II SA/Wr 502/08

Wiesław Jakubiec – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Br. T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie z wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi A.B., A. C., A.M., E. G., C.P., Z. i S.B., H. i B. T., A.S., A. S., J. L., J. C.,A. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania do ponownego rozpatrzenia sprawy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie parkingu naziemnego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. W odpowiedzi na wezwanie o uzupełnienie braku skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 500 zł, skarżący B. T. złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienie go z tej opłaty wskazując w uzasadnieniu, że gospodarstwo domowe prowadzi z żoną, uzyskiwany przez nich dochód w wysokości 2.866 zł nie wystarcza na zaspokojenie ich potrzeb. Dodał, że oboje cierpią na przewlekłe choroby i na same leki wydatkują kwotę ok. 600-800 zł. Wnioskodawca oświadczył, iż zdeponowana w banku kwota 30.000 zł jest wynikiem ich długotrwałego oszczędzania z przeznaczeniem na wykonanie instalacji c.o., wodnej i gazowej, które to instalacje nie były remontowane od 42 lat. Poinformował, że posiada 9-letni samochód marki N. oraz udział (1/2) w prawie własności domu (96 m2). Wezwanie Sądu o sprecyzowanie i udokumentowanie przez skarżącego swojej sytuacji finansowej i majątkowej (doręczone mu w dniu 13 listopada 2008 r.) zostało pozostawione bez odpowiedzi. Prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)). Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu wnioskodawca nie wykazał bowiem, iż konieczność poniesienia przez niego wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł mogłoby spowodować uszczerbek utrzymania koniecznego dla niego i jego rodziny, którą tworzy wraz z żoną. Z kolei, przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej skarżącego w taki sposób, iż nie jest on w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych (zgodnie z ustawą z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej [t.j. z 2008 r., Dz. U. Nr 115, poz. 728 ze zm.]). Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być sporządzony w sposób rzetelny, powinny znaleźć się w nim wszelkie informacje niezbędne do oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy i okoliczności te -na żądanie Sądu- winny być należycie udokumentowane (art. 255 u.p.s.a.). W ocenie Sądu wnioskodawca nie wyjaśnił i nie udokumentował kilku istotnych okoliczności, które mogą kształtować jego sytuację finansową np. skarżący nie przedłożył zaświadczeń o wysokości dochodu swojego i żony; nie wyjaśnił czy korzystają ze wsparcia finansowego osób trzecich lub Pomocy Społecznej; nie złożył do akt wyciągów z posiadanych rachunków bankowych; nie określił wartości posiadanych przez siebie ruchomości oraz nie sprecyzował i nie udokumentował wysokości miesięcznych, aktualnych i niezbędnych wydatków związanych z utrzymaniem siebie i domu. O zasadności wniosku nie decyduje subiektywne przekonanie wnioskodawcy o tym, iż kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy ale obiektywna ocena możliwości finansowych (w szczególności wysokość osiąganego dochodu) i możliwości majątkowych wnioskodawcy przy uwzględnieniu niezbędnych (obiektywnie) dla utrzymania wnioskodawcy wydatków. W przypadku ubogiego społeczeństwa, jakim jest społeczeństwo polskie, prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, samotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku oraz pozbawionych (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na ten cel z jakichkolwiek źródeł. Koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie rodziny, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami, w tej sytuacji nieuzasadniona jest argumentacja wnioskodawcy, że nie może przeznaczyć części posiadanych oszczędności (ok. 30 000 zł) na wymagane opłaty sądowe, bo wyznaczył dla tych środków inny cel. Zdaniem Sądu żadna ze wskazanych przez skarżącego okoliczności nie stanowi przeszkody uniemożliwiającej uszczuplenie mu posiadanych oszczędności w celu opłacenia kosztów postępowania prowadzonego z jego inicjatywy i w jego interesie. Obniżenie standardu życia w danym miesiącu wskutek konieczności poniesienia kosztów sądowych nie można utożsamiać z uszczerbkiem w swoim niezbędnym utrzymaniu. Zaznaczyć należy, iż dochody rodziny skarżącego mają charakter stały i wynoszą 2.866 zł, a deklarowana wysokość wydatków nie została udokumentowana. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.