłanki: 1) jeżeli obiekt budowlany lub jego część została wybudowana na terenie nie przeznaczonym pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, albo 2) powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Jak ustalono w toku postępowania, w odniesieniu do tego budynku gospodarczego na działce nr [...] w W., nie zaistniała żadna z przesłanek określonych w art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 27 października 1974 r., obligujących organ nadzoru budowlanego do orzeczenia rozbiórki przedmiotowego obiektu. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie znaleziono podstaw do zastosowania przepisu o przepis art. 40 Prawa budowlanego z 1974 roku, tj. do nakazania decyzją obowiązku wykonania określonych robót, celem doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 40 Prawa budowlanego z 1974 roku, w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy organ wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. Organ wskazał, że w myśl przepisu art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Użyte zaś w tym przepisie słowo "wydaje" oznacza, że wydanie decyzji o umorzeniu postępowania jest obligatoryjne, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z jakiejkolwiek przyczyny. Przesłanką umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego jest bezprzedmiotowość postępowania "z jakiejkolwiek przyczyny", czyli z każdej przyczyny powodującej brak jednego z elementów materialnego stosunku prawnego w odniesieniu do jego strony podmiotowej lub przedmiotowej. Bezprzedmiotowe będzie zatem postępowanie w sprawie, w której przedmiot postępowania przestał istnieć i nie zachodzi konieczność wydania decyzji merytorycznej. Organ nadzoru budowlanego w sposób oczywisty stwierdził brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, a co za tym idzie bezprzedmiotowość postępowania - na skutek ustalenia w jego toku, iż budynek gospodarczy o wymiarze 7,90 m x 3,75 m na działce nr [...] w W. został wykonany zgodnie z przepisami z okresu jego budowy oraz że nadaje się do bezpiecznego użytkowania i nie stanowi zagrożenia. Tym samym brak jest podstaw prawnych do kontynuowania postępowania poprzez wydanie decyzji, o której mowa w art. 40 ustawy Prawo budowlane z 24 października 1974 roku. Wobec powyższego (zdaniem organu pierwszej instancji) prowadzone postępowanie, zgodnie z przepisem art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, jako bezprzedmiotowe należało umorzyć. Odwołanie od opisanej decyzji na podstawie art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) wniosła skarżąca, zaskarżając ją w całości. Zaskarżanej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy przez: wadliwe przyjęcie stanu faktycznego, błędne przyjęcie i zastosowanie podstawy prawnej, naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na: naruszeniu art. 35 § 1 w zw. z art. 35 § 3 k.p.a. poprzez bezzasadne podjęcie przez organ czynności przedłużających załatwienie sprawy; naruszeniu art. 86 w zw. z art. 77 K.p.a., poprzez przyjęcie przez organ, iż przesłuchanie stron jest czynnością poprzedzającą zebranie innych dowodów; naruszeniu art. 12 w zw. z art. 8 K.p.a., poprzez opieszałość organu w wystąpieniu do Starosty Ś. z zapytaniem o informacje w sprawie; rażącym naruszeniu art. 35 w zw. z art. 8 K.p.a., poprzez opieszałość organu w załatwieniu sprawy; naruszeniu art. 10 § 1 K.p.a., poprzez kilkukrotne wskazanie w zawiadomieniu terminu do zapoznania się z aktami, celem wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, co narusza przepisy postępowania dotyczące terminów załatwienia sprawy; naruszeniu art. 10 § 1 w zw. żart. 73 § 1 K.p.a., poprzez wskazanie w zawiadomieniu ścisłego terminu do zapoznania się z aktami, celem wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, co ogranicza prawa strony do czynnego udziału w każdym stadium postępowania; naruszeniu art. 10 § 1 w zw. z art. 73 § 1 K.p.a., poprzez wydanie zbiorczego (w dwóch odrębnych postępowaniach zakończonych wydaniem dwóch odrębnych decyzji) zawiadomienia do zapoznania się z aktami, celem wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, co ogranicza prawa strony do czynnego udziału w każdym stadium postępowania i narusza art. 9 w zw. z art. 6 K.p.a., naruszeniu art. 77 w zw. z art. 128 K.p.a., poprzez przyjęcie przez organ, iż to zobowiązany (skarżąca) ma obowiązek przedstawiać dowody w sprawie i tym samym dopuszczenia się przez organ do braku wszechstronnego zebrania i rozważenia materiału dowodowego; naruszeniu art. 7 i art. 9 K.p.a., poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie słuszny interes obywateli, a co za tym idzie braku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, naruszeniu art. 8 K.p.a., przez brak prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestnika do władzy publicznej; nie rozpoznaniu i nie rozstrzygnięciu sprawy co do jej istoty i zakresu zgłoszonego żądania; wadliwości formalnej i błędnej procedurze wydania skarżonej decyzji, wskazując na okoliczności zawarte w treści niniejszego odwołania. Mając na uwadze powyższe zarzuty, odwołujący wniósł o zmianę decyzji w całości poprzez stwierdzenie jej nieważności i uchylenie decyzji, albo uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniesiono (między innymi), że organ przyjął nieprawidłową datę przyjętą przez organ jako określającą wykonanie obiektu. Organ wskazuje na lata 1988-1993. Jednak oględziny kontrolne z dnia 22 grudnia 2017 roku do postępowania [...] dotyczącego rozbiórki wiaty oraz zebrany w tym dniu materiał dowodowy przeczą tej dacie. Pozostawiony po rozbiórce wiaty słup, będący rzekomo elementem konstrukcji nośnej budynku gospodarczego będącego przedmiotem sprawy [...], został po obiekcie objętym postępowaniem [...]. Jego wysokość, osadzenie na nim instalacji elektrycznej zasilającej obiekt objęty mniejszym postępowaniem, a także umiejscowienie inne niż pozostałe trzy słupy obiektu [...] wskazują, iż wiata ([...]) powstała wcześniej niż obiekt [...], który został dobudowany do tejże wiaty. Wskazuje na to sam fakt umiejscowienia pozostawionego słupa. Z dokumentu SZKIC ZABUDOWY DZ. NR [...] W. wynika, iż powstanie obiektu postępowania [...] datowane jest na lata 1990-1997. Data graniczna 1997 wskazuje na powstanie obiektu po roku 1995, a zatem wybudowanie obiektu będącego przedmiotem niniejszego postępowania jako późniejsze musiało nastąpić również po roku 1995. Organ nie wyjaśnił, dlaczego przyjął stosowanie przepisów Prawo budowlane z roku 1974, skoro obiekt w części powstał po 1 stycznia 1995 roku. A przepisy materialne zastosowane do postępowania są niewłaściwe. Dodatkowo organ pominął oświadczenie L. B. złożone podczas oględzin do protokołu z dnia 22. grudnia 2017 roku dotyczące pozostawionego słupa jako części wspólnej wiaty ([...]) i obiektu objętego mniejszym postępowaniem. Zatem pozostawienie elementu należącego do obiektu z postępowania [...] prowadzić powinno do konkluzji, iż odległość obiektu z niniejszego postępowania do wiaty nie jest odpowiednia dla legalizacji. Nadto, rozbiórka całości wiaty ([...]) doprowadziłaby do likwidacji przyłącza elektrycznego i obiekt niniejszego postępowania nie spełniłby wymogów określonych w ekspertyzie, co skutkowałoby brakiem możliwości jego legalizacji. Organ I instancji nie zebrał całości materiału dowodowego, tylko dokonał wybiórczego zebrania materiału dowodowego, po wtóre - nie ocenił go na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Odwołująca się zarzuca naruszenia art. 104 oraz art. 107 K.p.a, przez przyjęcie, że organ I instancji nie wskazał na wszystkie fakty, dowody oraz nie wyjaśnił podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Organ I instancji swoim postępowaniem naruszył art. 107 § 3 K.p.a, poprzez brak wskazania jakim dowodom odmówiono wiarygodności, a które dowody zasługiwały na uwzględnienie, a nadto brak uzasadnienia prawnego, w którym organ winien wyjaśnić (a nie tylko podać) podstawy prawne decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Głównym zagadnieniem winnym rozpatrzenia i jednoznacznego stwierdzenia jest fakt istnienia i wyjaśnienia podstawy prawnej do wydania zaskarżanej decyzji w kontekście nakazu przez organ I instancji rozbiórki obiektu przy jednoczesnym nierozpoznaniu istoty sprawy i nie odniesieniu się do argumentów i zarzutów Skarżącej ujętych w złożonych pismach. Organ odwoławczy decyzją nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania A. M. reprezentowanej przez A. W. od opisanej decyzji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach wskazano, że z protokołu kontroli z dnia 11 marca 2015 roku wynika, że na terenie działki [...] w W. w sąsiedztwie istniejącej zabudowy gospodarczo-mieszkalnej zlokalizowany jest parterowy budynek gospodarczy o wymiarach 7,90 m x 3,75 m i o wysokości 2,20 m. Dach budynku jednospadowy, pokryty blachą trapezową. Obiekt o ścianach wykonanych z drewna. W budynku instalacja elektryczna. Pismem z dnia 15 września 2015 roku PINB w Ś. zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej budowy obiektu o wymiarze 7,90 m x 3,75 m na działce o numerze ewidencyjnym [...] w W. W odpowiedzi na zapytanie organu prowadzącego postępowanie Urząd Gminy poinformował, że w latach 1980-1997 nie prowadzono rejestru obiektów zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oraz że z posiadanych dokumentów wynika, iż nie wydano pozwolenia na budowę na ten obiekt. Starostwo Powiatowe w Ś. poinformowało natomiast, że nie stwierdzono faktu wydania pozwolenia na budowę, ani przyjęcia zgłoszenia dla tego obiektu budowlanego. Dnia 31 marca 2016 roku PINB w Ś. wydał postanowienie nr [...], nakładające na L. B. obowiązek przedłożenia ekspertyzy technicznej obiektu, następnie zmienił termin na wykonanie nałożonego obowiązku na dzień 31 stycznia 2017 roku. Z przedłożonego przez L. B. ekspertyzy opracowanej przez mgr inż. A. J., z której wynika, że należy wykonać badania instalacji elektrycznej oraz doprowadzić ją do stanu zgodnego z przepisami lub ją całkowicie usunąć oraz że w chwili obecnej obiekt nie spełnia wymagań dotyczących odległości od innego obiektu (wiata). Pismem z dnia 6 marca 2017 roku organ nadzoru budowlanego I stopnia doprecyzował przedmiot postępowania administracyjnego określając, iż dotyczy ono samowolnej budowy budynku gospodarczego o wymiarze 7,90mx3,75mna działce o numerze [...] w W. Po wezwaniu do uzupełnienia przedłożonej ekspertyzy technicznej L. B. przedłożył uzupełnioną ekspertyzę budowlaną. Z protokołu oględzin z dnia 22 grudnia 2017 roku wynika m.in., że zabudowa w j formie wiaty nie istnieje. Ostatecznie organ pierwszej instancji wydał decyzję umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej budowy budynku gospodarczego o wymiarze 7,90 m x 3,75 m na działce nr [...] w W. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie materiału zgromadzonego w przedmiotowej sprawie, w oparciu o przepisy obowiązującego prawa oraz zbadaniu zasadności argumentów podnoszonych w odwołaniu wskazał, że oprotestowana decyzja wydana została na podstawie art. 105 § 1 kpa, który stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania może wynikać z przyczyn podmiotowych np. brak przymiotu strony osoby, na której wniosek wszczęto postępowanie, lub przedmiotowych - w istniejącym stanie faktycznym i prawnym nie można wydać decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Oznacza to, że wszystkie elementy badanego stanu faktycznego i prawnego są tego rodzaju, że niepotrzebne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich tych okoliczności w sprawie. Chodzi tu o kryterium bezprzedmiotowości odnoszące się do postępowania, ale w taki sposób, iż wynik tego postępowania nie powinien mieć charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, lecz jedynie być formalnym jego zakończeniem. Z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 czerwca 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1075/15, wynika, iż na gruncie ustawy Prawo budowlane postępowanie, co do zasady staje się bezprzedmiotowe, jeżeli organy nadzoru budowlanego prowadzące postępowanie nie znajdują podstaw do wydania nakazów lub zakazów wynikających z przepisów prawa materialnego. Z zebranego materiału dowodowego w postaci m.in. ekspertyzy budowlanej sporządzonej przez mgr inż. A. J., oceny technicznej w zakresie poprawności wykonania instalacji elektrycznej sporządzonej przez A. D. oraz protokołu przesłuchania świadka z dnia 22 stycznia 2018 roku wynika, że obiekt spełnia przepisy techniczno-budowlane, nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia oraz, że nie występuje niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Zgodnie z oświadczeniami współwłaścicieli działki nr [...] w W. tj. A. M. oraz L. B. inwestorem budynku gospodarczego jest L. B. a obiekt powstał ok. 1988-1993 roku. W związku z tym w postępowaniu zastosowanie znajdują przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 roku. Mając na uwadze to, że budynek gospodarczy nie narusza ustaleń zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia oraz nie występuje niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia tj. nie występuje żadna z przesłanek wymienionych w Prawo budowlane z 1974 roku obligująca organ nadzoru budowlanego do orzeczenia rozbiórki, ani też nie ma podstaw do zastosowania art. 40 ustawy. Oznacza to, że organy nadzoru budowlanego nie mają podstaw do wydania nakazów lub zakazów wynikających z przepisów prawa materialnego w niniejszym postępowaniu administracyjnym. Stąd, zdaniem organu odwoławczego organ pierwszej instancji wydał trafne orzeczenie na oparte na właściwej podstawie prawnej. Odnosząc się do treści odwołania organ wyjaśnia, iż organ nadzoru budowlanego I stopnia wszczął postępowanie z urzędu w związku z czym nie jest związany zakresem wniosku złożonego przez A. M. Organ podkreśla, iż ekspertyza techniczna opracowana została przez osobę posiadającą zgodnie z art. 13 ust. 4 oraz art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane stosowne uprawnienia budowlane i będącą członkiem właściwej izby samorządu zawodowego, która to osoba w świetle art. 12 ust. 6 tej ustawy jest odpowiedzialna za wykonywanie tej funkcji zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej oraz za należytą staranność w wykonywaniu pracy. Organ nadzoru budowlanego nie może kwestionować uprawnień posiadanych przez autora przedmiotowej oceny technicznej, w związku z tym jej wynik należy uznać za miarodajny i wiarygodny. Natomiast skarżąca nie wskazała jakichkolwiek dowodów, które podważałyby fachowość osoby sporządzającej ten dokument albo poddawały w wątpliwość poprawność wynikających z niego ustaleń. W związku z tym podkreślić należy, że dopóki moc dowodowa danego dokumentu nie została obalona, organ administracyjny ma obowiązek uwzględnienia jego treści przy rozstrzyganiu danej sprawy (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 02.06.2011r. sygn. akt II SA/Go 46/11 - niepublikowany). W odniesieniu natomiast do zarzutu niewskazania oraz niewyjaśnienia przepisów, na których podstawie PINB w Ś. wydał zaskarżoną decyzję, organ nadzoru budowlanego stwierdza, iż jest on niezasadny. Zdaniem DWINB poprawnie wskazano podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji jak również przytoczono i wyjaśniono jej brzmienie. Organ nadzoru budowlanego II stopnia nie stwierdził również naruszenia art. 10 § 1 kpa. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż strony zostały zawiadomione o zamiarze wydania decyzji administracyjnej, prawidłowo zawiadomienie takie zostało doręczone A. W. - pełnomocnikowi A. M. Podkreślić należy także to, że m.in. data wystąpienia do Starosty Ś. czy też długość trwania niniejszego postępowania administracyjnego pozostają bez wpływu na treść zaskarżonej decyzji. Na ostateczną decyzję, na podstawie art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) wniosła skargę A. M. Zaskarżanej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na:- rażącym naruszeniu art. 79 § 1 w zw. z art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 1960 r. Kodeks postę­powania administracyjnego (t j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) - dalej zwanej "K.p.a.", poprzez zawiadomienie pełnomocnika strony o przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania świadka tj. A. J. z uchybieniem obligatoryjnego 7 dniowego terminu i tym samym dopuszczenia się przez organ do braku wszechstronnego zebrania i rozważenia materiału dowodowego; rażącym naruszeniu art. 79 § 2 w zw. z art. 7 K.p.a., przez naruszenie prawa strony do udziału w przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania świadka tj. A. J. i tym samym dopuszczenie się przez organ do braku wszechstronnego zebrania i rozważenia materiału dowodowego; rażącym naruszeniu art. 80 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., poprzez ocenienie udowodnienia danej okoliczności bez całokształtu materiału dowodowe tj. z pominięciem udziału strony w przeprowadzonym dowodzie z przesłuchania świadka tj. A. J. i tym samym dopuszczenie się przez organ do braku wszechstronnego zebrania i rozważenia materiału dowodowego; rażącym naruszeniu art. 81 § 1 w zw. z art. 8 K.p.a., poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów tj. z przesłuchania świadka A. J. i tym samym dopuszczenia się przez organ do braku wszechstronnego zebrania i rozważenia materiału dowodowego; rażącym naruszeniu art. 83 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 88 § 1 K.p.a., poprzez bierność organu wobec wezwanych świadków B. i J. F. (dz. ewidencyjna nr [...] w W.), którzy nie stawili się wezwani prawidłowo i tym samym dopuszczenia się przez organ do braku wszechstronnego zebrania i rozważenia materiału dowodowego; naruszeniu art. 77 w zw. z art. 7 K.p.a., poprzez przyjęcie przez organ, iż wezwanie z urzędu rodziny L. B., przy jednoczesnym braku wezwania rodziny A. M. wyczerpuje obowiązek z art. 77 K.p.a. i tym samym dopuszczenia się przez organ do braku wszechstronnego zebrania i rozważenia materiału dowodowego; naruszeniu art. 8 w zw. z 107 § 3 w zw. z art. 140 K.p.a, poprzez brak rozpoznania i wskazania w uzasadnieniu zarzutów podniesionych w odwołaniu; naruszeniu art. 7 i art. 9 K.p.a., poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie słuszny interes obywateli, a co za tym idzie braku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będą­cych przedmiotem postępowania administracyjnego; naruszeniu art. 8 K.p.a., przez brak prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestnika do władzy publicznej; naruszeniu art. 15 K.p.a. poprzez brak merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ I instancji; naruszeniu art. 40 § 1 w zw. z art. 10 § ł K.p.a. poprzez przyjęcie przez organ, iż po przedłożeniu pełnomocnictwa na rzecz A. W., A. M. jest uprawniona do doręczania jej pism i nakładania obowiązków, co narusza art- 40 § 2 K.p.a.; naruszeniu art. 79 § 1 w zw. z art, 10 § 1 K.p.a., poprzez przyjęcie przez organ, iż wezwanie pełnomocnika A. M. w przedmiocie przesłuchania stron i świadków nie powinno być doręczone przynajmniej na siedem dni przed terminem; rażącym naruszeniu art. 35 w zw. z art. 8 K.p.a., poprzez opieszałość organu w załatwieniu sprawy; naruszeniu art. 10 § 1 K.p.a., poprzez kilkukrotne wskazanie przez organ I instancji w zawiadomieniu terminu do zapoznania się z aktami, celem wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, co narusza przepisy postępowania dotyczące terminów załatwienia sprawy; naruszeniu art. 10 § 1 w zw. z art. 73 § 1 K.p a., poprzez wskazanie w zawiadomieniu ścisłego terminu do zapoznania się z aktami, celem wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, przypadającego na godziny 13:00 15:00, co ogranicza prawa strony do czynnego udziału w każdym stadium postępowania; naruszeniu art. 10 § 1 w zw. z art. 73 § 1 K.p.a., poprzez wydanie zbiorczego (w dwóch odrębnych postępowaniach zakończonych wydaniem dwóch odrębnych decyzji) zawiadomienia do zapoznania się z aktami, celem wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, co ogranicza prawa strony do czynnego udziału w każdym stadium postępowania i narusza art. 9 w zw. z art. 6 K.p.a.; naruszeniu art. 40 § 1 w zw. z art. 10 § 1 K.p.a. poprzez przyjęcie przez organ, iż po przedłożeniu pełnomocnictwa na rzecz A. W. zawiadomienie winno być doręczone A. M., a jego treść co do zapoznania się z aktami, celem wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, nie powinna zawierać wzmianki o prawie do osobistego zapoznania się lub przez pełnomocnika, analogicznie do art. 54 § 1 pkt 4 K.p.a., co ewidentnie narusza art. 8 i art. 9 K.p.a., naruszeniu art. 77 w zw. z art. 128 K.p.a.; poprzez przyjęcie przez organ, iż to zobowiązany (skarżąca) ma obowiązek przedstawiać dowody w sprawie i tym samym dopuszczenia się przez organ do braku wszechstronnego zebrania i rozważenia materiału dowodowego; nie rozpoznaniu i nie rozstrzygnięciu sprawy co do jej istoty, zarówno przez organ I instancji, jak i organ nadzoru oraz zakresu zgłoszonego w odwołaniu żądania przez organ nadzoru. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności wydanej decyzji w całości z uwagi na rażące naruszenie prawa dotyczące pozbawienia strony czynnego udziału w postępowaniu oraz uchylenie skarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Ś., albo uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Ś. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W szerokim uzasadnieniu podniesiono (między innymi), że rażąco naruszono przepisy dotyczące odwołania, w zakresie rozpoznania i rozstrzygnięcia zarzutów zawartych w odwołaniu oraz naruszenia przez organ I instancji zasad ogólnych i przepisów o cha­rakterze gwarancyjnym dla strony postępowania. Organ II instancji nie odniósł się w uzasadnieniu skarżonej decyzji do wielu zarzutów strony podniesionych w odwołaniu oraz poprzez pobieżne i zdawkowe rozpoznanie sprawy nie dokonał ponownej merytorycznej oceny zgromadzonego w sprawie materiału, czym naruszył m.in. art. 15 K.p.a. Zważywszy, iż postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, strona odwołująca się winna mieć pewność, iż organ odwoławczy dogłębnie i wnikliwie zbada ponownie sprawę oraz poza zarzutami wyartykułowanymi w odwołaniu dokona oceny zachowania organu I instancji w zakresie jego działania i zaniechania - art. 128 K.p.a. Jednym z najpoważniejszych zarzutów jest naruszenie przepisów dotyczących czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania, w tym uczestniczenia w przeprowadzonych dowodach z zeznań świadków. w trybie art. 10 § 1 K.p.a. w postępowaniu z uwagi na wydaną w tym dniu decyzję. Reasumując, stanowisko strony skarżącej jest jednoznaczne, powyższe uchybienia powodują konieczność uchylenia skarżonej decyzji w całości albo konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej nieważności i jej uchylenie. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2017r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a to oznacza zgodność kontrolowanego aktu z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przeprowadzona przez sąd kontrola legalności zaskarżonych decyzji według wskazanych kryteriów wykazała, że naruszają one prawo, w stopniu wymagającym ich eliminacji z obrotu prawnego. Tym samym, zdaniem sadu, skarga zasługuje na uwzględnienie. Jak wskazują dołączone do odpowiedzi na skargę akta administracyjne, bodźcem do podjęcia działań przez organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji było pismo skarżącej, skierowane do tego organu, a wnioskujące o skontrolowanie nieruchomości, położonej w W., stanowiącej działkę o numerze [...], w zakresie samowolnie postawionych na niej obiektów budowlanych. W wyniku tego pisma organ zawiadomił strony dnia 15 września 2015 r. o wszczęciu postępowania w sprawie (między innymi) samowolnej budowy obiektu wskazanego w decyzji. Z akt organu pierwszej instancji wynika dalej (k.15), że na dzień 1 czerwca 2016 r. zostali wezwani do przesłuchania w charakterze strony L. B. i A. M. W piśmie wzywającym do złożenia zeznań, datowanym na 5 maja 2016 r. napisano (między innymi), że wobec rozbieżności w zakresie daty zakończenia przedmiotowego budynku (objętego postępowaniem – przyp. sądu), w tym daty zakończenia ...budynku, daty wykonania ostatnich robót budowlanych...., na podstawie art. 50 kpa organ wzywa do złożenia zeznań w charakterze strony skarżącą i uczestnika postępowania, z tym że jedna ze stron została wezwana na godz. 9.30, a druga na 10. Jak wynika z protokołu przesłuchania, po pierwsze przy przesłuchaniu kolejnych osób nikt nie był obecny (jedynie osoba prowadząca przesłuchanie), a po drugie organ przesłuchał w charakterze strony pełnomocnika skarżącej (vide k. 16 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). W tym miejscu trzeba powiedzieć, że nie jest dopuszczalne przesłuchanie pełnomocnika strony, w miejsce samej strony. Można się tu odwołać do naświetlenia tego problemu zwartego w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 25 czerwca 2008 r. (sygn. akt III CSK 327/07). S.N. stwierdził w przywołanym orzeczeniu, że pełnomocnik strony może być przesłuchany w charakterze świadka. Nie jest natomiast dopuszczalne zastępowanie dowodu z przesłuchania strony przesłuchaniem pełnomocnika. Pełnomocnik zastępuje wprawdzie stronę w czynnościach procesowych, nie jest jednak stroną postępowania i swoją wiedzę na temat przedmiotu tego postępowania może komunikować jedynie jako świadek. Teza ta pozostaje aktualna także w orzecznictwie sądów administracyjnych, przy czym dla przykładu można tu przywołać wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wydany w sprawie II SA/Bk 186/12, z dnia 14 czerwca 2012 r. (LEX nr 1404675), w uzasadnieniu którego zawarto, w pełni zaakceptowaną przez skład orzekający w tej sprawie tezę, że z mocy art. 32 k.p.a. strona może działać osobiście lub przez pełnomocnika, ale przesłuchanie w charakterze strony (art. 86 k.p.a.) mające charakter subsydiarny (posiłkowy) - jako dowód - odnosi się wyłącznie do strony". W efekcie za niedopuszczalny, w świetle obowiązującej procedury, należało uznać zabieg organu polegający na przesłuchaniu A. W., zamiast A. M. Nadto trzeba pamiętać, że kodeks postępowania administracyjnego, dopuszczając w art. 86, jako jeden z dowodów dowód z przesłuchania strony (tu: stron), wyraźnie stanowi, że" jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. Natomiast lektura akt administracyjnych wskazuje, że dowód ten został przeprowadzony jako jeden z pierwszych co, co do zasady mija się z celem, bowiem przeprowadzenie tego dowodu ma, między innymi dążyć do możliwienia stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów (art. 81, art. 86 k.p.a.). Tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie z dnia 18 listopada 1999 r., w sprawie II SA 1345/99 (LEX nr 46724). Nadto w piśmie nie pouczono stron, ani pełnomocnika o możliwości wzięcia udziału w czynnościach procesowych, zaś z protokołu przesłuchania wynika – o czym była mowa wcześniej, że podczas przesłuchania był obecny jedynie przesłuchiwany i przesłuchujący. Jest to oczywiście sprzeczne z treścią art.79 kpa, w świetle którego (§ 1) strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem; (§ 2) strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia. Z akt administracyjnych wynika, że na rozprawie administracyjnej została przesłuchana skarżąca i podtrzymała wtedy twierdzenie, że jej zdaniem budynek został wzniesiony pod rządami "nowej" ustawy prawo budowlane. Tu trzeba powiedzieć, że z punktu widzenia legalizacji samowoli budowlanej jedną z podstawowych okoliczności, wymagających ustalenia przez kompetentny organ jest okres jego powstania (pod rządami "starego" lub "nowego" prawa budowlanego), bo to implikuje dalszy kierunek działania nadzoru budowlanego w zakresie legalizacji. W opisanej sytuacji nie sposób podzielić zawartego w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji twierdzenia, jakoby obie (skonfliktowane) strony postępowania-współwłaściciele działki, bezspornie określiły okres powstania budynku gospodarczego (konkluzja zawarta w uzasadnieniu organu pierwszej instancji na s. 1 – s. 53 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Odnosząc się dalej do postępowania dowodowego, prowadzonego przez organ pierwszej instancji trzeba powiedzieć, że organ nie wskazał również, w motywach decyzji, z jakiego względu, mimo dopuszczenia dowodu z zeznań świadków B. i J. F. którzy mimo wezwania w charakterze świadków i doręczenia wezwań, nie stawili się do przesłuchania, zrezygnował z tego dowodu. Jak wskazują akta administracyjne (vide szkic terenu, w aktach k. 26) działka J. i B. F. sąsiaduje z działką [...], zatem ich wiedza może być bardzo przydatna dla dokonania prawidłowych ustaleń; tym bardziej, że te osoby (prawdopodobnie) nie są związane węzłami rodzinnymi ze stronami, zatem ich zeznania winny być obiektywne. Trzeba bowiem pamiętać, że stosownie do treści art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; natomiast § 2 przywołanego artykułu stanowi, że organ może w każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub uchylić swoje postanowienie dotyczące przeprowadzenia dowodu. Organ pierwszej instancji nie zastosował się do tego obowiązku. W uzasadnieniu nie omówił także organ zeznań świadków, zeznających w toku postępowania, co narusza treść przepisu art. 107 § 3 kpa, w świetle którego uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Organ odwoławczy podzielił pogląd organu pierwszej instancji, że oboje współwłaściciele podają jako niesporny okres powstania budowli, co nie znajduje uzasadnienia w materiale sprawy. W kontekście uzasadnienia decyzji organu odwoławczego trzeba jeszcze powiedzieć, że organ ten nie odniósł się w nim do wszystkich zarzutów odwołania. W szczególności skarżąca zarzuciła, że rozebrana już wiata, choć nie w całości, bo pozostawiono słup z instalacją elektryczną była wcześniej wzniesiona, niż sporny budynek. W tym zakresie należy wskazać także na protokół oględzin z dnia 22 grudnia 2017 r. i załączoną do niej dokumentację fotograficzną (k. 49 akt adm. I instancji). W protokole oględzin napisano, że "z zabudowy w formie wiaty pozostał jedynie słup w/w połączony z budynkiem gospodarczym". Jest to o tyle istotne, że na szkicu zabudowy działki nr [...] napisano, że wiata powstała w latach 1980-1997, jeśli zaś obiekt tego postpowania powstał później, to nie można wykluczyć, że budowa powstała później. Reasumując, zdaniem sądu, organ naruszył wskazane wcześniej przepisy postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji mogło także doprowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego ze wpływem na wynik sprawy (w zakresie zastosowania właściwych przepisów "nowego", lub "starego" prawa budowlanego. Stwierdzone uchybienia doprowadziły do rozstrzygnięcia na podstawie art. 151 § 1 c) w zw. z punktem a) ppsa. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w art. art. 250 § 1 ppsa w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 X 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016r., poz. 1714). Ponownie rozpoznając sprawę kompetentne organy uzupełnią postepowanie dowodowe we wskazanym przez sąd zakresie, przy czym strony winny pamiętać, że mają pełną inicjatywę dowodową w postępowaniu, a na organie ciąży obowiązek prawidłowego ustalenia stanu faktycznego. Ze wskazanych względów należało orzec jak na wstępie.