II SA/Wr 503/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca), Sędzia WSA Andrzej Cisek, Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Protokolant Katarzyna Grott, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2006r. sprawy ze skargi M. P. na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia [...]Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zespołu urbanistycznego O. oraz części M. O. oddala skargę. Po zawiadomieniu z dnia [...]o terminie wyłożenia do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zespołu urbanistycznego O. oraz części M. O., skarżący w piśmie z dnia [...]jako właściciel działki nr [...]na obszarze planu, zgłosił sprzeciw wobec planowanego przebiegu linii wysokiego napięcia nad tą działką, w części w której znajduje się ogród. Wniósł ponadto o takie przesunięcie linii zabudowy, aby było możliwe wybudowanie na tej działce domu. Zarządzeniem z dnia [...]Prezydent W. nie uwzględnił tego zarzutu i wskazał w uzasadnieniu, że konieczność budowy linii energetycznej wynika ze wskazań studium przyjętego uchwałą z dnia [...]i jest strategicznym zadaniem miasta, zgodnym z wnioskiem Zakładu Energetycznego i uzgodnionym z nim w zakresie przebiegu linii. Dokonano wyboru trasy możliwie najmniej kolidującej z istniejącą i planowaną zabudową. Działka nr [...]nie jest przeznaczona pod zabudowę. Zabudowa tej działki nie jest przewidziana również w dotychczasowym planie miejscowym z dnia [...]. Zaskarżoną uchwałą Rada Miejska odrzuciła zarzut skarżącego, przytaczając uzasadnienie jak w cyt. zarządzeniu. Uchwałę doręczyła skarżącemu w dniu [...]. W skardze do sądu administracyjnego skarżący nadal kwestionował projekt planu w zakresie przebiegu linii energetycznej. Jak zarzucił, w 1995r. wyraził zgodę na pierwotny przebieg linii według przedstawionego wtedy projektu technicznego. Linia miała przecinać działkę. Według projektu planu z 2003r. linia przebiega po długości działki. Na jednej z działek ma stanąć słup linii wysokiego napięcia. Uzasadnienie uchwały o odrzuceniu zarzutu jest niezgodne ze stanem faktycznym. Linia bowiem może być przeprowadzona przez tereny należące do Urzędu Miasta, również nie przeznaczone pod zabudowę. W załączeniu skarżący przedstawił pismo biura projektowego [...] z 1995r. zawierające prośbę do właścicieli działek o uzgodnienie lokalizacji linii z zaznaczeniem na planie proponowanym jej przebiegiem w poprzek działki nr [...], oraz kolejny plan przebiegu linii przecinającej działkę nr [...]ukośnie (działka ma kształt wydłużonego prostokąta). W odpowiedzi na skargę Gmina wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazała, że odstąpiono od przebiegu linii projektowanego w 1995r., gdyż przewidywał przejście przez teren, na którym znajduje się śluza na kanale O. z towarzyszącymi jej urządzeniami i budynkami, w tym budynkiem wpisanym do ewidencji zabytków, który nie może znajdować się w strefie ochronnej linii. Kierowano się ponadto dążeniem do zminimalizowania długości przebiegu linii przez tereny przeznaczone pod zabudowę, gdy strefa ochronna wzdłuż linii ma szerokość 40 m. Nie było możliwe uwzględnienie wniosku o wybudowanie linii na sąsiedniej działce Skarbu Państwa, gdyż przepisy szczególne nie dopuszczają mniejszego kąta załomu linii niż 90o, a proponowany przez skarżącego przebieg linii nie pozwala na spełnienie tego warunku. Proponowany w projekcie planu przebieg linii jest optymalny i został podyktowany wyborem trasy najmniej kolidującej z istniejącą i planowaną zabudową. Dla działki skarżącego poprzedni plan przewidywał ogrody działkowe, sady i uprawy polowe, a projekt planu w przeznaczaniu podstawowym uprawy polowe i uzupełniającym uprawy ogrodnicze, sadownicze, uprawy szkółkarskie itd., z dopuszczeniem zalesienia terenu oraz zakazem wznoszenia zabudowy i obiektów szklarniowych. Planowane przeznaczenie jest zgodne z ustaleniami studium. W piśmie procesowym skarżący kwestionował powyższą argumentację, gdyż projektowany w 1995r. przebieg linii nie zakładał jej przeprowadzenia nad śluzą, lecz wzdłuż rowu melioracyjnego pomiędzy działkami nr [...] i [...]. Obecnie ten teren został przekwalifikowany na teren budowlany. Nowy przebieg linii wywoła konieczność wycięcia 25 dorosłych drzew. Linia będzie przebiegać nad całą długością drogi dojazdowej do działki, wyłączy znaczną jej część z normalnego użytkowania. Przesunięcie linii na teren działki nr [...]i nr [...] nie wymagałoby załamania linii pod kątem mniejszym niż 90 stopni. Do pisma dołączyli plan proponowanego przebiegu linii w poprzek działki nr [...]do działki nr [...]i załamaniem linii na tej działce pod kątem około 90 stopni. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym (stosowaną w nin. sprawie na podstawie art. 85 ust. 2 ustawy o planowaniu przestrzennym) w planie miejscowym dokonywane jest ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu, przy uwzględnieniu m. in. walorów ekonomicznych przestrzeni i prawa własności, zaś ustalenia tego planu współkształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, czyli wpływają na treść tego prawa (art. 1 ust. 2 pkt 5, art. 2 ust. 1, art. 33 tej ustawy). Dlatego, gdy właściciel nieruchomości położonej na obszarze planu zgłasza zastrzeżenia do projektu planu w części dotyczącej tej nieruchomości i twierdzi, że nastąpiło naruszenie jego interesu prawnego wynikającego z prawa własności, to noszą one charakter prawny zarzutu (art. 24 ust. 1 cyt. ustawy) i powinny być rozpatrzone przez gminę w tym trybie, bez dokonywania wstępnej oceny, czy rzeczywiście projekt naruszył prawo podmiotowe właściciela (w kierunku ewent. stosowania art. 23 ustawy). Legitymacja do wniesienia zarzutu opiera się więc na twierdzeniu wnoszącego właściciela, że kwestionowany zapis planu wywoła zmianę w jego sferze prawnej związanej z prawem własności nieruchomości, przez jej uszczuplenie lub zmodyfikowanie. W przypadku ustalenia, że projekt planu zmierza do naruszenia prawa własności podmiotu wnoszącego zarzut, należy dokonać oceny, czy to naruszenie prawa podmiotowego wywołuje naruszenie prawa przedmiotowego (obiektywnego porządku prawnego), czy też jest legalne (zgodne z prawem przedmiotowym). W uzasadnieniu uchwały o odrzuceniu zarzutu rada powinna przekonująco wytłumaczyć, dlaczego naruszenie indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia, nie mogło wpłynąć na zmianę projektu. Sąd administracyjny powołany do badania legalności zaskarżonych aktów, przede wszystkim kontroluje formę uchwały, w tym jakość zawartego w niej uzasadnienia. Stan faktyczny sprawy poddawany ocenie prawnej wynika z dokumentacji planistycznej, a w szczególności z treści zarzutu i treści zaskarżonej uchwały. Nowe fakty przytoczone w skardze i odpowiedzi na skargę w zasadzie nie powinny mieć znaczenia dla ocen sądu administracyjnego. Sąd nie ocenia ponadto zaskarżonego aktu według kryteriów innych, niż zgodności prawem, jak kryterium słuszności czy celowości. W przypadku prawidłowego uzasadnienia decyzji o przeznaczeniu określonego terenu dla konkretnych potrzeb, uchwała o odrzuceniu zarzutu do projektu planu z reguły staje się niepodważalna w toku sądowej kontroli jej legalności. Należało dokonać jedynie oceny, czy ustalenia planu ingerują w sferę prawną skarżącego w sposób dowolny, nadmierny lub wręcz szykanujący w zestawieniu z naruszeniami praw podmiotowych innych podmiotów, oraz czy są racjonalnie uzasadnione. W tym zakresie skarżący nie zgłosił uzasadnionych zarzutów. Faktyczna możność i celowość poprowadzenia linii w odmienny sposób, nie wchodzi w zakres kryteriów oceny sądu administracyjnego. Istnienie poszczególnych wariantów przebiegu linii, z którymi zapoznawany był skarżący, nie miało znaczenia prawnego. Nowe zarzuty, dotyczące przeznaczenia działki skarżącego, nie mogły mieć wpływu na ocenę legalności zaskarżonej uchwały. Jak już ustalono, w zarzucie skarżący na temat przebiegu linii zgłosił zastrzeżenie, że planowany jest nad połową działki, w części stanowiącej ogród. W tym zakresie uchwała zawiera uzasadnienie nieuwzględnienia zastrzeżeń skarżącego, przez powołanie wymogu wyboru trasy możliwie najmniej kolidującej z istniejącą i planowaną zabudową. W ocenie Sądu było to uzasadnienie wystarczające, o ile nawet jego rozwinięcie nastąpiło dopiero w odpowiedzi na skargę. Sąd nie stwierdził naruszenia prawa przedmiotowego związanego z ingerencją ustalenia planu w prawo własności skarżącego. Dołączona dokumentacja przekonywała o dochowaniu przez Gminę procedury planistycznej (art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.) Dlatego i zgodnie z art. 151 p.s.a., orzeczono jak na wstępie.