II SA/Wr 495/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (spr.) Sędzia WSA Alicja Palus Protokolant: asystent sędziego Małgorzata Szymańska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 października 2018 r. sprawy ze skargi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe - Nadleśnictwo [...] na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie opłaty stałej za odprowadzanie do cieku leśnego wód opadowych i roztopowych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz strony skarżącej kwotę 370 zł (słownie: trzysta siedemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją organ (art. 32 p.p.s.a.) na podstawie art. 273 ust. 6 w związku z art. 271 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. poz. 1566) określił skarżącemu nadleśnictwu opłatę stałą za okres 1 stycznia 2018 r. – 31 grudnia 2018 r. za odprowadzanie do cieku leśnego wód opadowych i roztopowych przez wyloty od nr 1 do nr 6. Jak wynika z uzasadnienia opłatę w tej samej wysokości organ ustalił w formie informacji rocznej. W reklamacji skarżący zarzucił, że pozwolenie wodnoprawne dotyczy odwodnienia nawierzchni oraz korpusu drogi leśnej, której przebudowa nie została wykonana. W ocenie organu fakt nieodprowadzania wód nie ma znaczenia, gdyż istotą opłaty stałej jest gotowość środowiska do przyjęcia potencjalnej ilości wód. Podstawą korzystania przez skarżącego z usługi wodnej jest pozwolenie wodnoprawne z dnia [...].01.2016 r., które określa ilości odprowadzanych wód poszczególnymi wylotami w m³/h. Zgodnie z § 6 rozporządzenia wykonawczego (Dz. U. z 2017 r., poz. 2502) stawka opłaty wynosi 2,50 zł na dobę za 1 m³/s. Według art. 271 ust. 4 pkt 1 ustawy opłata stanowi iloczyn stawki, czasu wyrażonego w dniach (365 dni) i określonej w pozwoleniu maksymalnej ilości wód wyrażonej w m³/s. Organ dokonał więc przeliczenia ilości ustalonej w m³/h na m³/s. W skardze do sądu administracyjnego skarżący zarzucił naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 14 ust. 2 ustawy. W uzasadnieniu skargi twierdził, że tylko realizacja usług wodnych wywołuje obowiązek poniesienia opłaty, co wynika z art. 35 ust. 3, art. 268 i art. 269 ustawy. Organ pomijając nakaz zawarty w art. 552 ustawy z naruszeniem art. 7 i art. 77 k.p.a. nie ustalił, czy skarżący korzysta z usługi wodnej. Skarżący nie rozpoczął inwestycji przebudowy drogi leśnej, zatem nie wybudował urządzeń wodnych z których będzie odprowadzał wody. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Organ trafnie wskazał w odpowiedzi na skargę, że nie popełnił zarzuconych mu uchybień procesowych. Dla organu bowiem okoliczność, czy skarżący odprowadza wody, skoro nie eksploatuje służących temu urządzeń, była obojętna. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika niewątpliwie, że okoliczność niekorzystania przez skarżącego z usługi wodnej była bezsporna, gdyż organ właśnie ustalił, że skarżący nie odprowadza wód. Sprawa została zatem w tym zakresie w pełni wyjaśniona, zaś bezsporna okoliczność znajduje potwierdzenie w oświadczeniu skarżącego w powiązaniu z treścią pozwolenia wodnoprawnego, orzekającego o planowanym wykonaniu urządzeń i planowanym w przyszłości odprowadzaniu. Należało jedynie dokonać oceny na podstawie stosowanej ustawy, czy z samego faktu bycia adresatem pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód w przyszłości, które nie zostało jeszcze zrealizowane, wynika obowiązek ponoszenia opłaty za okres, w którym istniała teoretyczna możliwość odprowadzania, lecz wody nie były odprowadzane. W ocenie Sądu z ustawy niewątpliwie wynika, że wymierzenie opłaty uzasadnia jedynie rzeczywiste korzystanie z usługi wodnej (patrz art. 9 ust. 3, art. 10, art. 35 ust. 3 pkt 7, art. 268 ust. 1 pkt 3a, art. 270 ust. 11 p.w. oraz wyroki II SA/Wr 388/18, II SA/Sz 573/18, II SA/Wr 389/18 i 535/18 – odpowiednio). W ustawie nie podaje się określenia opłaty stałej o treści podanej przez organ. Należało jeszcze przypomnieć pogląd prawny tut. Sądu wyrażany w jednolitym orzecznictwie, że w przypadku zróżnicowania w pozwoleniu wodnoprawnym ilości wód według różnych mierników (w m³ na rok, na dobę, na godzinę), należy przy przeliczaniu ich na m³/s przyjąć wartość najniższą, co realizuje zasadę wyrażoną w art. 7a § 1 k.p.a. oraz zasady prawa daninowego (zakaz wykładni celowościowej, zasada in dubio pro tributario lub zakaz stosowania reguły in dubio pro fisco czyli wykładni na niekorzyść podatnika). Ustawa nie stanowi bowiem, która z określonych jako maksymalna ilości, różnych w zależności od miernika, ma zostać przeliczona na m³/s. Oczywiście będzie to mogło mieć znaczenie na przyszłość, o ile skarżący rozpocznie korzystać z usługi wodnej i będzie mógł zostać obciążony opłatą. Z tych względów oraz zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1a i art. 200 p.p.s.a. (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), orzeczono jak w sentencji.