II SA/Wr 504/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz, , , po rozpoznaniu w dniu 25 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. F. na działalność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o zawieszenie postępowania administracyjnego p o s t a n a w i a I. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy II. odrzucić skargę U z a s a d n i e n i e: Prof. J. W. wskazany w skardze jako pełnomocnik K. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W skargę na działanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o zawieszenie postępowania W skardze zawarł szereg zarzutów dotyczących nienależytej jego zdaniem pracy organu . Wskazał, że Kolegium antydatuje pisma, narusza zasady proceduralne, nie spełnia roli społecznej, przypisując wnioskodawcom intencje nie wyrażone we wnioskach. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło odrzucenie skargi wskazując, że skarga nie może być przedmiotem rozpoznania przez Sąd, z uwagi na swój charakter. Zgodnie bowiem z utarym już na gruncie orzecznictwa poglądem, do skarg i wniosków uregulowanych w dziale VIII kpa nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej, a skarga jako niedopuszczalna, zgodnie z art. 58 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. podlega odrzuceniu. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 4 września 2007r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do złożenia oświadczenia czy spełnia wymóg określony w art. 35 §1 p.p.s.a. a jeśli tak to winien złożyć pełnomocnictwo procesowe do działania w imieniu skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, zgodnie z art. 35 p.p.s.a., w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58§1 pkt 3 p.p.s.a. Pełnomocnik nie uzupełnił w zakreślonym terminie wskazanych w wezwaniu braków skargi. Skarżąca w dniu 17 września 2007r. złożyła osobiście w tut. Sądzie na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. We wniosku podała, że oprócz emerytury nie posiada żadnych dochodów, żadnego majątku. W rubryce majątek wskazała, iż posiada w 1/7 dom o powierzchni 54 m2. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim na wstępie zauważyć należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga ma charakter skargi uregulowanej w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego zatytułowanym "Skargi i wnioski". Potwierdza to treść zarzutów wyartykułowanych w skardze, a dotyczących pracy Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Sprawa ta nie należy zatem do właściwości sądu administracyjnego. Z kolei z treści art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a wynika, że zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata obejmuje prawo pomocy w zakresie całkowitym. Natomiast art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Nie kwestionując okoliczności zawartych we wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi z art. 247 p.p.s.a., w myśl którego prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. W myśl definicji zawartej w Uniwersalnym słowniku języka polskiego (pod red. Prof. Stanisława Dubisza, PWN 2003r., s.243) "bezzasadny" znaczy niemający podstawy, nieuzasadniony, bezpodstawny. Zgodnie zaś poglądem wyrażonym na gruncie orzecznictwa sądowoadministracyjnego ( por. wyr. NSA z 7.01..2003r., I SA 745/02 niepubl) oczywista bezzasadność skargi zachodzi w przypadku, gdy nie może być ona uwzględniona w świetle jasnych i bezwzględnie wiążących przepisów prawa administracyjnego i w dodatku niepodlegających różnej wykładni. Przy czym z uwagi na fakt, iż komentowany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy stwierdzić, iż prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd 2, s.509.). Przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w art. 247 cytowanej ustawy odnosi się do skargi wszczynającej postępowanie przed sądem administracyjnym. Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z powołanych wyżej przepisów wynika, że sądy administracyjne nie są powołane do rozpoznawania spraw innych niż sądowo-administracyjne. Zakres przedmiotowy kontroli administracji publicznej wyznaczają zaś postanowienia art. 3-5 p.p.s.a., wśród których w art. 3 § 2 pkt1 p.p.s.a. wskazuje, że sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na działanie lub bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4, czyli takich, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo które kończą postępowanie lub rozstrzygają je co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie, a także na inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sądy administracyjne sprawują również kontrolę w zakresie skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, akty jednostek samorządu terytorialnego ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Natomiast skarga złożona w trybie skargowo - wnioskowym jest prawnym środkiem obrony i ochrony interesów jednostki, który nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego ogólnego ani też nie może stanowić podstawy powództwa lub wniosku zmierzającego do wszczęcia postępowania sądowego Skarżąca zaś, jak już wyżej wskazano, wniosła skargę do tutejszego sądu na działalność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. Stąd też skarga złożona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., co orzeczono w punkcie II niniejszego postanowienia. W konsekwencji wobec przyjęcia, iż przedmiotowa skarga jako dotycząca sprawy nie należącej do właściwości sądu administracyjnego jest niedopuszczalna, a tym samym oczywiście bezzasadna, skarżącej nie przysługuje prawo pomocy. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 247 p.p.s.a., należało orzec jak w punkcie I tego postanowienia.