II SA/Wr 495/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.Z. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego dla miasta W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu podania jako wniesionego do organu niewłaściwego postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "u.p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W niniejszej sprawie – jak wynika z pouczenia zawartego w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego dla miasta W. z dnia [...] r. Nr [...], którym zwrócono E.Z. podanie z dnia 8 czerwca 2011 r. jako wniesione do organu niewłaściwego, gdyż z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny - od zaskarżonego postanowienia służyło stronom zażalenie do D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W.. A zatem przedmiotem skargi jest postanowienie podjęte przez organ I instancji, co skutkować musiało stwierdzeniem, że wnosząc skargę E.Z. nie wyczerpał środka zaskarżenia, jakim w tym przypadku było zażalenie. Stąd należało uznać skargę za niedopuszczalną, co obligowało do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia. Ponadto należy wskazać, że skarga została zatytułowana przez skarżącego jako "wniosek o interpretację prawa", co jednak nie mieści się w kognicji sądów administracyjnych, określonej w art. 3 u.p.p.s.a.. Art. 3 § 1 u.p.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na (§ 2 art. 3): 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Uwzględniając powyższe przepisy należałoby stwierdzić, że tak zatytułowana skarga również polegałaby odrzuceniu na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odnosząc się natomiast do wniosków skargi, tj. żądania zbadania całej sprawy pod kątem zgodności z prawem bezprawnych i nieuczciwych działań organu nadzoru budowlanego pierwszej instancji w zakresie planowanego remontu, oraz zarzutów, że PINB dla miasta W. prześladuje Wspólnotę Mieszkaniową, do której należy skarżący, już 5-ty rok czy aroganckiego zachowania inspektora PINB podczas kontroli, należy zauważy, że mają one charakter tzw. skargi powszechnej wnoszonej w trybie art. 229 kodeksu postępowania administracyjnego, którą również Sąd zobligowany byłby odrzucić. Zakres działania sądów administracyjnych został określony w cytowanym art. 3 § 2 u.p.p.s.a.. Artykuł ten nie przewiduje jednakże możliwości dokonywania kontroli przez sądy administracyjne skarg powszechnych składanych w trybie postępowania skargowego uregulowanego w Dziale VIII kodeksu postępowania administracyjnego. Przedmiotem zaś takiej skargi, po myśli art. 227 k.p.a., może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe ograny albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Stosownie do treści art. 228 k.p.a. skargi składa się do organów właściwych do ich rozpatrzenia. Zasadą jest, że organem właściwym do rozpatrzenia i załatwienia skarg powszechnych są organy wyższego stopnia lub organy sprawujące bezpośredni nadzór. Zgodnie ze stanowiskiem reprezentowanym w orzecznictwie sądowo-administracyjnym do skarg i wniosków uregulowanych w Dziale VIII k.p.a. nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej, a skarga jako niedopuszczalna, zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega odrzuceniu (zob. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 7 grudnia 2004 r., II SAB/Wa 193/04, LEX nr 165916).