II SA/Wr 503/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Adam Habuda, Asesor WSA Malwina Jaworska - Wołyniak, Protokolant: starszy referent Tomasz Gołębiowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi A. A. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 4 kwietnia 2024 r. nr IF-O.7840.1.393.2023.MS w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę w całości. Starosta Wołowski (dalej jako Starosta lub organ I instancji) decyzją Nr 81/23 z dnia 22 marca 2023 r. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił - na rzecz M. O., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą F. (dalej jako inwestor) - pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej, na działkach nr [...], [...], [...], AM-[...], obręb B. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli A. A., T. A., A. T., S. T., P. T., P. T.(1) oraz J. Ż. wnosząc o uchylenie decyzji Starosty. W toku postępowania odwoławczego Wojewoda Dolnośląski (dalej jako Wojewoda lub organ odwoławczy) pismem z dnia 22 marca 2024 r. wezwał inwestora o przedłożenie aktualnej analizy nasłonecznienia projektowanych budynków oraz budynków usytuowanych na sąsiednich działkach (tj. działkach nr [...]-[...], [...], [...]-[...]) wraz ze szczególnym uwzględnieniem cienia rzucanego przez projektowane budynki na wskazane działki (analiza nasłonecznienia została przedłożona do organu odwoławczego w dniu 3 kwietnia 2024 r.). Po rozpoznaniu odwołań Wojewoda decyzją Nr IF-O.7840.1.393.2023.MS z dnia 4 kwietnia 2024 r. umorzył postępowanie odwoławcze. Jak wskazał Wojewoda, brak było podstaw do uznania A. A., T. A., A. T., S. T., P. T., P. T.(1) oraz J. Ż. za strony postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. W ocenie organu odwoławczego planowana inwestycja nie oddziałuje bowiem na ich nieruchomości. Wojewoda wyjaśnił, że planowana inwestycja polega na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej, na działce nr [...], [...], [...], AM-[...], obręb B. Jednocześnie jak wskazano na podstawie akt sprawy: 1) A. A. oraz T. A. są właścicielami działki nr [...]; 2) A. T. oraz S. T. są właścicielami działki nr [...]; 3) P. T. oraz P. T.(1) są właścicielami działki nr [...]; 4) J. Ż. jest właścicielem działki nr [...]. Przedmiotowe działki budowlane od terenu zainwestowania oddziela działka drogowa nr [...], na której usytuowano drogę gminną tj. ul. [...]. Działki budowlane należące do wnoszących odwołania, podobnie jak teren zainwestowania, są objęte ustaleniami uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] listopada 2001 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. (Dz.Urz. Woj. Doln. z 2002 r., Nr 11, poz. [...], dalej jako m.p.z.p.). Powyższe tereny zostały oznaczone na rysunku planu symbolem [...]MN (dla działek nr [...], [...], [...], [...]) i [...]MN (dla działek [...], [...], [...]). Jak wynika z § 13 ust. 24 i 26 m.p.z.p., podstawowym przeznaczeniem opisywanych terenów jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Nadto w myśl § 11 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p. dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem MN ustala się przeznaczenie terenu na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w układzie wolnostojącym, bliźniaczym i szeregowym. Wojewoda zaznaczył także, że z przedłożonego projektu budowlanego wynika, że objęta analizowanym zamierzeniem budowa zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej (11,52 m wysokości) zaplanowana została w odległości: - ok. 17 m od granicy z działkami nr [...], [...], [...]; - ok. 20 m od granicy z działkami nr [...]. Dalej wskazano, że zgodnie z ustaleniami m.p.z.p., na działkach wnoszących odwołania obowiązuje nieprzekraczalna linia zabudowy. W myśl § 13 ust. 24 pkt 2 m.p.z.p., dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem [...]MN ustala się nieprzekraczalne linie zabudowy w odległości 6 m od granic działek przebiegających wzdłuż ulic: [...]KL, [...]KD, [...]KD. Nadto zauważono, że działka drogową nr [...] przebiegająca wzdłuż działek wnoszących odwołania została oznaczona symbolem [...]KD - teren dróg dojazdowych. Zdaniem Wojewody potencjalna zabudowa działek wnoszących odwołanie (nr [...], [...], [...]), z uwagi na powyższy przepis może zostać zlokalizowana w najbliższej odległości ok. 23 m od budynków objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę. Wykonywane roboty budowlane będą swoim zasięgiem ograniczone do działki inwestora, w związku z tym należy odnotować, iż nie będą przeprowadzane na działkach należących do wnoszących odwołania. W konsekwencji tych uwag Wojewoda stwierdził, że wnoszących odwołania nie można uznać za strony przedmiotowego postępowania ze względu na odległość planowanej inwestycji od granicy należących do nich działek budowlanych. Następnie organ odwoławczy przeszedł do analizy statusu wnoszących odwołania z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225, dalej jako r.w.t.). Odwołując się zatem do rysunku planu zagospodarowania terenu zawartego w przedłożonym projekcie budowlanym Wojewoda wskazał, że planowana budowa obiektów budowlanych zostanie usytuowana w odległości ponad 17 m od granicy z działkami, należącymi do wnoszących odwołania. W konsekwencji, zdaniem Wojewody, działki wnoszących odwołania nie znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, bowiem spełnione zostały wymogi określone w § 12 ust. 1 r.w.t. Ze względu na wzajemne położenie przedmiotowych działek, przedstawioną wysokość planowanego obiektu budowlanego (11,52 m) oraz odległości do działek wnoszących odwołania uznano również, że nie występuje oddziaływanie w postaci przesłaniania lub zacieniania, a więc zostały spełnione także przepisy dotyczące naturalnego oświetlenia pomieszczeń (§ 13 r.w.t.) oraz minimalnego czasu nasłonecznienia pomieszczeń (§ 60 r.w.t.), co zostało potwierdzone w ramach analizy nasłonecznienia przedłożonej w dniu 3 kwietnia 2024 r. W odniesieniu do oddziaływań dotyczących odległości od miejsc postojowych na samochody do okien budynków oraz do granicy działki budowlanej (§ 19 r.w.t.), Wojewoda stwierdził, że także w tym przypadku nie zachodzi ryzyko powstania jakichkolwiek ograniczeń w zabudowie działek należących do wnoszących odwołania. W tym zakresie Wojewoda wyjaśnił, że projekt zagospodarowania terenu rys. PZT1 stanowiący element projektu budowlanego wskazuje, że jakiekolwiek immisje powiązane z projektowanymi miejscami postojowymi na działce inwestora nie będą miały żadnego wpływu na zabudowę działek wnoszących odwołania. Wojewoda uznał, że projektowane zamierzenie budowlane nie narusza także § 29 r.w.t stanowiącego, że dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione, a co za tym idzie projektowana inwestycja nie oddziałuje na działki wnoszących odwołania. Wojewoda wskazał dalej, że z dokumentacji projektowej spornej inwestycji wynika, że realizacja zaplanowanego przedsięwzięcia nie pozbawi nieruchomości wnoszących odwołania dostępu do mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja), nie wpłynie też na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i następne r.w.t.) oraz na warunki sanitarne. Jednocześnie odnotowania wymaga, że przyłącza wodociągowe, kanalizacji sanitarnej, WLZ nie stanowią przedmiotu niniejszego postępowania, gdyż zostały objęte odrębnym opracowaniem. Biorąc pod uwagę funkcję, formę, jego cechy charakterystyczne, program użytkowy, układ komunikacyjny oraz potencjalne immisje, np. hałas czy emisje zanieczyszczeń powstałe w związku z wnioskowanym obiektem budowlanym, nie stwierdzono aby planowane przedsięwzięcie ograniczało nieruchomości wnoszących odwołania w możliwości ich zabudowy. W ocenie Wojewody projektowana zabudowa mieszkaniowa nie jest zaliczona do przedsięwzięć, których użytkowanie powodowałoby przekroczenie poziomów hałasu w środowisku stosownie do rozporządzenie Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t. jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 112), określającym dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku. Nadto teren zainwestowania oddzielony jest działką drogową nr [...] stanowiącą najbliższe źródło hałasu. Tym samym ewentualne dźwięki związane z pracą pomp ciepła, zasilających wnioskowane obiekty budowlane nie mogą stanowić podstawy przyznania statusu strony postępowania w sprawie wnioskowanej inwestycji wnoszących odwołania. Mając na względzie powyższe, organ odwoławczy stwierdził, iż brak jest podstaw do stwierdzenia jakichkolwiek ograniczeń w zabudowie działek wnoszących odwołania w związku z projektowaną inwestycją. Odnosząc się do kwestii poruszonych w odwołaniach wskazano, iż potencjalny spadek komfortu życia, spadek cen nieruchomości lub potencjalne zmniejszenie bezpieczeństwa z uwagi na zwiększony ruch pojazdów nie stanowi przedmiotu postępowania przed organami administracji architektoniczno-budowlanej, a tym samym powyższa argumentacja nie może stać się podstawą do uzyskania statusu strony w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Skargę od powyższej decyzji Wojewody wywiodła A. A. (dalej jako skarżąca lub strona skarżąca) zarzucając naruszenie: 1) prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 682 ze zm., dalej jako u.P.b.) w zw. z art. 3 pkt 20 u.P.b. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 u.P.b., poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że wyłącznie naruszenie obowiązujących przepisów może uzasadniać istnienie interesu prawnego uczestnika postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, podczas gdy wystarczające jest wykazanie, że istnieje potencjalna możliwość takiego naruszenia; b) art. 28 ust. 2 u.P.b. w zw. z art. 234 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (t. jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1478 ze zm., dalej jako u.P.w.), poprzez uznanie, że sposób zaprojektowania inwestycji przez inwestora nie rodzi zagrożenia zalewania nieruchomości sąsiednich, podczas gdy w projekcie budowlanym wskazano, że "woda opadowa z terenów utwardzonych zostanie odprowadzona na teren działki objętej niniejszym opracowaniem" – nie zaprojektowano przy tym żadnej infrastruktury pozwalającej na rozsączkowanie wód opadowych do gruntu, co tym samym będzie powodowało gromadzenie i stopniowe rozsączkowanie wody opadowej do gruntu i jej spływ poza teren inwestycji inwestora, co będzie miało bezpośredni wpływ na prawo własności skarżącej; c) art. 28 ust. 2 u.P.b. w zw. z art. 3 pkt 20 u.P.b. w zw. z § 60 ust. 1 i 2 r.w.t., poprzez uznanie, że inwestycja inwestora nie doprowadzi do ograniczenia nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, a w konsekwencji nie wpłynie na ograniczenia w zabudowie nieruchomości skarżącej, przy czym wniosek ten organ przyjął wyłącznie na podstawie analizy sporządzonej na zlecenie inwestora (ekspertyzy prywatnej); d) art. 28 ust. 2 u.P.b. w zw. z art. 3 pkt 20 u.P.b. w zw. z § 40 ust. 2 r.w.t., poprzez uznanie, że inwestycja inwestora nie doprowadzi do zacienienia nieruchomości skarżącej, przy czym wniosek ten organ przyjął wyłącznie na podstawie analizy sporządzonej na zlecenie inwestora (ekspertyzy prywatnej); 2) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: a) art. 10 § 1. k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a., poprzez: - brak zawiadomienia skarżącej o możliwości zapoznania się z uzupełnionym materiałem dowodowym wraz z wyznaczeniem terminu na złożenie ew. nowych wniosków i dowodów; - uznanie za udowodnioną okoliczności, co do której skarżąca nie miała możliwości się wypowiedzieć, wobec braku zawiadomienia skarżącej o złożeniu przez inwestora do akt sprawy analizy nasłonecznia z dnia 3 kwietnia 2024 r.; - co doprowadziło do oczywistego naruszenia zasady czynnego udziału skarżącej w postępowaniu; b) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez dowolną ocenę ekspertyzy dotyczącej zacieniania nieruchomości skarżącej oraz przyjęcie, w ślad za opinią inwestora, że ekspertyza złożona przez inwestora zawiera prawidłowe wnioski, co doprowadziło do dalszych nieprawidłowych konkluzji i uznania, że nie dochodzi do zacieniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi położonych w budynku na nieruchomości skarżącej oraz nie dochodzi do zacieniania nieruchomości skarżącej, co doprowadziło do nieprawidłowego uznania, że skarżąca nie jest stroną postępowania i w konsekwencji do umorzenia postępowania odwoławczego. W rezultacie tak sformułowanych zarzutów wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez profesjonalnego pełnomocnika według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazano m.in., że nie sposób się zgodzić z wnioskiem organu, że wyłącznie negatywnie oddziaływanie Inwestycji prowadzi do uznania właściciela nieruchomości sąsiadującej za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. W ocenie autora skargi nie ulega przy tym wątpliwości, że właściciel działki znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji winien mieć możliwość sprawdzenia, czy faktycznie ograniczenia związane zabudową działki zostaną zachowane i nie zostaną naruszone. Jak wskazano wpływ inwestycji na nieruchomość skarżącej, w tym wpływ skutkujący ograniczeniem w zabudowie nieruchomości wynika wprost z akt postępowania i obejmuje on: a) zacienianie nieruchomości skarżącej, w tym ograniczeniu nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w budynku; b) zmianę warunków komunikacyjnych terenu; c) zmianę warunków akustycznych terenu; d) zmianę warunków hydrologicznych terenu. Dalej zauważono, że na terenie inwestycji nie ma sieci kanalizacji deszczowej, a w konsekwencji wszystkie ścieki deszczowe z dróg, terenów utwardzonych, dachów powinny być gromadzone i stopniowo w całości odprowadzane do nowowybudowanej kanalizacji deszczowej. Tymczasem w projekcie budowlanym wskazano, że "woda opadowa z terenów utwardzonych zostanie odprowadzona na teren działki objętej niniejszym opracowaniem". Nie zaprojektowano przy tym żadnej infrastruktury pozwalającej na rozsączkowanie wód opadowych do gruntu. Wody opadowe nie będą zatem gromadzone i stopniowo rozsączkowane do gruntu, ale będą zalewały ogródki, a w efekcie spływały poza teren działki budowlanej, tj. zarówno na teren sąsiednich działek (na teren nieruchomości skarżącej), jak i na ulicę. Inwestycja doprowadzi do zmiany stanu wody na terenie działki budowlanej oraz na gruntach sąsiednich, w tym na nieruchomości skarżącej, co uzasadnia wniosek skarżącej dotyczący znajdowania się nieruchomości skarżącej w obszarze oddziaływania Inwestycji. W odniesieniu do złożonej w toku postępowania odwoławczego analizy nasłonecznienia wskazano, że skarżąca nie została powiadomiona przez organ, że: i) Inwestor został wezwany do złożenia analizy, ii) analiza została złożona, iii) skarżąca może zapoznać się z analizą, co prowadzi do uznania, że dokument ten nie może stanowić dowodu w sprawie, a w szczególności podstawy wydania zaskarżonej decyzji. Podkreślono, że skarżąca nie miała możliwości zapoznać się z analizą, złożyć do niej wniosków/zarzutów, zarówno ze względu na brak zawiadomienia skarżącej przez organ o możliwości zapoznania się z dodatkowym materiałem dowodowym, ale także ze względu na czas pomiędzy złożeniem analizy (3 kwietnia 2024 r.) a wydaniem zaskarżonej decyzji (4 kwietnia 2024 r.). Organ odwoławczy nie dokonał własnej analizy nasłoneczniania, a jedynie przyjął za prawidłowe wnioski zawarte w analizie sporządzonej na zlecenie inwestora (dokumencie prywatnym). W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 4 czerwca 2025 r. pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Przy czym w myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako u.p.p.s.a.), rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną jednakże powyższe regulacje nie pozwalają sądowi na stosowanie przy orzekaniu zasad współżycia społecznego lub zasad słuszności. Uchylenie decyzji lub postanowienia, względnie stwierdzenie ich nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania lub prawa materialnego, odpowiednio mogących mieć lub mających wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 u.p.p.s.a.). Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia czy Wojewoda prawidłowo uznał, że m.in. skarżąca nie posiada przymiotu strony w kontrolowanym postępowaniu, bowiem ta przesłanka przesądziła o nierozpatrzeniu przez organ argumentów skarżącej, zawartych w złożonym odwołaniu, a w konsekwencji do wydania decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze. Wyjaśnić należy zatem, że stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę może być, zgodnie z art. 28 ust. 2 u.P.b., inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Definicję obszaru oddziaływania obiektu zawiera art. 3 pkt 20 tej ustawy, który w obecnie obowiązującym brzmieniu stanowi, że jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Kluczowe znaczenie dla przyznania statusu strony postępowania ma pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu". Obecnie obowiązujące brzmienie art. 3 pkt 20 u.P.b. zostało nadane ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471). Co istotne ustawodawca zdecydował się zawęzić definicję obszaru oddziaływania obiektu. W wyniku dokonanej zmiany u.P.b., która weszła w życie w dniu 19 września 2020 r., przy określaniu obszaru oddziaływania inwestycji, brane są pod uwagę "ograniczenia w zabudowie terenu", a nie jak przed wskazaną zmianą "ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu". Podmioty posiadające prawnorzeczowy tytuł do nieruchomości (z reguły sąsiadującej bezpośrednio), która stanowi teren wyznaczony w zasięgu obiektu budowlanego, mogą obecnie powoływać się wyłącznie na wąsko rozumiane ograniczenie zabudowy zawarte w przepisach odrębnych stanowiących zasadniczo przepisy materialnego prawa administracyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2021 r., sygn. akt II OSK 34/19 - dostępny w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak i pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu). Obszarem oddziaływania budowanego obiektu budowlanego będzie obszar, w stosunku do którego ten obiekt wprowadzi ograniczenia możliwości budowy innych obiektów budowlanych ze względu na wymogi przepisów odnoszące się do zabudowy, a nie ze względu na to, że obiekt wprowadzi jakiekolwiek subiektywne uciążliwości (por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 1789/22). Należy podkreślić, że Wojewoda w zaskarżonej decyzji wykazał, że projekt spornej inwestycji nie wpływa na możliwość zabudowy działki skarżącej. W tym zakresie należy rozpocząć od wskazania, że skarżąca jest właścicielką działki nr [...]. Działka ta jest oddzielona od działek potencjalnego zainwestowania (tj. nr [...], [...], [...]) działką nr [...], która stanowi działkę drogową. W konsekwencji działki te nie sąsiadują ze sobą bezpośrednio. W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo przeanalizował kwestię oddziaływania planowanej inwestycji na działkę skarżącej w kontekście r.w.t. Organ odwoławczy uwzględnił charakter inwestycji, jej usytuowanie, a także parametry. Uwzględniono położenie względem nieruchomości skarżącej (zamierzenie budowlane zostało zaplanowane w odległości ok. 17 m do granicy z działką skarżącej). Ze względu na odległość planowanej inwestycji od działki skarżącej nie zostały naruszone także normy bezpieczeństwa przeciwpożarowego budynków z § 271, § 272 i § 273 r.w.t. zatem budowa inwestycji w przewidzianej w projekcie budowlanym formie nie spowoduje ograniczeń dla ewentualnej zabudowy na działkach skarżącej. Zgromadzona dokumentacja projektowa potwierdza, że nieruchomość skarżącej nie zostanie pozbawiona dostępu do mediów. Wykorzystując projekt zagospodarowania terenu trafnie stwierdzono, że również jakiekolwiek immisje związane z projektowanymi miejscami postojowymi nie będą miały wpływu na działkę skarżącej. Słusznie zatem w ramach tej analizy organ odwoławczy wywiódł, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, że nie zachodzi ryzyko powstania jakichkolwiek ograniczeń w zagospodarowaniu działki należącej do skarżącej. Wskazane wyżej ustalenia potwierdza dokumentacja projektowa. Skarga nie okazała się zasadna również odnośnie potencjalnego spływu wód opadowych gromadzących się na działkach zainwestowania. W tym zakresie zwrócić należy uwagę, że organ odwoławczy wskazał za projektem zagospodarowania terenu, że: "Woda opadowa z dachów zostanie odprowadzona do projektowanego przyłącza kanalizacji deszczowej na podstawie odrębnego opracowania. Woda opadowa z terenów utwardzonych przy budynku zostanie odprowadzona na teren działki objętej niniejszym opracowaniem. Brak możliwości spływu na działki sąsiednie z racji dodatkowego wykonania podmurówki ogrodzeniowej wyniesionej ponad teren o około 10 cm". W konsekwencji uznano, że projektowane zamierzenie budowlane nie narusza § 29 r.w.t. Stanowisko to jest prawidłowe, przy czym twierdzenie o braku możliwości spływu na działki sąsiednie jest co do zasady uzasadnione również w świetle rzędnych terenu przedstawionych na mapie do celów projektowych znajdującej się w aktach sprawy. Rzędne terenu działki nr [...] są zasadniczo równe bądź większe od rzędnych terenu działek zainwestowania. Z tego też powodu mało prawdopodobne jest zatem spływanie wód z działek zainwestowania. W zakresie zarzutów dotyczących przedłożonej na etapie postępowania odwoławczego analizy zacieniania i nasłonecznienia wskazać należy w pierwszej kolejności, że Wojewoda uzupełnił postępowanie dowodowe o przedłożoną przez inwestora analizę zacieniania i nasłonecznienia. Wojewoda, przed wydaniem decyzji odwoławczej, nie powiadomił jednak o tym pozostałych stron postępowania i nie dał im możliwości zaznajomienia się z tym dowodem. Skarżąca jednak nie wykazała, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko pod takim warunkiem możliwe byłoby uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem prawa procesowego. W myśl bowiem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a., sąd administracyjny uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem w okolicznościach sprawy skarżąca nie wykazała, że zapewnienie jej możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonego dowodu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z przedłożonej przez inwestora analizy (sporządzonej przez uprawnione osoby) wynika bezsprzecznie, że nie nastąpi naruszenie norm technicznych dotyczących minimalnego nasłonecznienia oraz przesłaniania w odniesieniu do nieruchomości odwołujących się (w tym skarżącej). Nie ma w takich warunkach podstaw do uznania, że uchybienie Wojewody mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przechodząc z kolei do merytorycznych aspektów oceny przedłożonej analizy stwierdzić należy, że organ odwoławczy wskazał, że nie zachodzi oddziaływanie w postaci przesłaniania lub zacieniania (§ 13 i § 60 r.w.t.). W ocenie Sądu brak było jednocześnie podstaw prawnych do kwestionowania analizy wykonanej przez projektanta z odpowiednimi uprawnieniami budowlanymi. Znajdująca się w aktach sprawy analiza przesłaniania i nasłonecznienia, potwierdza brak ograniczeń w zabudowie działki skarżącej. Przyjdzie jeszcze raz podnieść, że skarżąca nie podała jakichkolwiek okoliczności wskazujących na istnienie takich ograniczeń. Zdaniem Sądu nie było również podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. Materiał dowodowy został zebrany i oceniony w sposób wszechstronny, bez naruszenia art. 80 k.p.a., tj. zasady swobodnej oceny dowodów. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji przedstawia pełną analizę spornego zagadnienia, z odniesieniem się do zarzutów odwołania (spełniając wymóg z art. 107 § 3 k.p.a.), a analiza ta jest prawidłowa. Podsumowując Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie naruszała przepisów prawa, w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, to na podstawie art. 151 u.p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.