II SA/Wr 498/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Anna Siedlecka /sprawozdawca/ Sędzia NSA - Andrzej Wawrzyniak Sędzia NSA - Julia Szczygielska Protokolant - Magda Mikus po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 listopada 2011 r. ze skargi Spółki A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 13 kwietnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności komórek lokatorskich I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz skarżącej kwotę 357,00 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. przez A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - spółka komandytowo - akcyjna – B. - spółka komandytowo - akcyjna z siedzibą we W. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 13 kwietnia 2011 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta W. z dnia 9 marca 2011 r. nr [...], odmawiające wydania zaświadczenia o samodzielności lokali użytkowych nr [...] i nr [...] w wielorodzinnym budynku mieszkalnym przy ul. I. [...] we W., jako lokali użytkowych- garaży na sprzęt sportowy. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem złożonym na urzędowym formularzu w dniu 23 lipca 2010 r. spółka pod firmą A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - spółka komandytowo - akcyjna – B. - spółka komandytowo - akcyjna z siedzibą we W., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie J. M., wystąpiła o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokali nr [...] i nr [...] w wielorodzinnym budynku mieszkalnym przy ul. I. [...] we W., jako lokali użytkowych, przeznaczonych na pomieszczenia gospodarcze służące zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych. Do wniosku zostało dołączone pełnomocnictwo, sporządzone w formie aktu notarialnego, w którym D. J. działająca za spółkę pod firmą A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - Spółka Komandytowo -Akcyjna - B. - Spółka Komandytowe - Akcyjna z siedzibą we W. przy ul. L. nr [...], - jako Prezes Zarządu komplementariusza tej spółki tj. spółki pod firmą A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W., uprawniona do jednoosobowej reprezentacji tej Spółki, udzieliła pełnomocnictwa dziewięciu osobom, w tym J. M., do czynności cywilno-prawnych związanych z administrowaniem nieruchomością gruntową przy ul. I. [...] i przedwstępnymi umowami sprzedaży lokali i ustanawiania ich odrębnej własności, oraz składania oświadczeń przed sądami i organami administracji rządowej i samorządowej w sprawach dotyczących- zbywania nieruchomości lokalowych. W złożonym wniosku pełnomocnik opisał pomieszczenia nr [...] i nr [...] przy ul. I. [...], jako wybudowane w 2008 r. lokale użytkowe przeznaczone na "pomieszczenia gospodarcze służące zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych". Pismem z dnia 26 sierpnia 2010 r. organ I instancji zawiadomił spółkę o zamiarze dokonania w dniu 14 września 2010 r., oględzin pomieszczeń nr [...] i [...] dla oceny, czy są wydzielone w obrębie budynku, i czy mogą służyć zaspokojeniu innych potrzeb niż zaspokajają lokale mieszkalne. Uzupełniając wniosek - niepodpisanym formularzem z datą 13 września 2010 r. – D. J. w imieniu komplementariusza określiła odmiennie pomieszczenia nr [...] i [...] jako wybudowane w 2008 r.- "garaż na sprzęt sportowy". W piśmie z dnia 16 września 2010 r. opisała, jakie - jej zdaniem - wymogi prawne powinien spełniać samodzielny lokal mieszkalny lub użytkowy, a kończąc pismo stwierdziła, że "stanowiące przedmiot niniejszego wniosku lokale użytkowe nie zmieniają przeznaczenia, ani sposobu użytkowania budynku. Są to garaże przeznaczone do przechowywania sprzętu sportowego." Postanowieniem z dnia 1 października 2010 r. nr [...], Prezydent W. odmówił spółce A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - spółka komandytowo - akcyjna - B. - spółka komandytowo - akcyjna z siedzibą we W. wydania zaświadczenia o samodzielności pomieszczeń nr [...] i [...], położonych w parterze i w kondygnacji piwnicznej wielorodzinnego budynku mieszkalnego przy ul. I. [...], jako lokali użytkowych. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazała, że po dokonaniu analizy dostarczonych materiałów stwierdzono, iż lokale [...] i [...] określone przez wnioskodawcę jako użytkowe, są komórkami gospodarczymi o powierzchni użytkowej, odpowiednio: 3,4 m2 i 3,8 m2 położonymi w części gospodarczej kondygnacji parteru i w piwnicy wielorodzinnego budynku mieszkalnego przy ul. I. [...]. Z analizy materiałów archiwalnych Urzędu Miejskiego W., tj.: zatwierdzonego projektu budowlanego budynku przy ul. I. [...], materiałów związanych z wnioskiem o wydanie zaświadczeń o samodzielności lokali mieszkalnych w budynku wynika, że przedstawiony szkic rzutu parteru różni się od rzutu z zatwierdzonego decyzją nr [...] projektu budowlanego, w którym zostały zatwierdzone ostatnie zmiany do projektu zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 29 września 2000 r., lecz uznano, że zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika, dostarczone rysunki przedstawiają stan aktualny, zgodny ze stanem przedstawionym w pozwoleniu na użytkowanie. Z rysunku wynika, że na skutek wprowadzonych zmian powstało 10 pomieszczeń gospodarczych, oznaczonych od [...] do [...]. Takie same rysunki piwnic i parteru dostarczono z wnioskami o wydanie zaświadczeń o samodzielności wyodrębnianych lokali - mieszkań i garaży. Na rzutach kondygnacji piwnicznych pomieszczenia gospodarcze oznaczono literą K, miejsca postojowe literą P i garaże literą G. Granice garaży, podlegających wyodrębnieniu, zostały oznaczone kolorem, natomiast pozostała część kondygnacji opisana jako "komunikacja i pomieszczenia do wspólnego korzystania". W trakcie wydawania zaświadczeń dla lokali mieszkalnych analogicznie potraktowano powierzchnię poza granicami lokali, jako część wspólną budynku. Oględziny w dniu 14 września 2010 r. wykazały, że ściany pomieszczeń [...] i [...] powyżej 2m, tworzy siatka, pomieszczenia są wyposażone jedynie w instalację elektryczną nie ma instalacji wodno-kanalizacyjnej, nie ma wentylacji grawitacyjnej. Według definicji § 3 pkt 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.), pomieszczeniem gospodarczym jest "pomieszczenie znajdujące się poza mieszkaniem lub lokalem użytkowym, służące do przechowywania przedmiotów lub produktów żywnościowych użytkowników budynku, materiałów lub sprzętu związanego z obsługą budynku, a także opału lub odpadów stałych." Lokalem użytkowym jest "część budynku zawierająca jedno pomieszczenie lub ich zespół, wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, albo cały budynek, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo pomieszczeniem gospodarczym." Definicja ta wyklucza zakwalifikowanie pomieszczenia gospodarczego jako lokalu użytkowego. Pomieszczenia [...] i [...] mogą być częścią wspólną budynku. We wniosku określono zresztą jego przeznaczenie jako "pomieszczenie gospodarcze służące zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych". Określenie tego pomieszczenia w formularzu uzupełniającym wniosek, jako "garaż na sprzęt sportowy", odpowiada definicji pomieszczenia gospodarczego sformułowanej w § 3 pkt 13 tego rozporządzenia. Pomieszczenie gospodarcze może stanowić część wspólną budynku lub może być pomieszczeniem przynależnym do samodzielnego lokalu, jak definiuje takie pomieszczenie przepis art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., po rozpatrzeniu zażalenia A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - spółka komandytowo - akcyjna - B. - spółka komandytowo - akcyjna z siedzibą we W., działającej przez komplementariusza tej spółki, w imieniu którego wystąpiła D. J., postanowieniem z dnia 9 listopada 2010 r. nr [...] uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi z przyczyn proceduralnych i niedostatecznego wyjaśnienia dokładnie stanu faktycznego. Zdaniem Kolegium organ naruszył przepisy art. 217 § 2 k.p.a. i art. 2 ust. 2 i ust. 4 ustawy o własności lokali. W ocenie Kolegium organ I instancji, nie żądając przedstawienia aktualnego odpisu z KRS, nie ustalił podmiotu, który żąda wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu, reprezentacji tego podmiotu i prawa do udzielania pełnomocnictw w myśl art. 32 i 33 k.p.a. Natomiast opierając się na rysunkach rzutów poziomych parteru i piwnicy budynku sporządzonych przez rzeczoznawcę majątkowego, organ nie ustalił także dokładnie stanu faktycznego, jak wymagają przepisy art. 7 i art. 218 § 1 k.p.a., w oparciu o posiadane w Urzędzie Miejskim W. decyzję o pozwoleniu na budowę domu przy ul. I. [...], decyzje zmieniające, decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta W. o pozwoleniu na użytkowanie budynku i w oparciu o rysunki parteru i kondygnacji piwnic w dokumentacji projektowej z jej zmianami. Nie ustalono, jak w wydanych zaświadczeniach o samodzielności lokali mieszkalnych zostały określone uprawnienia nabywców lokali mieszkalnych do garaży i komórek gospodarczych (tylko o ile chodziłoby o pomieszczenia fizycznie w pełni wydzielone trwałymi ścianami i zamknięciami), czy przyznano je jako pomieszczenia przynależne do lokali mieszkalnych, czy do korzystania we wspólnocie mieszkaniowej, w ramach ułamkowego udziału w częściach wspólnych nieruchomości tak, jak miejsca postojowe w hali parkingowej i komórki gospodarcze, techniczne, przestrzenie komunikacyjne itp., a w tym czy i jak określono uprawnienia właścicieli samodzielnych lokali mieszkalnych w budynku do przedmiotowych komórek. Wyrokiem z dnia 18 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 161/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę złożoną przez A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - spółka komandytowo - akcyjna - B. - spółka komandytowo - akcyjna z siedzibą we W. na opisane postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. z dnia 9 listopada 2010 r. W ponownym postępowaniu A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - spółka komandytowo - akcyjna - B. - spółka komandytowo - akcyjna z siedzibą we W. wnioskiem z dnia 11 lutego 2011 r., działając przez prokurentów łącznych J. K. i R. K. spółki z o.o. A., reprezentującej komplementariusza wnioskodawcy, uzupełniła braki wniosku poprzez przedłożenie: odpisów z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, pełnomocnictwa udzielonego J. E. M. przez A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - spółka komandytowo - akcyjna - B. - spółka komandytowo - akcyjna z siedzibą we W., w imieniu której działali prokurenci łączni spółki A. z o.o., która reprezentuje komplementariusza mocodawcy – J. K. i R. K., rysunków rzutów kondygnacji parteru i piwnic z dokumentacji powykonawczej ze zmianami projektu budowlanego wielorodzinnego budynku mieszkalnego przy ul. I. [...]. W złożonym wniosku osoby działające w imieniu spółki oświadczyły, że lokale, dla których zawnioskowano wydanie zaświadczenia o samodzielności, stanowią garaże na sprzęt sportowy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Prezydent W. postanowieniem z dnia 9 marca 2011 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - spółka komandytowo - akcyjna - B. - spółka komandytowo - akcyjna z siedzibą we W. ponownie odmówił wskazanej spółce wydania zaświadczenia o samodzielności, jako lokali użytkowych, komórek lokatorskich oznaczonych w rysunku rzeczoznawcy majątkowego nr [...] i [...], określanych jako lokale użytkowe - "garaże na sprzęt sportowy". Uzasadniając przyjęte stanowisko organ wskazał, że podczas oględzin w dniu 14 września 2010 r. stwierdzono, że komórki nie są wydzielone pełną ścianą, lecz powyżej 2 m siatką. Jest tylko instalacja elektryczna. Nie ma instalacji wodno-kanalizacyjnej, wentylacji grawitacyjnej. W kondygnacji piwnicznej oprócz powierzchni parkingu jest 11 komórek lokatorskich, a jedną z nich jest pomieszczenie [...] o powierzchni 3,8 m2, które w projekcie budowlanym jest komórką nr 7, dostępną przez miejsce postojowe. Pomieszczenie [...] w kondygnacji parteru o powierzchni 3,4 m2 jest w projekcie budowlanym komórką lokatorską [...]. Z rejestrów i dokumentów Urzędu Miejskiego W. wynika, że w 2008 r. wydano zaświadczenia o samodzielności lokali mieszkalnych bez pomieszczeń przynależnych, a powierzchnię poza granicami lokali mieszkalnych potraktowano jako część wspólną budynku. Na podstawie materiałów posiadanych przez organ i dostarczonych, a przede wszystkim na podstawie rysunków parteru i piwnicy z dokumentacji powykonawczej, organ stwierdził, że jednoznacznie są to komórki odpowiadające definicji pomieszczeń gospodarczych w § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i żadne nie spełnia warunków samodzielnego lokalu użytkowego. Zarówno materiały dostarczone z wnioskiem pierwotnym, i związane z wydaniem zaświadczeń o samodzielności lokali mieszkalnych oraz oględziny pomieszczeń i dostarczone z ponownym wnioskiem kopie rysunków z dokumentacji powykonawczej, wykazują w parterze i w piwnicy hale stanowisk postojowych dla samochodów, obejmującą także komórki gospodarcze - lokatorskie, w tym komórki oznaczone nr 7 i 10. W zażaleniu na to postanowienie A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - spółka komandytowo - akcyjna - B. - spółka komandytowo - akcyjna z siedzibą we W., w imieniu której działała D. J. będąca prezesem zarządu komplementariusza komplementariusza, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wydanie zaświadczeń o samodzielności wskazanych we wniosku lokali użytkowych. Skarżąca spółka zarzuciła w złożonym zażaleniu naruszenie: 1) art. 2 ust. 1, ust. 2, art, 3 ust. 2 i ust. 3 ustawy o własności lokali przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że lokale te, pomimo wyczerpania przesłanek samodzielności, nie mogą stanowić odrębnych nieruchomości, i że o ich samodzielności decydują ponadto inne przepisy prawa niż art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali; 2) naruszenie przepisów § 3 pkt 10, 13 i 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przez zastosowanie tych przepisów w sprawie. Postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., wskazując jako adresata rozstrzygnięcia spółkę pod firmą: "A." Spółka z o.o. - Spółka komandytowo - akcyjna - z siedzibą przy ul. K. L. [...] we W., reprezentowaną przez D. J. Prezesa Zarządu Spółki z o. o., komplementariusza Spółki, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie, przyjmując, że jest ono uzasadnione, a powody zajętego w nim stanowiska wyczerpująco wyjaśnione. Kolegium wskazało, że lokalami użytkowymi są tylko te części budynku, które zostały celowo zaprojektowane i wybudowane w charakterze lokali użytkowych z przeznaczeniem do stałego przebywania w nich ludzi i prowadzenia w tych lokalach działalności ludzi, tj. produkcji, handlu, usług, wykonywania innej pracy, zaspokajania potrzeb żywieniowych, oświatowych, kulturalnych, opiekuńczych, sportowych i innych potrzeb ludzi. Lokale użytkowe muszą spełniać wymagania ogólne Działu III i wymagania techniczne Działu IV powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury dotyczące oświetlenia dziennego, nasłonecznienia, oświetlenia sztucznego, ogrzewania, wentylacji, klimatyzacji, doprowadzenia wody, odprowadzenia wody zużytej lub ścieków i innych instalacji i wyposażenia technicznego, zgodnie z właściwymi normami prawa i normami technicznymi, zależnie od przeznaczenia z góry lokalu do zaspokajania określonych potrzeb ludzi. Tylko lokale mieszkalne i lokale użytkowe, zaprojektowane i wybudowane w celu zaspakajania określonych potrzeb ludzi i spełniające wymóg samodzielności, mogą być wyodrębniane jako nieruchomości lokalowe. Nie można wyodrębniać własności komórek technicznych, ani komórek gospodarczych, ani innych pomieszczeń nie będących lokalami, jako odrębnych nieruchomości lokalowych z udziałami w nieruchomości wspólnej (w budynku i gruncie), które miały by podlegać wpisowi w ewidencji gruntów i budynków miasta W. i wpisowi w księgach wieczystych właściwego sądu jako odrębne nieruchomości w obrocie prawnym. Wyrwane zdania z kontekstu uzasadnienia wyroku WSA w Poznaniu z dnia 28 marca 2007 r., wydanego w konkretnej sprawie i obowiązującego tylko w tej konkretnej sprawie (o ile wyrok ten nie został uchylony), skarżąca powołała uogólniająco, w sposób zaprzeczający obowiązywaniu w Polsce przepisów art. 1 i art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali, i w celu zaprzeczenia powszechnemu obowiązywaniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Dz. U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz zaprzeczenia obowiązywaniu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wszelkie budynki i lokale w nich mogą być wybudowane tylko zgodnie z przepisami ustawy - Prawo budowlane i powołanego rozporządzenia i użytkowane zgodnie z celem założonym w projekcie budowlanym, a zmiana przeznaczenia pomieszczeń wymaga pozwolenia budowlanego. Przepis art. 1 ustawy o własności lokali stanowi, że "Ustawa określa sposób ustanawiania odrębnej własności samodzielnych lokali mieszkalnych, lokali o innym przeznaczeniu,(...)". Ale mieszkalne lub inne przeznaczenie lokali określa wiążąco projekt budowlany opracowany zgodnie z przepisami szeroko rozumianego prawa budowlanego, w tym powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz innych rozporządzeń i zatwierdzony przez organ architektoniczno-budowlany udzielający pozwolenia na budowę, a po wybudowaniu budynek i lokale w nim jest kontrolowany pod względem zgodności z prawem i projektem budowlanym i wymaga zaakceptowania przez organ nadzoru budowlanego pozwoleniem na użytkowanie budynku. Z art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali wynika, że samodzielnym lokalem użytkowym może być wyłącznie lokal służący zaspokajaniu określonych potrzeb ludzi przebywających w lokalu, wykorzystywany zgodnie z przeznaczeniem, a przeznaczenie wyznacza dokumentacja budowlana i wybudowanie budynku zgodnie z dokumentacją. Zaświadczenie samodzielności lokalu, nazwano tylko tak skrótowo. Ma ono potwierdzać nie tylko samodzielność, czyli wydzielenie trwałymi ścianami w obrębie budynku, lecz także spełnianie wymogu przeznaczenia na pobyt stały ludzi, i co do lokali mieszkalnych służenie zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, a co do lokali użytkowych także spełnianie innych wymogów odpowiadających ich przeznaczeniu na potrzeby ludzi z góry określone w przepisach szczególnych i w projekcie budowlanym. Tylko lokale mogą być wyodrębniane jako nieruchomości, a nie komórki lokatorskie lub gospodarcze lub pomieszczenia techniczne, strychy, bądź inne przestrzenie, np. komunikacyjne, choćby były wydzielone w obrębie trwałych ścian budynku. Samo wydzielenie trwałymi ścianami w obrębie budynku nie czyni lokali użytkowych z komórek, ani z garaży, ani ze strychów, ani z innych pomieszczeń. W przypadku komórek oznaczonych w projekcie budowlanym nr 7 i 010 (lub Nr [...] i [...] w rysunku rzeczoznawcy majątkowego), ani dołączane do wniosków materiały, ani posiadane przez organ architektoniczno-budowlany, ani przez organ nadzoru budowlanego, nie zawierają określenia przeznaczenia ich jako lokali użytkowych (np. biurowy, handlowy, usługowy, oświatowy, służący celom kulturowym, leczniczym itp.). Definicja lokalu użytkowego w § 3 pkt 14 (w brzmieniu pkt 14 obowiązującym obecnie) powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury określa lokal użytkowy jako "część budynku zawierającą jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym, albo pomieszczeniem gospodarczym. " Z przepisu art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali wypływa więc wyraźny nakaz odróżniania lokali od pomieszczeń takich jak piwnica, strych, komórka, garaż, które w ogólności mogą być pomieszczeniami przynależnymi do samodzielnych lokali stanowiących odrębną własność lub częściami wspólnymi w nieruchomości. Garaże w wielostanowiskowej hali parkingowej nie są lokalami, mogą być tylko pomieszczeniami przynależnymi do samodzielnych lokali w danej nieruchomości albo częściami wspólnymi w nieruchomości. Garaże samodzielne lub jako niesamodzielne pomieszczenia przynależne bądź części wspólne nieruchomości muszą być zaprojektowane i wybudowane zgodnie z wymogami powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury, a przede wszystkim wymogami przepisów § 17, 18 -21, 102 - 108, 150 ust. 5, 274 - 281. Garaże są samodzielnymi lokalami użytkowymi tylko wówczas, gdy mają oddzielny wjazd z otaczającego terenu nieruchomości. W tym przedmiocie należy wskazać uchwałę Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 stycznia 1997 r. (W 6/96, w OTK 1997/1/14) w sprawie wykładni art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy no gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1990 r. Nr 79, poz. 464 ze zm.) w związku z art. 2 ust. 2 i 3 ustawy o własności lokali. Rysunki z dokumentacji powykonawczej budynku wykazują, że komórki nr 7 lub nr 010 nie są garażami. Służyć mogą celom gospodarczym, w tym przechowaniu różnych rzeczy właścicieli lokali, do których komórki przynależą, i mógłby to być sprzęt sportowy tych właścicieli lokali. Skoro w 2008 r. organ właściwy wydał zaświadczenia o samodzielności wszystkich lokali mieszkalnych bez przypisywania komórek lokatorskich i innych pomieszczeń przynależnych, oznacza to, że przewidziane w projekcie budowlanym budynku przy ul. I. [...] wszystkie komórki gospodarcze i lokatorskie oraz miejsca postojowe dla samochodów, są w części wspólnej nieruchomości do korzystania w ramach ułamkowych udziałów członków wspólnoty we współwłasności nieruchomości, którą administruje wspólnota mieszkaniowa w interesie właścicieli lokali. Wspólnota mieszkaniowa w budynku przy ul. I. [...] powstała z mocy prawa na podstawie art. 6 ustawy o własności lokali z chwilą wpływu do sądu powszechnego w 2008 r. pierwszego wniosku notariusza o wpis do ksiąg wieczystych nabycia własności pierwszego samodzielnego lokalu mieszkalnego w budynku. Komórki gospodarcze lub lokatorskie nr 7 i 010 nie są w ogóle lokalami, a tym bardziej nie są i nie mogą być samodzielnymi lokalami użytkowymi, lecz są cząstkami wielostanowiskowego parkingu samochodowego, jak wyraził się Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w pozwoleniu na użytkowanie budynku, z komórkami gospodarczymi, lokatorskimi i technicznymi, i są one wszystkie cząstkami nieruchomości wspólnej właścicieli lokali mieszkalnych. Naruszeniem art. 3 ust. 3 ustawy o własności lokali było wadliwe ustalenie udziałów właścicieli lokali mieszkalnych we wspólnej nieruchomości, co wymaga poprawienia w aktach notarialnych, w ewidencji gruntów i budynków i zapisów w księgach wieczystych. Aby części wspólne nieruchomości przebudować na lokal, wymagane było uzyskanie na to zmiany projektu budowlanego, czyli pozwolenia budowlanego na taką przebudowę i wykonanie tej przebudowy, ale przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie budynku. Obecnie o taką przebudowę mogą wystąpić tylko właściciele lokali mieszkalnych we wspólnocie mieszkaniowej. Inwestor budynku nie może uzyskać wyodrębnienia tych komórek, ani innych części w nieruchomości wspólnej, jako odrębnych nieruchomości, aby sprzedać części wspólne jako lokale użytkowe. Skargę na opisane postanowienie złożyła spółka działająca pod firmą: A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - spółka komandytowo - akcyjna - B. - spółka komandytowo - akcyjna z siedzibą we W.. Zaskarżonemu postanowieniu reprezentujący spółkę pełnomocnik zawodowy zarzucił naruszenie: 1) art. 219 w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez skierowanie przez organ II instancji postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności lokali do podmiotu nie będącego stroną w niniejszej sprawie; 2) art. 2 ust. 1, art. 2 ust. 2, art. 2 ust. 4, art. 3 ust. 2 oraz art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j.: Dz. U. z 2000 r., Nr 80, poz. 903 z późn. zm., dalej jako "ustawa o własności lokali") poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że lokale nr [...] i [...], pomimo wyczerpania w ocenie skarżącej przesłanek samodzielności, nie mogą stanowić odrębnych nieruchomości, a o ich samodzielności, oprócz przesłanek wprowadzonych treścią art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, decydować mają ponadto inne, niż ustawa o własności lokali, przepisy prawa; 3) § 3 pkt 13 i 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), dalej zwanego "rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych", poprzez ich zastosowanie w niniejszej sprawie; 4) art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niewyczerpaniu całego materiału dowodowego w sprawie, czego konsekwencją było ustalenie, iż w niniejszej sprawie komórki lokatorskie - garaże na sprzęt sportowy nr [...] i [...] stanowią część nieruchomości wspólnej (z uwagi na brak w zaświadczeniach o samodzielności lokali mieszkalnych przypisywania poszczególnym lokalom komórek lokatorskich), gdy tymczasem komórki lokatorskie w budynku przy ul. I. były sprzedawane nabywcom lokali jako pomieszczenia przynależne, nie weszły zatem do nieruchomości wspólnej. Zarzucając powyższe autor skargi wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia z uwagi na zaistniałą przyczynę nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. oraz zasadzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, a w razie nieuwzględnienia powyższego wniosku o: uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, jak również poprzedzającego go postanowienia z dnia 9 marca 2011 r. W motywach skargi reprezentujący spółkę pełnomocnik wskazał, że postanowienie z dnia 13 kwietnia 2011 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. nie zostało skierowane do strony, która wystąpiła z wnioskiem o wydanie zaświadczenia. Stroną ubiegającą się o wydanie zaświadczenia jest bowiem spółka pod firmą A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - spółka komandytowo - akcyjna - B. - spółka komandytowo - akcyjna z siedzibą we W., a nie spółka pod firmą A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - spółka komandytowo - akcyjna, która jest komplementariuszem strony. Autor skargi zwrócił przy tym uwagę na fakt skierowania postanowienia organu I instancji z dnia 9 marca 2011 r. do właściwej spółki. Wobec tego faktu, zdaniem pełnomocnika spółki, naruszenie wskazanych przepisów w sprawie jest oczywiste. Zaskarżone postanowienie zostało bowiem skierowane do spółki, która w niniejszej sprawie stroną z pewnością nie jest nie występowała o wydanie przedmiotowych zaświadczeń, jak również nie była stroną postanowienia wydanego przez organ I instancji. W związku z powyższym postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i winna zostać stwierdzona jego nieważność. W dalszej części skargi pełnomocnik podniósł, że pozostałe zarzuty skarżąca podnosi z tzw. ostrożności procesowej, na wypadek, gdyby Sąd nie uwzględnił wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, dotyczące dwuwariantowej kwalifikacja pomieszczeń nr 2 K i [...], które w ocenie Kolegium stanowić mogą albo część nieruchomości wspólnej, albo przynależność do samodzielnego lokalu mieszkalnego. Odnosząc się natomiast do zarzutu skierowania postanowienia do podmiotu nie będącego stroną w sprawie Kolegium uznało, że postanowienie z dnia 13 września 2010 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta W. z dnia 9 marca 2011 r. zostało skierowane do właściwego podmiotu, mając na uwadze, że o wydanie zaświadczeń stwierdzających samodzielnej komórek lokatorskich nr [...] i [...] wystąpiła wnioskiem złożonym w dniu 23 lipca 2010 r. E. M. - pełnomocnik D. J., w czasie udzielenia pełnomocnictwa prezes Zarządu Spółki z o. o., komplementariusza Spółki "A." spółka z o. o. - spółka komandytowo-akcyjna B.. Utrzymane w mocy postanowienie organu właściwego o wydania zaświadczeń o samodzielności lokali wydano po ponownym rozpatrzeniu sprawy, dlatego postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego skierowano do spółki będące komplementariuszem w spółce o podobnej, mylącej nazwie "A." Spółka z o. o.- Spółka komandytowo-akcyjna B. - spółka komandytowi akcyjna. Jak wynika z odpisów z Krajowego Rejestru Sądowego, spółki ulegały przekształceniom i zmianom firm. Wnioskująca o wydanie zaświadczeń Spółka z o.o., będąca komplementariuszem, jak wynika z odpisu z KRS uległa przekształceniu i zmianie firmy i od dnia 23 lipca 2010 r. działa pod firmą "A." spółka z o. o. - spółka komandytowo akcyjna. Natomiast obecnie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosi Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - S.K.A. - B. - spółka komandytowo-akcyjna, której wniosek nie wszczął, w dniu 23 lipca 2010 r., postępowania w sprawie wydania zaświadczenia - o samodzielności komórek gospodarczych nr [...] i [...], jako lokali użytkowych, co może być podstawa odrzucenia skargi. W piśmie procesowym złożonym na rozprawie w dniu 3 listopada 2011 r. pełnomocnik skarżącej spółki, odnosząc się do kwestii związanych z ustaleniem prawidłowej strony w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, jak również w postępowaniu przed Prezydentem W. oraz Samorządowym Kolegium Odwoławczym ponownie podkreślił, że z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o samodzielności wskazanych lokali użytkowych w dniu 23 lipca 2010 r. wystąpiła spółka pod firmą A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - spółka komandytowo - akcyjna - B. - spółka komandytowo - akcyjna z siedzibą we W.. Spółka ta była inwestorem (właścicielem nieruchomości) inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. I. [...] we W.. Komplementariuszem wnioskodawcy (spółki komandytowo - akcyjnej) uprawnionym do reprezentacji była inna spółka komandytowo - akcyjna, tj. A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - spółka komandytowo akcyjna. Z kolei komplementariuszem uprawnionym do reprezentacji komplementariusza wnioskodawcy była spółka pod firmą A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Tak więc Prezes Zarządu spółki A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością – D. J. – Ś. była jednocześnie osobą uprawnioną do reprezentacji komplementariusza wnioskodawcy, jak również samego wnioskodawcy. Istotne, że zarówno we wniosku, jak również w kolejnych pismach składanych w sprawie, wyraźnie wskazywano, kto jest wnioskodawcą w niniejszej sprawie. W treści pełnomocnictwa z dnia 6 września 2009 r., akt not. Rep. A nr [...] wyraźnie wskazano, że Pani D. J. – Ś. występuje w imieniu spółki pod firmą A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - spółka komandytowo - akcyjna - B. - spółka komandytowo - akcyjna z siedzibą we W.. Stąd zupełnie niezrozumiałym jest wniosek, że wnioskodawcą miała by być spółka A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - spółka komandytowo - akcyjna, czy też wniosek, że spółka A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - spółka komandytowo - akcyjna - B. - spółka komandytowo - akcyjna z siedzibą we W. nie występowała w sprawie o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokali. Podkreślenia przy tym wymaga, że wbrew twierdzeniom Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które na str. 4 uzasadnienia odpowiedzi na skargę wskazuje: "Wnioskująca o wydanie zaświadczeń Spółka z o.o., będąca komplementariuszem, jak wynika z odpisu z KRS, uległa przekształceniu i zmianie firmy i od dnia 23 lipca 2010 r. działa pod firmą A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - spółka komandytowo - akcyjna.", komplementariuszem wnioskodawcy nie jest spółka z o.o., ale spółka komandytowo - akcyjna: A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - spółka komandytowo - akcyjna (KRS [...]), która w dniu 31 grudnia 2008r. powstała z przekształcenia spółki pod nazwą A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (KRS [...]), a do dnia 19 lutego 2009r. funkcjonowała pod nazwą A. 1 Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - Spółka komandytowo-akcyjna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonego aktu w oparciu o powołane wyżej przepisy Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkiej jej twierdzenia i wnioski okazały się zasadne. Odnosząc się do najdalej idących zarzutów skargi, dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, Sąd w obecnym składzie podziela w pełni stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. zawarte w zaskarżonym postanowieniu z 13 kwietnia 2011 r. nr [...]. Zdaniem Sądu, nie budzi zastrzeżeń pogląd wyrażony w literaturze prawniczej (E. Bończak – Kucharczyk, Komentarz do ustawy o własności lokali w Lex Rozdział 2.1.1.), że jeśli nieruchomością lokalową może być tylko lokal mieszkalny lub użytkowy, który spełnia wymóg samodzielności, to oczywiste jest, że zbyt mała powierzchnia uniemożliwi spełnienie tego wymogu. Dalej (cyt. komentarz 2.1.3.), że lokal o innym przeznaczeniu to ,,wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba" (art. 2 ust. 2 ustawy), spełniający wymóg samodzielności. To, czy dany lokal jest samodzielny, zależeć będzie od jego funkcji. Różne funkcje wymagają bowiem spełnienia różnych warunków i norm technicznych. Przy wydawaniu zaświadczenia o samodzielności lokalu, wbrew stanowisku zaprezentowanemu w skardze, należy brać pod uwagę jego przeznaczenie (funkcję) i przepisy (budowlane oraz inne) dotyczące lokali o takich właśnie funkcjach. O ile zatem skarżący trafnie podkreśla, że ,,lokale wykorzystywane zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne" nie muszą być zawsze lokalami użytkowymi w ścisłym znaczeniu tego określenia, to błędnie wywodzi, jakoby ustawa o własności lokali w sposób wystarczający lub nawet wyłączny ustanawiała wymogi uznania lokalu za samodzielny. Istotne znaczenie posiada ponadto ocena rzutów poszczególnych kondygnacji budynku, zawartych w dokumentacji technicznej budynku bądź inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej obiektu. Oceny takie, dokonane przez organ w rozpoznawanej sprawie, uznane zostały za prawidłowe w wiążącym tut. Sądu prawomocnym wyroku z dnia 18 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 161/11. Nadto zagadnienie to uległo wyjaśnieniu w sposób ogólny w uchwale I OPS 2/09, w której wskazano w szczególności, że wprawdzie organu wydającego zaświadczenie w żadnym razie nie można określać jako organu nadzoru architektoniczno-budowlanego, to jednak warunki samodzielności lokalu dotyczą spełniania przez lokal odpowiednich wymagań techniczno-budowlanych. O prawnej dopuszczalności wyodrębnienia lokalu nie decyduje wyłącznie, jak twierdzi pełnomocnik skarżącej spółki, jedynie wola właściciela. Uzasadniona odmowa wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu nie narusza wartości konstytucyjnych wymienionych w skardze. Ponadto, sposób ustalenia udziałów w nieruchomości wspólnej nie jest aktem jednorazowym i niepodważalnym, mogącym decydować o obowiązku wyodrębniania lokali zgodnie z przyjętym wstępnie zróżnicowaniem udziałów i dlatego pozbawiającym organ możności oceny samodzielności lokali, oceny niezgodnej z wstępnym zamiarem właściciela. W przeciwnym razie nałożenie na organ powinności dokonania oceny materiału dostarczonego przez wnioskodawcę i możność orzeczenia o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu, a w końcu sam wymóg uzyskania zaświadczenia, byłyby niezrozumiałe. Już samo określenie funkcji pomieszczenia jako ,,komórki lokatorskiej – garażu na sprzęt sportowy" dowodziło konieczności poszerzenia, nie zaś zawężenia oceny jego samodzielności według przepisów techniczno-budowlanych, mogło też nasuwać obawy, czy sam właściciel jest pewny przeznaczenia tego lokalu, zatem czy możliwe jest w ogóle stworzenie kryteriów jego samodzielności. Z samego faktu, że dany lokal może stanowić pomieszczenie przynależne również nie wynika w sposób wystarczający wniosek o jego samodzielności (vide: wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 15 września 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 490/11). Odnosząc się jeszcze do argumentów strony skarżącej, która odwołując się do praktyki obrotu gospodarczego, wskazuje, że istnieje wiele przypadków, w których garaże bądź komórki lokatorskie znajdują nabywców wśród właścicieli nieruchomości sąsiednich, przyjdzie powtórzyć za Kolegium, że garaże są samodzielnymi lokalami użytkowymi tylko wówczas, gdy mają oddzielny wjazd z otaczającego terenu nieruchomości. W tym przedmiocie wypowiedział się, powoływany w zaskarżonym postanowieniu, Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 29 stycznia 1997 r. (W 6/96, w OTK 1997/1/14) w sprawie wykładni art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy no gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1990 r. Nr 79, poz. 464 ze zm.) w związku z art. 2 ust. 2 i 3 ustawy o własności lokali. W przywołanej uchwale czytamy m.in., że ,,Nieruchomość lokalowa winna być dokładnie oznaczona. Nie może być rzeczą coś, co nie jest wydzielone trwałymi ścianami i z czego nie można samodzielnie korzystać. Niespełnienie przez pomieszczenie wykorzystywane zgodnie z przeznaczeniem jako garaż wymogu samodzielności uniemożliwi zainteresowanemu samodzielne realizowanie uprawnienia przewidzianego w art. 8 ust. 1 ustawy z 29 września 1990 r., gdyż w efekcie jego wysiłku nie powstała rzecz w rozumieniu kodeksu cywilnego". Za mogące być rozważane wyłącznie na zasadzie postulatu de lege ferenda należy potraktować, podnoszone w skardze wątpliwości związane z ograniczeniem obrotu lokalami o innym niż mieszkalnym przeznaczeniu. Trafnym natomiast okazał się zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisu art. 219 k.p.a. poprzez skierowanie przez organ II instancji postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności lokali do podmiotu nie będącego osobą ubiegająca się o zaświadczenie w niniejszej sprawie, aczkolwiek Sąd nie podzielił przyjętej w skardze kwalifikacji prawnej tego naruszenia z uwagi na przyczynę, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Istota poruszanego w tym miejscu zagadnienia, do którego odnosiły się zarzuty skarżącej spółki – którą jest A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - spółka komandytowo - akcyjna - B. - spółka komandytowo - akcyjna z siedzibą we W., sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, kto w rozpatrywanym przypadku jest osobą ubiegającą się o wydanie zaświadczenia. Przedstawiony w skardze problem rodzi przede wszystkim konieczność odniesienia się do charakteru spółki komandytowo-akcyjnej, a w szczególności sposób jej reprezentacji. Zgodnie z art. 137 § 1 kodeksu spółek handlowych taką spółkę reprezentują komplementariusze, których z mocy statutu lub prawomocnego orzeczenia sądu nie pozbawiono prawa reprezentowania spółki. Zasadą jest zatem jednoosobowa reprezentacja spółki komandytowo-akcyjnej przez każdego z komplementariuszy. Komplementariusze mają status przedstawicieli ustawowych. Zakres przedmiotowy prawa do reprezentacji obejmuje wszystkie czynności sądowe i pozasądowe spółki. W warunkach sprawy osobą ubiegająca się o wydanie zaświadczenia jest ponad wszelką wątpliwość spółka działająca pod firmą: A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - spółka komandytowo - akcyjna - B. - spółka komandytowo - akcyjna z siedzibą we W.. Komplementariuszem skarżącej spółki jest A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - spółka komandytowo – akcyjna, której z kolei komplementariuszem jest A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Okoliczność, że w stosunkach zewnętrznych spółkę reprezentuje komplementariusz lub komplementariusz komplemantariusza w żadnym razie nie zmienia faktu, że podmiotem występującym w obrocie publicznoprawnym, jak i w stosunkach cywilnoprawnych jest wyłącznie A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - spółka komandytowo - akcyjna - B. - spółka komandytowo - akcyjna z siedzibą we W.. Wynikają z tego określone konsekwencje, a w tym i taka, że podmiotem praw i obowiązków jest A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - spółka komandytowo - akcyjna - B. - spółka komandytowo - akcyjna z siedzibą we W., a nie jej komplementariusz. Stąd też adresatem wszelkich nakazów czy zakazów wraz z obowiązkiem ich wykonania może być osoba prawna a nie jej komplementariusze. Wskazanie jako adresata postanowienia komplementariusza spółki, jak również skierowanie do tego podmiotu postanowienia jest równoznaczne ze skierowaniem postanowienia do osoby nie będącej osobą wnioskującą o wydanie zaświadczenia. Nie można przy tym pominąć także tej okoliczności, że utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowienie Prezydenta W. z dnia 9 marca 2011 r. nr [...] zostało skierowane do właściwego podmiotu, tj. A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - spółka komandytowo - akcyjna - B. - spółka komandytowo - akcyjna z siedzibą we W.. Wyjaśniając przyczyny, z powodu których Sąd nie stwierdził nieważności zaskarżonego postanowienia, podnieść należy, że wprawdzie postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia jest zaskarżalne zażaleniem, ale ze względu na to, że jest ono wydawane poza ramami postępowania administracyjnego ogólnego, dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego będzie wynikała z przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., bo chodzi w tym przypadku o czynności z zakresu administracji publicznej (materialno-techniczne), które dotyczą stwierdzenia uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (tak też J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, Legalis, komentarz do art. 219). Stosownie do dyspozycji przepisu art. 146 § 1 p.p.s.a., regulującego proceduralne skutki zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego związanego ze złożoną skargą na inne akty (nie będące decyzjami ani postanowieniami) lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4) Sąd, uwzględniając skargę na taki akt lub czynności, uchyla ten akt albo stwierdza bezskuteczność czynności. Stad też brak było podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności skarżonego postanowienia. Z powyższych przyczyn na podstawie art. 146 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. Koszty postępowania sądowego zasądzono na podstawie art. 200 w/w ustawy.