II SA/Wr 505/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 3 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.Ż. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.Ż. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego postanawia: oddalić wniosek. Zaskarżoną decyzją uchylono decyzję Burmistrza B.D. z dnia [...] r. nr [...] o wymeldowaniu skarżącej z miejsca pobytu stałego w B.D. przy ul. [...] i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu M.Ż. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, ale także o wstrzymanie jej wykonania. Zdaniem autorki skargi decyzja jest wadliwa z powodu błędnych ocen ustalonego w sprawie stanu faktycznego, a wymeldowanie skarżącej pozbawia ją możliwości powrotu do Polski z emigracji zarobkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem sądu przez pojęcie "wykonania aktu administracyjnego", o którym mowa w przywołanym przepisie, należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (tak też np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 136/09, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Zauważyć wobec tego trzeba, że zaskarżona decyzja Wojewody D. została wydana na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), który stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wobec tego Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja Wojewody D. jest rozstrzygnięciem, które nie nadaje się do wykonania w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja nie nakłada bowiem na strony prowadzonego postępowania żadnych obowiązków, ani nie nadaje im jakichkolwiek uprawnień, lecz jest orzeczeniem kasacyjnym i jednocześnie powodującym skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Jedynym jej prawnie istotnym następstwem może być wydanie przez organ gminny kolejnej decyzji w przedmiocie obowiązku meldunkowego skarżącej, jednak wydanie jakiejkolwiek decyzji w tym przedmiocie nie będzie czynnością nieodwracalną albo powodującą znaczne szkody. Zaskarżona decyzja nie może więc spowodować żadnego ze skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a zatem wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należało oddalić. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie wskazanych wyżej przepisów prawa oraz zgodnie z art. 61 § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.