II SA/Wr 496/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 4 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wojewody D. na uchwałę Rady Miejskiej w Ś. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchwalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Ś. postanawia umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu. Wojewoda D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Ś. z dnia [...] Nr [...] w sprawie uchwalenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Ś. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Ś. poinformowała, iż działając w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględniła powyższą skargę w całości, oraz że stosowna uchwała zostanie przesłana do sądu odrębnym pismem niezwłocznie po jej podjęciu. W dniu 3 sierpnia 2006 r. strona nadesłała uchwałę Rady Miejskiej w Ś. z dnia [...] Nr [...] w sprawie uchwalenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Ś. Na wezwanie sądu pismem z dnia 23 sierpnia 2006 r. Wojewoda D. oświadczył, iż w związku z podjęciem przez Radę Miejską w Ś. w dniu [...] uchwały Nr [...] w sprawie uchwalenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Ś., która w § 4 pkt 2 uchyla uchwałę z dnia [...] Nr [...] – cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym - § 2. Czynność procesowa strony skarżącej nie budzi żadnych wątpliwości w świetle materiału sprawy. W związku z tym należało uznać, że cofnięcie skargi w niniejszej sprawie jest dopuszczalne. Z tych powodów należało orzec jak w sentencji.