II SA/Wr 508/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz – Kremis Asesor WSA Dominik Dymitruk po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 października 2024 r. sprawy ze skargi A. B. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 maja 2024 r. nr 551/2024 w przedmiocie oddalenia zarzutów wniesionych w sprawie egzekucji administracyjnej oddala skargę w całości. Postanowieniem z 08.02.2023 r. (nr 30/2023), podjętym na podstawie art. 123 oraz art. 88 § 1 k.p.a. , Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kłodzku (dalej: PINB) nałożył na A. B. (dalej: zobowiązana lub skarżącą) grzywnę w kwocie 50 zł za odmowę okazania bez uzasadnionej przyczyny przedmiotu oględzin, tj. lokalu mieszkalnego nr [...]. Postanowienie wydane zostało w ramach prowadzonego postępowania w sprawie stanu technicznego budynku zlokalizowanego przy ul. T. [...] w miejscowości L. w zakresie obejmującym nieprawidłowości stanu technicznego wentylacji w mieszkaniu nr [...]. W dniu 05.05.2023 r. PINB, jako wierzyciel, wystawił tytuł wykonawczy nr [...], wskazując na obowiązek o charakterze pieniężnym, który nie został wykonany. Na podstawie powyższego tytułu wykonawczego Naczelnik Urzędu Skarbowego w Bystrzycy Kłodzkiej, jako organ egzekucyjny, wszczął postępowanie egzekucyjny przeciwko zobowiązanej, dokonując zajęcia rachunku bankowego. Zajęcie zostało zrealizowane w całości w dniu 19.05.2023 r. Pismem z 17.05.2023 r. zobowiązana wniosła zarzuty do wydanego tytułu wykonawczego, gdzie zarzuciła brak uprzedniego doręczenia upomnienia. Postanowieniem z 02.06.2023 r (nr 93/2023) PINB oddalił wniesiony zarzut. Postanowieniem z 31.07.2023 r. (nr 695/2023), po rozpoznaniu zażalenia zobowiązanej, DWINB uchylił postanowienie organu I instancji w całości i orzekając o istocie sprawy uznał wniesiony zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej w całości. Powodem wydania opisanego postanowienia było stwierdzenie braku poprzedzenia tytułu wykonawczego nr [...] upomnieniem, o którym mowa w art. 15 u.p.e.a. Jednocześnie wskazano, że w sprawia nie dotyczy należności pieniężnej, o której mowa w art. 15 § 3a i 3b u.p.e.a., która korzystałaby z wyłączenia dotyczącego wystosowania upomnienia przed wszczęciem egzekucji administracyjnej. W dniu 12.09.2023 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Bystrzycy Kłodzkiej, jako organ egzekucyjny, wydał postanowienie o znaku: 0203-SEE.7113.921.2023, którym umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. W dniu 13.09.2023 r. PINB zwrócił zobowiązanej wyegzekwowaną należność w wysokości 164,82 zł (należność główna z tytułu grzywny w wysokości 50 zł plus koszty postępowania egzekucyjnego w wysokości 114,82 zł). W dniu 29.09.2023 r. PINB wystawił upomnienie nr [...], którym wezwał zobowiązaną do uiszczenia grzywny za odmowę okazania przedmiotu oględzin bez uzasadnionej przyczyny w wysokości 50 zł, którą nałożono postanowieniem z 08.03.2023 r. Pismem z 18.10.2023 r. zobowiązana złożyła wyjaśnienia w sprawie. Powołując się na okoliczność zwrotu egzekwowanej należności zobowiązana wskazała na bezzasadności upomnienia nr [...]. W dniu 05.02.2024 r. PINB wystawił tytuł wykonawczy nr [...], wskazując w nim na obowiązek o charakterze pieniężnym, który nie został wykonany. Pismem z 26.02.2024 r. zobowiązana wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Zażądała w nim wyjaśnienia powodów prowadzenia egzekucji, w sytuacji umorzenia postępowania egzekucyjnego i zwrócenia jej wyegzekwowanej kwoty. Postanowieniem z 27.02.2024 r., w związku ze wniesieniem zarzutów przed upływem 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Bystrzycy Kłodzkiej zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone z majątku zobowiązanej. Postanowieniem z 07.03.2024 r (nr 32/2024) PINB oddalił wniesione zarzuty. Postanowieniem z 09.05.2024 r. (nr 515/2024), po rozpoznaniu zażalenia zobowiązanej, DWINB utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu podkreślił, powołując się na treść art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., że jedynie zarzuty spełniające wymóg ustawowo przewidzianej podstawy podlegają rozpatrzeniu i mogą zostać uwzględnione. Zgodnie z art. 33 § 4 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. Wskazany przez zobowiązaną zarzut odnoszący się do wyegzekwowania już kwoty 50 zł, która była wymagana do zapłaty, organ odwoławczy zakwalifikował do zarzutów opisanych w art. 33 § 2 pkt 1, pkt 5 i pkt 6 u.p.e.a., tj. nieistnienia obowiązku, wygaśnięcia obowiązku oraz braku wymagalności obowiązku. Na tej podstawie wskazał, że przepis art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. mówiący o nieistnieniu obowiązku, odnosi się do sytuacji, w której obowiązek nigdy nie powstał (np. z mocy prawa) albo nie wydano/nie wysłano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana/wysłana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie. Wobec powyższego organ stwierdził, że egzekwowany obowiązek, o którym mowa w tytule wykonawczym, to zapłata nałożonej przez PINB grzywny za nieokazanie przedmiotu oględzin w kwocie 50 zł. Nie został on w żaden sposób uchylony ani jego wykonanie nie zostało w żaden sposób wstrzymane, równocześnie nie wygasł on w związku z zaistnieniem jakiegoś zdarzenia. Wbrew twierdzeniom zobowiązanej sytuacja, w której wyegzekwowano już raz kwotę 50 zł, a następnie ją zwrócono w związku z umorzeniem postępowania egzekucyjnego, nie jest sytuacją opisaną w tym zarzucie. Powołując się z kolei na treść przepisu art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. organ zauważył, że podstawą zarzutu może być wygaśnięcie obowiązku (w całości albo w części). Chodzi w tym przepisie o przypadki, gdy obowiązek stanie się bezprzedmiotowy (np. ze względu na śmierć osoby zobowiązanej, na którą wystawiono tytuł wykonawczy), albo gdy odpadnie podstawa prawna do jego dochodzenia (np. wyeliminowane ze skutkiem ex nunc zostanie orzeczenie nakładające obowiązek albo uchylony zostanie przepis z którego bezpośrednio wynikał obowiązek, czy też zajdzie inne zdarzenie powodujące wygaśnięcie obowiązku np. z uwagi na termin jego obowiązywania), a przede wszystkim gdy dochodzony obowiązek wygaśnie na skutek jego wykonania, umorzenia, przedawnienia. Zdaniem organu odwoławczego, w badanej sprawie nie występuje sytuacją, w której egzekwowany obowiązek wygasł, gdyż do dnia wydania zaskarżonego orzeczenia zobowiązana nie zapłaciła nałożonej grzywny. Ponadto za bez znaczenia uznano w takim przypadku fakt, że egzekwowana grzywna została już raz przymusowo ściągnięta, gdyż z uwagi na umorzenie wcześniej wszczętego postępowania egzekucyjnego, wyegzekwowaną wtedy grzywnę zwrócono wraz z pozostałymi kosztami. Taka sytuacja nie powoduje, zdaniem organu, sytuacji określonej w tym zarzucie. W dalszym ciągu ciąży na zobowiązanej konieczność zapłaty grzywny, zgodnie z obowiązkiem wynikającym z postanowienia PINB nr 30/2023 z 08.03.2023 r. Odnosząc się do zarzutu zawartego w art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a., tj. braku wymagalności obowiązku, który związany jest z odroczeniem terminu wykonania obowiązku, czy też z rozłożeniem na raty spłaty należności pieniężnych, jak i z innej przyczyny niż wcześniej przytoczona (np. wstrzymanie wykonania orzeczenia, którym nałożono na zobowiązanego obowiązek), to w ocenie organu odwoławczego, żadna z przesłanek braku wymagalności w badanym postępowaniu egzekucyjnym nie wystąpiła. W szczególności w żadnym orzeczeniu, czy to wydanym przez PINB, DWINB, czy też Naczelnika Urzędu Skarbowego lub Sąd, nie wstrzymano wykonania postanowienia z 08.03.2023 r. Odnosząc się do pozostałych kwestii podnoszonych w zażaleniu organ odwoławczy wyjaśnił, że nikt nie ukarał ponownie zobowiązanej za nieokazanie przedmiotu oględzin, jest to bowiem kara nałożona stosownym postanowieniem, która nie została zapłacona, a samo rozstrzygnięcie istnieje w obrocie prawnym. Na podstawie analizy akt sprawy organ uznał za nieprawdziwe twierdzenia zobowiązanej dotyczące braku odebrania przez nią upomnienia nr [...]. Przeczy temu bowiem podpis zobowiązanej pod zwrotnym potwierdzeniem odbioru przesyłki, którą doręczono upomnienie. Za pozbawione prawnego znaczenia potraktował organ odwoławczy fakt uchylenia postanowienia PINB z 02.06.2023 r., ponieważ doszło do tego w innym postępowaniu egzekucyjnym wszczętym na podstawie innego tytułu wykonawczego. Ściągnięcie nałożonej grzywny, a następnie jej zwrot, spowodowane było umorzeniem postępowania egzekucyjnego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bystrzycy Kłodzkiej. Taka sytuacja nie powoduje uchylenia obowiązku uiszczenia kary grzywny za nieokazanie przedmiotu oględzin. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżąca A. B. zarzuciła organowi II instancji: 1) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że w sprawie nie doszło do obciążenia jej osoby kwotą 50 zł oraz kosztami egzekucyjnymi w wysokości 117,02 zł oraz kosztami upomnienia w wysokości 16,00 zł; 2) brak uwzględnienia tego, że wcześniejsza windykacja w sprawie została umorzona, ponieważ nie była zgodna z prawem a kwota wyegzekwowana w takim postępowaniu egzekucyjnym została w całości zwrócona; 3) błędne wskazanie, że nie udostępniła przedmiotu oględzin (mieszkania nr [...]) i w związku z tym nałożona została grzywna, w sytuacji w której skarżąca nie otrzymałam żadnego zawiadomienia o planowanych oględzinach nalężącego do niej mieszkania; 4) rażące naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego i nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącej; b) art. 80 i art. 107 § 2 i 3 k.p.a. polegające na braku dostatecznego wyjaśnienia podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, uznania za udowodnione okoliczności faktyczne jedynie na podstawie wybiórczo potraktowanego materiału dowodowego; 5) naruszenie prawa materialnego, poprzez jego błędne nie zastosowanie, a to: a) ustawy Prawo Budowlane z 07.07.1994 r.; b) § 204 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skargi jej autorka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji (w skardze błędnie wskazano na decyzję jako rodzaj zaskarżonego do sądu aktu administracyjnego), zasądzenie kosztów postępowania oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu grzywny wraz z kosztami postępowania windykacyjnego. W uzasadnieniu skargi przedstawiono nieprawidłowości, które zdaniem skarżącej, powinny skutkować uchyleniem zaskarżonych postanowień. Wskazano, że PINB ponownie obciążył skarżącą kwotą 50 zł oraz kwotą kosztów egzekucyjnych w wysokości 117,02 zł, kosztami upomnienia w wysokości 16,00 zł, co daje łączną kwotę dochodzonej należności 183,02 zł. Według skarżącej obowiązek, którego niewykonanie stanowiło podstawę do nałożenia na nią grzywny, został wykonany w dniu 21.10.2021 r. W tym dniu skarżąca bowiem udostępniła mieszkanie pracownikom nadzoru budowlanego, którzy dokonali czynności oględzin. Mieli oni swobodny dostęp do wszystkich pomieszczeń mieszkania. Dowodem takiego udostępnienia jest wykonana wówczas dokumentacja zdjęciowa, sporządzony protokół oględzin oraz świadkowie, którzy byli obecni w trakcie oględzin. Za ważne zdaniem skarżącej uznano wskazanie, że w protokole z czynności oględzin nie wpisano żadnych uwag, usterek lub też zaleceń pokontrolnych do ewentualnego wykonania lub usunięcia. Skoro takich wpisów nie było, to zdaniem skarżącej, należało bezwzględnie przyjąć, że żadnych wad i usterek nie stwierdzono. Wszystko, czyli cała wentylacja grawitacyjna w mieszkaniu działa prawidłowo. Skarżąca powołała się również na fakt posiadania aktualnego rocznego przeglądu w postaci protokołów kontroli instalacji kominiarskiej i gazowej. W tak kształtujących się okolicznościach sprawy skarżąca uznała wniesienie skargi za uzasadnione, ponieważ chodzi o obciążenie jej kwotą grzywny oraz kosztami egzekucji administracyjnej za coś, co zostało zrealizowane 21.10.2021 r. W odpowiedzi na skargę DWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 §1 i § 2 ustawy z 25.07.2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów, w tym przypadku postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym, zarówno przepisami prawa materialnego jak i prawa procesowego. W ocenie Sądu skarga jest niezasadna, a prowadzone postępowanie i wydane postanowienia, organów obu instancji, odpowiadają prawu. W rozpatrywanej sprawie skarżąca A. B., kwestionując zaskarżone postanowienie, powołuje się na dwie okoliczności. Pierwsza z nich dotyczy umorzenia postępowania egzekucyjnego i faktu dokonania na jej rzecz zwrotu nie tylko wyegzekwowanej kary grzywny ale także kosztów postępowania egzekucyjnego. Druga okoliczność, która zdaniem skarżącej ma istotne znaczenie w sprawie, dotyczy braku podstaw faktycznych i prawnych do uznania za bezzasadne faktu nieudostępnienia nalężącego do niej mieszkania, które miało stanowić przedmiot oględzin i tym samym doprowadziło do ukarania karą grzywny. Skarżąca powołała w skardze szereg okoliczności, które mają dowodzić, że w rzeczywistości doszło do udostępnienia przedmiotu oględzin. Odnosząc się do przedstawionego stanowiska skarżącej przede wszystkim należy stwierdzić, że podstawą zarzutu mogą być wyłącznie okoliczności wymienione w art. 33 ustawy z 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r., poz. 2505) – dalej: u.p.e.a. (np. wyrok NSA z 20.09.1995 r, sygn. SA/Lu 2104/94, wyrok NSA z 27.10.1999 r., sygn. akt IV SA 1104/96 i inne). Przesłanki, które stanowią podstawę wniesienia zarzutów, enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., przy czym zgodnie z art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest nieistnienie obowiązku (pkt 1), wygaśnięcie obowiązku (pkt 5) i brak wymagalności obowiązku (pkt 6). Procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują natomiast przepisy art. 34 u.p.e.a. Zarzuty zgłaszane są organowi egzekucyjnemu, który przekazuje je niezwłocznie wierzycielowi do rozstrzygnięcia o zasadności bądź bezzasadności czy też niedopuszczalności zarzutów. Zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej są sformalizowanym środkiem prawnym, a ich skuteczne wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do rozpoznania sprawy i wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. W tak zakreślonych ramach proceduralnych należało zgodzić się z organem odwoławczym, który oceniając zarzut oparty na przepisie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., słusznie stwierdził, że egzekwowany obowiązek, o którym mowa w tytule wykonawczym nr [...], wynika z postanowienia PINB z 08.03.2023 r. (nr 30/2023). Powyższe postanowienie istnieje, nie zostało w żaden sposób wyeliminowane z obrotu prawnego. Zgodzić się również należało z organem odwoławczym, który starał się wyjaśnić skarżącej, że wbrew jej twierdzeniom, fakt zwrotu wyegzekwowanej kwoty grzywny oraz umorzenia postępowania egzekucyjnego, nie oznacza sytuacji nieistnienia obowiązku w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. Taka okoliczność nie powoduje zaistnienia sytuacji określonej w tym zarzucie. W realiach badanej sprawy ważnym jest bowiem to, że po przesłaniu zobowiązanej upomnienia z 29.09.2023 r. (nr [...]), doszło do wszczęcia nowego postępowania egzekucyjnego. Poprzednie postępowanie egzekucyjne zostało umorzone postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bystrzycy Kłodzkiej z 12.09.2023 r. Idąc dalej w ocenie twierdzeń skarżącej, Sąd zgadza się z organem odwoławczym, który oceniając zarzut dotyczący wygaśnięcia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a.), stwierdził, że także taki przypadek w realiach kontrolowanego postępowania nie wystąpił, gdyż do dnia wydania zaskarżonego postanowienia, w ramach nowego postępowania egzekucyjnego, zobowiązana nie zapłaciła nałożonej grzywny. Ponadto wykonanie postanowienia z 08.03.2023 r., z którego wynika obowiązek podlegający egzekucji administracyjnej, prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z 05.02.2024 r. (nr [...]), nie zostało wstrzymane. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy zauważyć, że zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej jest środkiem obrony przed egzekucją, niekonkurencyjnym w stosunku do środków prawnych przysługujących zobowiązanej w ramach odrębnych postępowań: administracyjnego lub sądowego. Nie ma bowiem powodów, dla których ta sama kwestia miałaby być przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu jurysdykcyjnym. Organ egzekucyjny/ wierzyciel nie może wkraczać w kompetencję organu administracji, który w postępowaniu rozpoznawczym (jurysdykcyjnym) w sposób władczy rozstrzygnął o prawach i obowiązkach strony, wynikających z przepisów prawa materialnego, a w przypadku postanowienia PINB z 08.03.2023 r., na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 88). Innymi słowy, na etapie postępowania egzekucyjnego nie było możliwym wprowadzenie zmian w materii, która została rozstrzygnięta w postanowieniu z 08.03.2023 r. Weryfikacja okoliczności, które stały u podstaw wydania tego postanowienia (bezzasadna odmowa okazania przedmiotu oględzin) w postępowaniu egzekucyjnym jest bezwzględnie niedopuszczalna. Zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji mogą mieć na celu wykazanie nieistnienia obowiązku, ale nie podważenie aktu administracyjnego, nakładającego ten obowiązek (por. J. Dembczyńska, P. Pietrasz, K. Sobieralski, R. Suwaj, Praktyka administracyjnego postępowania egzekucyjnego, Wrocław 2009, s. 249). Należy wobec tego stwierdzić, że kontrola postępowania zainicjowanego wniesionymi przez skarżącą zarzutami nie jest kolejną instancją, z wykorzystaniem której strona mogłaby podważać podstawy wszczęcia postępowania egzekucyjnego, poprzez dążenie do wyeliminowania jego źródła. Obowiązek egzekwowany w postępowaniu egzekucyjnym nie dotyczy przymusowego okazania przedmiotu oględzin lecz uiszczenia kary grzywny, którą nałożono na skarżącą za bezzasadną odmowę okazania przedmiotu oględzin. Powyższych kwestii nie można mylić. Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznał zatem przedstawione przez organ odwoławczy stanowisko za zasadne. Słusznie zatem wierzyciel oddalił zarzuty skarżącej. Wbrew zarzutom skargi nie naruszono art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. W sprawie dokonano bowiem adekwatnych ustaleń faktycznych, jak również dokonano ich prawidłowej oceny. Zaskarżone postanowienie zawiera wszystkie wymagane prawem elementy oraz właściwą podstawę prawną. Swoją argumentację organ odwoławczy przedstawił w uzasadnieniu sporządzonym zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. uznając zgromadzony materiał dowodowy za wystarczający do rozstrzygnięcia, którą to ocenę należy zaakceptować. Także podniesiony przez skarżącą zarzut naruszenia ustawy Prawo budowlane oraz przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jest niezasadny. Sąd zauważa, że wskazanych aktów normatywnych orzekające organy nie stosowały, zatem nie mogły ich naruszyć. Raz jeszcze należy podkreślić, że postępowanie w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym nie jest właściwe do oceny ewentualnych wad decyzji/postanowienia lub procedury poprzedzających wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935) – dalej: p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi. Uwzględniając, że przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie, Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów (art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a.). Jak bowiem stanowi art. 119 pkt 3 p.p.s.a, sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W przypadku skarg na tego rodzaju postanowienia skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest więc uzależnione od wniosku strony. Jednocześnie Sąd nie jest związany zawartym w skardze wnioskiem strony skarżącej o przeprowadzenie rozprawy.