II SA/Wr 499/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie Sędzia NSA Halina Kremis Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Patrycja Kikosicka-Jędrzejczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 października 2013 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wykonywanych robót budowlanych polegających na budowie obiektu budowlanego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ś.Ś., powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 105 § 1 oraz art. 104 kpa, umorzył postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek Prokuratora Rejonowego w Ś.Ś., w sprawie robót budowlanych, wykonywanych przez W. i A.G., polegających na budowie obiektu budowlanego na terenie nieruchomości położonej w miejscowości L., działka ewidencyjna nr 233/2, gmina M.. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że na wniosek Prokuratora Rejonowego w Ś.Ś. wszczęto postępowanie w wyżej wymienionej sprawie. W dniu 18 grudnia 2012 r. przeprowadzono oględziny na wskazanej wyżej nieruchomości, podczas których ustalono, że roboty budowlane prowadzone są na podstawie udzielonego decyzją z dnia 24 sierpnia 2012 r. nr [...] pozwolenia na budowę (z klauzulą ostateczności z dniem 10 września 2012 r.) oraz decyzji zatwierdzającej projekt zamienny z dnia 21 września 2012 r. nr [...] (z klauzulą ostateczności z dniem 17 października 2012 r.). Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że inwestor zgodnie z pouczeniem zgłosił rozpoczęcie budowy zapewniając objęcie funkcji kierownika budowy i rejestrując dziennik budowy nr [...] w dniu 13 września 2012 r. Ostatni wpis w dzienniku datowany na dzień 8 listopada 2012 r. był zgodny ze stwierdzonym stanem zaawansowania robót. Roboty zostały przerwane w związku z okresem zimowym. Organ I instancji stwierdził, że budowa prowadzona jest zgodnie z obowiązującymi przepisami. Posiada tablicę budowy, a kierownik budowy zapewnił wytyczenie przedmiotowego budynku przez uprawnionego geodetę, zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. Zaznaczając, że pismem z dnia 20 grudnia 2012 r. zawiadomiono strony o zakończeniu postępowania dowodowego i pouczono o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w terminie 7 dni od otrzymania pisma, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że J.K. w piśmie z dnia 11 stycznia 2013 r. wniósł o wstrzymanie budowy w związku z budową realizowaną z naruszeniem przepisów określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 243, poz. 2063 z późn. zm.) w zakresie odległości od granicy nieruchomości i od zbiorników do magazynowania paliw, bowiem na granicy tuż przy ogrodzeniu znajdują się stanowiska postojowe dla cystern samochodowych do transportu materiałów ropopochodnych. Organ I instancji podał, że z materiału dowodowego wynika, że przedmiotowy budynek wolnostojący został zlokalizowany zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla wsi L., zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Gminy M. z dnia 26 lipca 2011 r., w wyznaczonej nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości 15 m od granicy z działką nr 229/3, która jest ogrodzona oraz w odległości 27,5 m od położonych na niej zbiorników do magazynowania produktów naftowych I i II klasy. Wskazując, że zgodnie z § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie – odległość pasa terenu ochronnego od zbiorników do budynków mieszkalnych winna wynosić 25 m, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wywodził, że powoływanie się J.K., że tuż przy ogrodzeniu znajdują się stanowiska postojowe dla cystern samochodowych do przewozu paliwa, jest chybione, ponieważ takie usytuowanie miejsc postojowych jest niezgodne z obowiązującymi warunkami technicznymi. Stosownie bowiem do § 19 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), odległość miejsc postojowych od granicy działki w przypadku do 4 stanowisk włącznie nie może być mniejsza niż 3 m. W ocenie organu I instancji, zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że realizacja wyżej wymienionego obiektu budowlanego nie jest wykonywana w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu jego mieszkańców. Przedmiotowa budowa wykonywana jest na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym oraz nie narusza obowiązujących przepisów prawa. W związku z powyższym brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku J.K.. Nie występują bowiem przesłanki wynikające z art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego do wstrzymania wykonywania robót budowlanych. Jednocześnie organ stwierdził, że Powiatowy Inspektor nie jest organem właściwym do weryfikacji wydanego pozwolenia na budowę, w związku z czym wniosek Prokuratora Rejonowego w tym zakresie przekazany został do organu właściwego, to jest do Wojewody D., w dniu 4 grudnia 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że w związku z wnioskiem Prokuratora Rejonowego w Ś.Ś., wnoszącego również o zbadanie sprawy w trybie art. 66 ustawy Prawo budowlane w odniesieniu do stacji paliw, zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie budowy przedmiotowej "stacji paliw". Powyższe postępowanie jest w toku, a jego rozstrzygnięcie nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Biorąc pod uwagę powyższe organ I instancji stwierdził, że brak jest podstaw prawnych i faktycznych do wydania decyzji załatwiającej sprawę przez jej rozstrzygnięcie co do istoty. Odwołanie od powyższej decyzji złożył J.K., wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zarzucił tej decyzji naruszenie § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, bowiem odległość stanowisk postojowych cystern od budowanego domu jednorodzinnego winna wynosić co najmniej 25 m, a według ustaleń organu I instancji odległość ta jest mniejsza, a ponadto naruszenie art. 28 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, iż stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, gdy tymczasem skarżący o toczącym się postępowaniu nie wiedział i nie został o nim przez organ poinformowany. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W., po rozpatrzeniu powyższego odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i zaznaczył, że przedmiotowy budynek usytuowany jest w odległości 15,43 m od osi fundamentu do granicy z należącą do skarżącego działką nr 229/3, na której znajduje się "stacja paliw" oraz bezpośrednio przy granicy ogrodzenia stoją trzy cysterny samochodowe ze zbiornikami na paliwo i jedna naczepa zbiornikowa. Rozpatrując złożone przez J.K. odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że roboty budowlane prowadzone przez W. i A.G. na działce nr 233/2 nie stanowią samowoli budowlanej, o której mowa w art. 48 Prawa budowlanego, bowiem inwestorzy posiadają ostateczną decyzję Starosty Ś. z dnia 24 sierpnia 2012 r. nr [...], zmienioną ostateczną decyzją "nr [...] z dnia 24.08.2012 r.", uprawniającą ich do budowy budynku usługowego z mieszkaniem funkcyjnym. Odnosząc się do braku zasadności prowadzenia postępowania na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane organ II instancji, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, wywodził, że w przypadku tego unormowania chodzi o całkowite zignorowanie przez inwestora władczych uprawnień organów budowlanych do oceny w zakresie zgodności z prawem zamierzenia inwestycyjnego oraz udzielenia formalnej zgody na jego realizację. Natomiast w innych przypadkach zastosowanie znajdują przepisy art. 50 ust. 1 i art. 51 Prawa budowlanego. Przywołując następnie treść art. 50 ust. 1 tej ustawy Wojewódzki Inspektor podniósł, że organ stopnia powiatowego nie stwierdził, aby dotychczas prowadzone roboty wykonane zostały niezgodnie z pozwoleniem na budowę lub w sposób mogący spowodować zagrożenie dla życia lub zdrowia, czy w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w pozwoleniu. W odniesieniu do argumentacji odwołania i pism skarżącego D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że J.K. kwestionuje samą okoliczność uzyskania przez inwestorów decyzji o pozwoleniu na budowę, w szczególności wskazując, że nie brał udziału w postępowaniu w sprawie wydania tegoż pozwolenia, co mylnie utożsamia z naruszeniem art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Wojewódzki Inspektor zaznaczył, że organ I instancji wskazał, iż decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z uwzględnieniem zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym zawartej w nim nieprzekraczalnej linii zabudowy, w odległości 15 m od granicy z działką nr 229/3. Stwierdzając, że całość zarzutów kierowanych przez skarżącego obejmuje kwestionowanie decyzji o pozwoleniu na budowę wraz z okolicznością nie brania udziału w postępowaniu prowadzonym przez Starostę Ś., co nie może mieć wpływu na zasadność podjętego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś.Ś. rozstrzygnięcia, organ odwoławczy zauważył, że pismem z dnia 15 listopada 2012 r. poinformowano skarżącego, iż rozpatrzenie zarzutów polegających na kwestionowaniu prawidłowości postępowania Wójta Gminy M., zakończonego ustaleniem warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, oraz postępowania Starosty Ś., który wydał decyzję o pozwoleniu na budowę, nie podlega kompetencji organów nadzoru budowlanego, bowiem właściwe są w tym względzie Samorządowe Kolegium Odwoławcze i Wojewoda D.. Powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że nawet w sytuacji, gdy organ prowadzący postępowanie administracyjne poweźmie wątpliwości co do zgodności z prawem decyzji ostatecznej, istotnej dla rozstrzyganej w tym postępowaniu sprawy administracyjnej, treść tejże ostatecznej decyzji jest wiążąca dla organu do czasu pozostawania tej decyzji w obrocie prawnym. Reasumując, organ II instancji stwierdził, że wszelkie okoliczności podnoszone przez skarżącego dotyczą kwestionowania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę uzyskanej przez inwestorów – W. i A.G. i nie są podstawą do prowadzenia postępowania przez organy nadzoru budowlanego, w tym do wydania decyzji merytorycznej na podstawie art. 51 ustawy Prawo budowlane. Na powyższą decyzję J.K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Kwestionowanym decyzjom skarżący zarzucił naruszenie: - przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: - § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie oraz § 19 ust. 2 "pkt" rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – w związku z jego niezastosowaniem w sprawie i wydaniem decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji o umorzeniu postępowania, pomimo wykonywania robót budowlanych w sposób niezgodny z przepisami prawa oraz w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia lub środowiska, ze względu na niezachowanie odległości pasa terenu ochronnego od stanowisk postojowych dla cystern samochodowych do przewozu paliw, które jednocześnie są zbiornikami paliwa, od budowanego domu jednorodzinnego; - art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane – poprzez jego niewłaściwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie, w związku z ustaleniem przez organ, iż zastosowanie ust. 1 pkt 2 tego artykułu zależne jest od stopnia zaawansowania robót budowlanych oraz w związku z ustaleniem, że dotychczas wykonywane roboty budowlane nie są wykonywane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia lub środowiska; - § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – poprzez jego niezastosowanie w związku z wydaniem decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji o umorzeniu postępowania w sprawie, pomimo wznoszenia budynku w zasięgu zagrożeń dla życia i zdrowia, w szczególności bez zachowania pasa ochronnego wymaganego odrębnymi przepisami; - art. 30 ust. 7 pkt 1 i 4 oraz art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane – w związku z jego niezastosowaniem w sprawie, pomimo iż wykonywanie i kontynuowanie robót budowlanych na terenie działki nr 233/2 w L. może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, a także wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, co powinno skutkować nałożeniem w drodze decyzji, o której mowa w art. 30 ust. 5 wyżej wymienionej ustawy, obowiązku uzyskania pozwolenia; - art. 28 ustawy Prawo budowlane – w związku z jego niezastosowaniem w sprawie i utrzymaniem w mocy decyzji umarzającej postępowania, pomimo iż postępowanie w sprawie wydania pozwolenia budowlanego na rzecz W.G. i A.G. na wykonywanie robót budowlanych na terenie działki nr 233/2 w L. zostało przeprowadzone bez udziału skarżącego, z rażącym naruszeniem prawa, które powinno skutkować nieważnością decyzji; - przepisów postępowania "podatkowego", mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: - art. 7 i 77 kpa – poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący zebranego materiału, w związku z arbitralnym i niepotwierdzonym żadnymi dowodami ustaleniem przez organ II instancji, że roboty budowlane wykonywane na terenie działki nr 233/2 są wykonywane w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ludzi, mienia i środowiska oraz zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego, w tym nakazującymi zachowanie określonego pasa ochronnego; - art. 80 kpa – w związku z ustaleniem przez organ, że w sprawie "został zachowany wymagany przepisami prawa pas ochronny między granicą zbiornikiem na paliwo, miejscem postojowym cystern a linią zabudowy mieszkalnej oraz że inwestycja realizowana w pobliżu stacji paliw nie zagraża bezpieczeństwu ludzi, mienia i środowiska, pomimo nieprzeprowadzenia w tym zakresie postępowania dowodowego. W uzasadnieniu skargi, rozwijając podniesione zarzuty, skarżący zaznaczył w szczególności, iż w trakcie postępowania i w odwołaniu podnosił, że paliwo na terenie działki nr 229/3 nie znajduje się tylko w zbiornikach na paliwo, ale także w cysternach, które są na terenie działki tankowane i z których paliwo jest przepompowywane do zbiornika. Zarzucił, że ustalenie organów, iż stanowiska postojowe cystern znajdują się przy ogrodzeniu w odległości mniejszej niż 3 m od granic ogrodzenia są gołosłowne, a organ nie wskazał, na podstawie jakich dowodów poczynił takie a nie inne ustalenia faktyczne. Podkreślając, że zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, odległość pomiędzy budynkiem mieszkalnym a naziemnym zbiornikiem paliwa powinna wynosić co najmniej 25 m, natomiast według ustaleń organów odległość pomiędzy budynkiem mieszkalnym a cysternami, będącymi zbiornikami paliwa, może wynosić najmniej 18 m, skarżący wywodził, że niezachowanie pasa ochronnego uzasadnia wydanie przez organ nadzoru budowlanego postanowienia zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. W opinii skarżącego, usytuowanie budynku mieszkalnego w odległości 15 m od granic działki znacznie ogranicza jego uprawnienia jako właściciela do stawiania zbiorników, a więc oddziałuje bezpośrednio na jego nieruchomość i tym samym był wymagany jego udział w postępowaniu w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę, natomiast "wydanie pozwolenia bez jego udziału jest obarczone sankcją bezwzględnej nieważności". Skarżący wywodził ponadto, iż ze względu na charakter zabudowania działki nr 229/3 stacją paliw, jakiekolwiek naruszenie przepisów prawa budowlanego oraz przepisów wykonawczych, ustalonych dla zachowania bezpieczeństwa życia, zdrowia i mienia, w sposób oczywisty powoduje zagrożenie życia, zdrowia i mienia chronionych przez te przepisy, a wybudowanie domu jednorodzinnego w pobliżu stacji paliw bez zachowania przepisów szczególnych wypełnia dyspozycję art. 30 ust. 7 pkt 1 i 4 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem skarżącego, wskazywane przez niego naruszenia przepisów o randze ustawy oraz przepisów wykonawczych powinny skutkować podjęciem merytorycznej decyzji w ramach nadzoru budowlanego, a nie umorzeniem postępowania. W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona. W rozpatrywanej sprawie organy nadzoru budowlanego na wniosek Prokuratora Rejonowego w Ś.Ś. dokonały kontroli robót budowlanych, wykonywanych przez W. i A.G., polegających na budowie obiektu budowlanego na terenie nieruchomości położonej w miejscowości L., działka ewidencyjna nr 233/2, gmina M.. W wyniku dokonanej kontroli postępowanie w sprawie przedmiotowych robót budowlanych umorzono po ustaleniu, że nie stanowią one samowoli budowlanej i są prowadzone na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 105 § 1 kpa w sytuacji, gdy postępowanie stało się z jakiejkolwiek przyczyny bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W myśl art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy decydujące znaczenie ma fakt, że przedmiotowe roboty budowlane są prowadzone na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę oraz że organy nadzory budowlanego ustaliły, że roboty te nie są prowadzone w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. To sprawia, że nawet jeżeli doszło do wadliwego wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, organy nadzoru budowlanego nie są uprawnione do jej wzruszenia. Stwierdzając, że dane roboty budowlane są prowadzone na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i nie zachodzą przesłanki do ingerencji organów nadzoru budowlanego, organy te zobligowane są do umorzenia wszczętego w takiej sprawie postępowania administracyjnego, a do ewentualnej oceny prawidłowości ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę może dojść jedynie w trybie nadzwyczajnym, prowadzonym przez uprawnione do tego organy. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, a ustalenia i ocena prawna zawarte w zaskarżonej decyzji są prawidłowe. Wbrew twierdzeniom skarżącego, oceniając kwestię prowadzenia robót budowlanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska organy nadzoru budowlanego nie mogły brać pod uwagę parkujących "tuż przy ogrodzeniu" cystern samochodowych. Jeżeli bowiem z uwagi na parkujący w określonej odległości od prowadzonej budowy konkretny pojazd może dojść do jakiegoś zagrożenia, to stwarza je nie prowadzona budowa, ale parkujący zbyt blisko niej pojazd. Przedmiotowe roboty budowlane nie mogą zatem powodować zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska z uwagi na parkujące na sąsiedniej działce cysterny z paliwem. Z uwagi na powyższe nie są uzasadnione zarzuty naruszenia § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 243, poz. 2063 z późn. zm.) oraz § 11 ust. 1 i § 19 ust. 2 "pkt" rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, a także art. 7, art. 77 i art. 80 kpa. Pozostałe podnoszone przez skarżącego zarzuty i argumenty odnoszące się do prawidłowości udzielonego inwestorowi pozwolenia na budowę nie podlegają ocenie organów nadzoru budowlanego, lecz – jak trafnie wskazał D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego – do ich rozpatrzenia właściwe są inne organy. Odnosząc się do treści skargi zauważyć ponadto wypada, że art. 30 ust. 7 pkt 1 i 4 ustawy Prawo budowlane dotyczy robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1 tego artykułu. Tymczasem przedmiotowe roboty budowlane nie są robotami, o których mowa w art. 30 ust. 1, lecz robotami budowlanymi, o których mowa w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego i są prowadzone na podstawie już uzyskanej przez inwestora ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Unormowanie zawarte w art. 30 ust. 7 pkt 1 i 4 ustawy Prawo budowlane zatem nie dotyczy robót budowlanych będących przedmiotem niniejszego postępowania. Jeżeli zaś chodzi o art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowalnego, zgodnie z którym pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów, to ewentualne naruszenie tego przepisu mogłoby nastąpić przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Skoro decyzja udzielająca takiego pozwolenia jest ostateczna, to mogłaby ona zostać skontrolowana jedynie w trybie nadzwyczajnym, do czego jednak nie są uprawnione organy nadzoru budowlanego. Stąd też zarzut naruszenia art. 30 ust. 7 pkt 1 i 4 oraz art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane –" w związku z jego niezastosowaniem w sprawie, pomimo iż wykonywanie i kontynuowanie robót budowlanych na terenie działki nr 233/2 w L. może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, a także wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, co powinno skutkować nałożeniem w drodze decyzji o której mowa w art. 30 ust. 5 ww. ustawy obowiązku uzyskania pozwolenia" – nie jest trafny. Oceniając prawidłowość zarzutu naruszenia art. 28 ustawy Prawo budowlane – "w związku z jego niezastosowaniem w sprawie i utrzymaniem w mocy decyzji umarzającej postępowania, pomimo iż postępowanie w sprawie wydania pozwolenia budowlanego na rzecz Państwa W.G. i A.G. na wykonywanie robót budowlanych na terenie działki nr 233/2 w L., zostało przeprowadzone bez udziału skarżącego, z rażącym naruszeniem prawa który powinien skutkować nieważnością decyzji" – stwierdzić należy, że również jest on chybiony w niniejszej sprawie. Jak już to wielokrotnie podkreślano, w odniesieniu do przedmiotowych robót budowlanych została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, przy czym decyzję taką podjął organ architektoniczno-budowlany, a nie organ nadzoru budowlanego. W tej sytuacji D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie mógł naruszyć art. 28 Prawa budowlanego. Jeżeli zaś chodzi o przeprowadzenie postępowania w sprawie wydania pozwolenia budowlanego bez udziału skarżącego, to jest to w istocie okoliczność, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, stanowiąca podstawę do wznowienia postępowania w sprawie, w której wydano decyzję bez udziału strony – w tym wypadku decyzję o pozwoleniu na budowę. Do ewentualnego wznowienia postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest jednak właściwy organ nadzoru budowlanego, lecz – zgodnie z art. 148 § 1 kpa – organ, który w I instancji wydał tę decyzję, a więc S.Ś.. Jeżeli zaś skarżący uważa, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 2 kpa), to właściwy do stwierdzenia jej nieważności – zgodnie z art. 157 kpa – jest organ wyższego stopnia nad Starostą, a więc Wojewoda D.. Mając na względzie powyższe wszystkie zarzuty podnoszone przez skarżącego nie mogły zostać uwzględnione, a przeprowadzona kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie wykazała podstaw do skutecznego jej zakwestionowania. W tym stanie rzeczy – zgodnie z art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji wyroku.