II SA/Wr 498/16

Dnia 18 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (spr.) Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Protokolant Ewa Trojan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Parafii Rzymsko - Katolickiej pod wezwaniem [...] w Sz.G. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nadbudowy i przebudowy budynku gospodarczego bez wymaganego pozwolenia na budowę postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. zwrócić skarżącemu kwotę 500 zł (słownie: pięćset) tytułem zwrotu wpisu od skargi. Zaskarżoną decyzją organ uwzględniając odwołanie skarżącego uchylił decyzję pierwszej instancji umarzającą postępowanie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W skardze do sądu administracyjnego skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 8, art. 10 i art. 12 k.p.a. oraz postulował rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty, gdyż tak powinien orzec organ. Organ wniósł o oddalenie skargi. Pismem z dnia 5.01.2017 r. skarżący cofnął skargę. W ocenie Sądu cofnięcie skargi uzasadniało w nin. sprawie wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania sądowego i zwrócenia skarżącemu uiszczonego wpisu od skargi. Nie zachodzą ustanowione w art. 60 p.p.s.a. przesłanki niedopuszczalności cofnięcia skargi. Nie ma podstaw do oceny, że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności. Sam jedynie brak dostatecznego uzasadnienia stosowania przez organ art. 138 § 2 k.p.a. nie wchodził w zakres tych przesłanek. Można dodać na marginesie, że Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej, a jedynie kontroluje zgodność decyzji z prawem. Nie zachodziły ponadto podstawy do dalej idącej ingerencji Sądu w tok czynności organów, teoretycznie dopuszczalnej ( np. art. 145 § 3, art. 145a, 149 § 1 p.p.s.a.), zaś wskazania zawarte w zaskarżonej decyzji nie budziły zastrzeżeń i nie prowadziłyby do ich sformułowania w wyroku w odmienny sposób (art. 153 p.p.s.a). Dlatego cofnięcie skargi było nie tylko dopuszczalne, ale ponadto racjonalne, a więc skuteczne. Skoro skarżący skutecznie cofną skargę, a cofnięcie nastąpiło do dnia rozprawy, należało zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 i art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzec jak na wstępie.