II SA/Wr 499/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant: Starszy asystent sędziego Łukasz Cieślak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 września 2018 r. sprawy ze skargi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe – Nadleśnictwa Ś. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych do podtrzymania zalewu zbiornika wodnego oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: organ) z dnia [...] Nr [...], wydana na podstawie art. 273 ust. 6 w związku z art. 271 ust. 3, art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz.U. poz. 1566 i 2180, dalej: Prawo wodne) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), po rozpatrzeniu reklamacji złożonej przez Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo Ś. (dalej: skarżąca) od ustalenia opłaty stałej w informacji rocznej. Decyzją tą określono Nadleśnictwu Ś. za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 8,00 zł (słownie: osiem złotych) za pobór wód powierzchniowych do podtrzymania zalewu zbiornika wodnego dz. nr [...] w Ł. gmina Ż. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podano, że opłata za pobór wód powierzchniowych na podtrzymanie zalewu zbiornika została określona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 250 zł, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 245 dni i maksymalnego poboru określonego w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym w ilości 0,487 m³/h i wynoszącego po przeliczeniu 0,00013530 m³/s. Odnosząc się do zarzutów reklamacji organ wskazał, że z treści pozwolenia wodnoprawnego, tj. decyzji Starosty Ż. nr [...] z dnia [...] nie wynika, że pobór wody dla potrzeb przedmiotowych zbiorników stanowi pobór do celów leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw (art. 270 ust. 2 Prawa wodnego). Nie godząc się z powyższą decyzją Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe – Nadleśnictwo Ś. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 6, art. 7, art. 7a § 1, art. 7b, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego oraz niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co w szczególności dotyczy celów którym służą urządzenia wodne (zbiorniki) strony skarżącej. Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez: 1) bezzasadne zastosowanie w stanie faktycznym sprawy przepisu art. 273 ust. 6 ustawy Prawo wodne; 2) niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym sprawy przepisu art. 271 ust. 3 ustawy Prawo wodne; 3) niezastosowanie w stanie faktycznym sprawy przepisu art. 270 ust. 2 ustawy Prawo wodne. Mając na uwadze powołane zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania. Uzasadniając skargę, strona skarżąca podkreśliła, że przedmiotowe urządzenia wodne służą i służyły do celów leśnych na potrzeby nawadniania gruntów, a więc zgodnie z art. 270 ust. 2 ustawy Prawo wodne powinna zostać z opłaty zwolniona. Skarżąca wskazała, iż nadleśnictwa w świetle poprzednio obowiązujących przepisów, w związku z budową przedmiotowych zbiorników wodnych w lasach i pełniących przez nie funkcji czyli nawadniania wodami powierzchniowymi gruntów leśnych, były zgodne z uchylonym art. 294 pkt 6 ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2016 r. poz. 1933) zwolnione od opłat środowiskowych za pobór wody. Stan faktyczny nie uległ zmianie, natomiast w wyniku zmian przepisów prawa wodnego, nastąpił rozłam przyjętej prawnej formuły pomimo, iż obecnie obowiązujące przepisy również umożliwiają nienaliczanie opłat stałych, a dalej literalnie czytając ustawę również opłat stałych. Zdaniem skarżącej w decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym nie ma wymienionego celu poboru, lecz cel poboru wody jest zawarty w operacie wodnoprawnym i projekcie budowlano-wykonawczym, na podstawie których zostało wydane pozwolenie wodnoprawne. W pozwoleniu wodnoprawnym znajduje się zapis, że pobór wody z leśnego cieku naturalnego do wypełnienia czaszy zbiornika w miesiącach jesiennych i zimowych jest jednorazowy (vide: pkt I ppkt. 2b). Zatem napełnienie zbiornika nastąpiło na przełomie 2013-2014 roku. W ocenie skarżące niesłusznie zatem organ naliczył z tego tytułu opłatę na 2018 rok w informacji rocznej, a następnie w decyzji skorygował do kwoty 8 zł – nie naliczając opłaty za wypełnienie czaszy zbiornika. W konsekwencji brak uwzględnienia przez stronę przeciwną powyższych argumentów, w ocenie skarżącej, skutkuje rażącym naruszeniem prawa, poprzez niewłaściwe zastosowanie dyspozycji przepisu art. 271 ust 3 ustawy Prawo wodne i naliczeniem opłaty stałej, z jednoczesnym niezastosowaniem w stanie faktycznym sprawy przepisu art. 270 ust. 2. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu fakt naliczenia i wysokość opłaty jest ściśle uzależniony od treści pozwolenia wodnoprawnego, które w niniejszej sprawie nie dawało podstaw do zwolnienia skarżącej z opłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast na podstawie art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku postępowania administracyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa procesowego lub materialnego w rozpoznawanej sprawie, które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 271 ust. 1 pkt 2 Prawa wodnego, który stanowi, że wysokość opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych ustalają Wody Polskie. Zgodnie z art. 271 ust. 3 tej ustawy wysokość opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody powierzchniowej wyrażonej w m³/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody powierzchniowej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do SNQ. Zgodnie z § 15 pkt 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. poz. 2502) do dnia 31 grudnia 2019 r. jednostkowe stawki opłat za usługi wodne za pobór wód w formie opłaty stałej, z wyłączeniem jednostkowych stawek opłat za usługi wodne za pobór wód do celów wytwarzania energii elektrycznej lub cieplnej dla instalacji posiadających w dniu wejścia w życie ustawy ważne pozwolenia wodnoprawne albo pozwolenia zintegrowane w formie opłaty stałej, wynoszą za pobór wód powierzchniowych - 250 zł na dobę za 1 m³/s za określony w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalny pobór wód. Lektura zaskarżonej decyzji w kontekście przywołanych przepisów ustawy Prawo wodne prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W ocenie sądu organ ustalił prawidłowo stawkę opłaty, czas wyrażony w dniach i maksymalną ilości wody powierzchniowej, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego. Poczynione w zaskarżonej decyzji ustalenia organu w zakresie wysokości opłaty są prawidłowe. Przedmiotem sporu między stroną skarżącą a organem pozostaje jednak kwestia celu poboru, albowiem strona skarżąca twierdzi, że pobór wód następuje do celów leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw, co winno skutkować zwolnieniem z opłaty na podstawie art. 270 ust. 2 Prawa wodnego. Zdaniem sądu argumentacja strony skarżącej nie jest zasadna. Zwrócić bowiem należy uwagę, że w zaskarżonej decyzji ustalono opłatę za pobór wód do podtrzymania zalewu zbiornika wodnego. Zatem sam pobór wód nie następuje na potrzeby nawadniania gruntów i upraw, a dla podtrzymania zalewu zbiornika. Strona skarżąca nie wykazała też, aby z pozwolenia wodnoprawnego, z operatu wodnoprawnego, jak również z dołączonych do skargi dokumentów wynikało, że pobierana woda przeznaczana jest w całości do celów leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw. Zdaniem sądu z wymienionych dokumentów wynika, że zbiornik wodny służy do retencji wody i polepszenia warunków wilgotnościowych, jednak z dokumentów tych nie można ustalić, że pobór wody w ilości 0,00013530 m³/s, jakiego dokonuje strona skarżąca następuje do celów leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw. Zatem niezasadne były zarzuty strony skarżącej, że organ naruszył art. 273 ust. 6, art. 271 ust. 3 i art. 270 ust. 2 Prawa wodnego. Zdaniem sądu organ prawidłowo zastosował wskazane przepisy prawa i ustalił właściwie należną opłatę. Biorąc pod uwagę powyższe sąd stwierdził, że również pozostałe zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Podzielić jedynie można pogląd strony skarżącej, że organ zaniechał ustalenia celów poboru wód na podstawie operatu wodnoprawnego, co stanowiło naruszenie art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a., jednak naruszenie prawa w tym zakresie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, jakim było ustalenie opłaty w należytej wysokości. Nie były natomiast zasadne zarzuty naruszenia art. 6 k.p.a., bowiem organ działał na podstawie przepisów prawa, art. 7a § 1 k.p.a., bowiem w sprawie nie było wątpliwości co do treści normy prawnej, art. 7b k.p.a., bowiem w sprawie nie zachodziło współdziałanie organu z innymi organami (zob. art. 106 k.p.a.) oraz art. 8 k.p.a., bowiem nie stanowi naruszenia tego przepisu jedynie to, że strona nie zgadza się ze stanowiskiem organu. Reasumując, sąd w składzie rozpoznającym skargę nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, ponieważ nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, jak również innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.