II SA/Wr 510/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Sędziowie: WSA Anna Siedlecka Asesor WSA Olga Białek Protokolant: Magdalena Domańska-Byskosz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 lipca 2006 r. sprawy ze skargi A Spółki z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszonego zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę. W dniu [...]r. strona skarżąca "A" Spółka z o.o. z siedzibą w W. przy ulicy K. [...], zgłosiła zamiar wykonywania robót budowlanych obejmujących montaż dwóch konstrukcji do ekspozycji reklam wielkoformatowych na elewacji budynku przy ulicy Ś. [...] we W., na działce nr [...],[...], obręb S. M.. W związku z powyższym Prezydent W. w dniu [...]r. na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016 z późn. zm.), art. 104 k.p.a. oraz art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 11592 z późn. zm.) wydał decyzję nr [...], którą wniósł sprzeciw wobec zgłoszonego przez wyżej wymienioną spółkę zamiaru wykonania robót budowlanych i jednocześnie nałożył na zgłaszającego obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji wskazał, iż budynek przy ulicy Ś. [...] we W. znajduje się na terenie zespołu urbanistycznego S. M. we W., wpisanym do rejestru zabytków miasta W. pod nr [...] z dnia [...]r. i uznanym za pomnik historii "W.-zespół historycznego centrum". Zgodnie ze stanowiskiem organu pierwszoinstancyjnego, zgłoszone przedsięwzięcie, polegające na montażu dwóch nośników reklam wielkogabarytowych o wymiarach 17,40 m x 13,90 m na elewacji wschodniej i o wymiarach 16,20 m x 13,90 m na elewacji południowej budynku przy ulicy Ś. [...] we W., przy głównym ciągu pieszym S. M., może spowodować degradację walorów widokowych i estetycznych wyżej wymienionego terenu oraz pogorszenie stanu zachowania powyższego obiektu. Dlatego - zdaniem Prezydenta W. - możliwość realizacji inwestycji winna zostać rozstrzygnięta na etapie pozwolenia na budowę. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Spółka "A", kwestionując jej zasadność i prawidłowość. Skarżąca spółka podniosła, że organ I instancji nie przytoczył wiarygodnych dowodów na to, iż montaż zgłoszonych urządzeń reklamowych pogorszy stan zachowania zabytku. Zdaniem skarżącej spółki, decyzja pierwszoinstancyjna jest sprzeczna z przepisem art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane, który stanowi, że roboty budowlane polegające na instalowaniu urządzeń reklamowych nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Strona skarżąca zarzuciła, że organ nie uzasadnił, dlaczego - jego zdaniem - realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia mogłaby doprowadzić do pogorszenia się stanu zachowania zabytków. W dniu [...]r. Wojewoda D. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) wydał decyzję Nr [...], którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż obiekty i roboty budowlane, których realizacja nie wymaga wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę, zostały enumeratywnie wymienione przepisami art. 29 ustawy - Prawo budowlane. Wyżej powołane przepisy określają wyjątki od ogólnej zasady, zawartej w art. 28 tej samej ustawy, obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, co powoduje niedopuszczalność stosowania do nich wykładni rozszerzającej. Oznacza to, iż zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dotyczy tylko tych inwestycji, które zostały bezpośrednio wskazane przepisami art. 29 Prawa budowlanego, zaś realizacja pozostałych inwestycji wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Organ II instancji podał, że zwolnienie inwestora z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej wykonanie wyżej wskazanych robót budowlanych nie oznacza jednak rezygnacji z kontroli administracyjnej prawidłowości realizacji tych robót. Zgodnie z przepisem art. 30 ust. 1 pkt 2 i ust. 5 Prawa budowlanego, wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu i remoncie urządzeń reklamowych, wymaga zgłoszenia właściwemu organowi, w terminie 30 dni przed zamierzonym terminem rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonania robót budowlanych, jak wskazał organ II instancji, można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji sprzeciwu i nie później niż po upływie dwóch lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Ponadto, zgodnie z przepisem art. 30 ust. 7 pkt 2 Prawa budowlanego, właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji wnoszącej sprzeciw, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonywanie robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli realizacja tych robót może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków. Z akt sprawy wynika, że budynek przy ulicy Ś. [...] we W. należy do zespołu urbanistycznego S. M., wpisanego do rejestru zabytków miasta W. i uznanego za Pomnik Historii. Zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 1-2 i pkt 10 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 z późn. zm.), prowadzenie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków oraz w otoczeniu zabytku wpisanego do rejestru, a także - umieszczanie na tym zabytku urządzeń technicznych, reklam, tablic i napisów, wymaga pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków. Ponadto w uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej wskazano, iż przepis art. 36 ust. 8 wyżej powołanej ustawy stanowi, że uzyskanie pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na podjęcie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru nie zwalnia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, w przypadkach określonych przepisami Prawa budowlanego. Oznacza to, że realizacja przedmiotowej inwestycji byłaby dopuszczalna na podstawie zgłoszenia, gdyby zgłaszający uzyskał uprzednio pozwolenie właściwego miejscowo wojewódzkiego konserwatora zabytków, w drodze decyzji, na prowadzenie robót budowlanych objętych przedmiotowym zgłoszeniem. Zgłaszający takiego pozwolenia jednak nie uzyskał. Wojewoda D. podniósł, że z dołączonej do zgłoszenia dokumentacji projektowej wynika, że objęta tym zgłoszeniem inwestycja polega na montażu dwóch banerów reklamowych z siatki winylowej o wymiarach 17,40 m x 13,90 m na elewacji wschodniej i o wymiarach 16,20 m x 13,90 m na elewacji południowej budynku przy ulicy Ś. [...] we W.. Jako konstrukcję nośną powyższych banerów przewidziano narożne kątowniki stalowe (po cztery kątowniki na każdy baner), które będą kotwione na kotwy rozporowe umieszczone w ścianach zewnętrznych na głębokość 30 cm. Zgodnie ze stanowiskiem Miejskiego Konserwatora Zabytków we W., wyrażonym w piśmie z dnia [...]r. znak: [...], zamiar montażu konstrukcji do ekspozycji wielkoformatowych reklam na elewacji budynku przy ulicy Ś. [...] we W. jest sprzeczny z zasadami ochrony wpisanego do rejestru zabytków i uznanego za Pomnik Historii zespołu urbanistycznego S. M.. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji miał wystarczające podstawy aby uznać, że zamierzone przez zgłaszającego roboty budowlane stanowią zagrożenie dla stanu zachowania zabytku, mogą bowiem spowodować niedopuszczalne zmiany jego wyglądu oraz naruszenie substancji. W opinii Wojewody w powstałej sytuacji wniesienie sprzeciwu wobec zgłoszonego zamiaru realizacji robót budowlanych oraz nałożenie na zgłaszającego obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, było w pełni zasadne i dlatego decyzję organu I instancji należało utrzymać w mocy. Skarżąca Spółka "A" złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie w całości lub uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Skarżąca Spółka zarzuciła organowi administracji naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię oraz prawa procesowego poprzez niedopełnienie obowiązków przez organ, to jest naruszenia art. 30 ust. 6 i ust. 7 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca1994 r. oraz art. 77 k.p.a. W uzasadnieniu skargi Spółka podała, iż nie zgadza się ze stanowiskiem organów administracji, że zamontowanie reklamy powinno być poprzedzone uzyskaniem pozwolenia na budowę. Tymczasem, jak wskazała strona skarżąca, przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu i remoncie tablic oraz urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych, usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Także, zdaniem skarżącej Spółki, niesłusznym jest twierdzenie organu, który wydał zaskarżoną decyzję, iż zgłoszone przez Spółkę "A" prace wymagają otrzymania pozwolenia na budowę z uwagi na fakt, że ich realizacja może spowodować pogorszenie się stanu zachowania zabytków. W opinii skarżącej Spółki organ nie oparł swoich twierdzeń o zagrożeniu pogorszenia się stanu zachowania zabytków na racjonalnych przesłankach, a przede wszystkim swojego twierdzenia nie uprawdopodobnił poprzez na przykład przytoczenie opinii osoby biegłej w zakresie oceny takiego zagrożenia. Nie jest jasne dla strony skarżącej, na jakiej podstawie organ administracji wydający decyzję twierdzi, iż realizacja zgłoszonego przez wnioskodawcę zamierzenia może spowodować pogorszenie się stanu zachowania zabytków. Skarżąca Spółka wskazała także, że organ administracji poza obowiązkiem zebrania materiału dowodowego, nałożonym na niego przez art. 77 k.p.a., ma również możliwość, zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy, żądać od wnioskodawcy uzupełnienia wniosku o odpowiednie oświadczenia osób z uprawnieniami, tak więc należy uznać, iż osoba ta poczyniła starania, aby mocowanie reklamy było odpowiednie pod względem bezpieczeństwa ludzi, mienia i przedmiotowego budynku. Jeżeli organ kwestionuje projekt przedstawiony przez wnioskodawcę, obowiązany jest do wykazania, w sposób uzasadniony, dlaczego odmawia uznania twierdzeń wnioskodawcy za pełne i wiarygodne. Skarżąca Spółka dodała także, iż brzmienie przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 cytowanej ustawy jest jednoznaczne i pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu i remoncie tablic oraz urządzeń reklamowych. Strona skarżąca podkreśliła, że przepis ten wyraźnie uznaje prowadzenie prac polegających na instalowaniu urządzeń reklamowych za wyjątek od ogólnego obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oraz że zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wykonywanie robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1-13 tej ustawy. W skardze został podniesiony także zarzut, iż Wojewoda D. w zaskarżonej decyzji podniósł, że zgodnie z art. 36 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, wnioskodawca był zobowiązany do dołączenia do wniosku zgody Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Zdaniem strony skarżącej, w takiej sytuacji organ winien był wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku. W żadnym razie, zdaniem skarżącej Spółki, nie załączenie decyzji konserwatora, co do przedmiotowego budynku, nie mogło uzasadniać decyzji, w której organ stwierdził, że prowadzenie prac związanych z montażem reklamy powinno mieć miejsce po uzyskaniu pozwolenia na budowę. W skardze podniesiono także, że obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę dla instalacji reklamowej organ może nałożyć w ściśle określonych w art. 30 ust. 7 wyjątkowych przypadkach, jednakże powinien tego dokonać w sposób uzasadniony, a nie w oparciu o swoje przypuszczenia. Wojewoda D. wniósł do Sądu odpowiedź na skargę wraz z wnioskiem o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym w czasie podejmowania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 tej ustawy, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. W myśl art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego wykonywanie robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1-13 wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Przepis ust. 5 art. 30 Prawa budowlanego stanowi, iż zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Stosownie do ust. 7 pkt 2 tego artykułu, właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków. Jeżeli zatem właściwy organ stwierdzi, że realizacja zamiaru wykonania robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków, to zgodnie z art. 30 ust. 7 pkt 2 tej ustawy jest uprawniony do nałożenia w drodze decyzji obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie tych robót. Takie działanie organu nie jest naruszeniem art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. W rozpatrywanej sprawie inwestor zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych obejmujących montaż dwóch konstrukcji do ekspozycji reklam wielkoformatowych na elewacji budynku przy ul. Ś. [...] we W., projektując montaż reklamy o wymiarach 17,4 x 13,8 m na elewacji wschodniej oraz o wym. 16,2 x 13,9 m na elewacji południowej. Jak wynika z akt sprawy, budynek przy ulicy Ś. [...] we W. należy do zespołu urbanistycznego S. M., wpisanego do rejestru zabytków miasta W. i uznanego za Pomnik Historii. Budynek ten zlokalizowany jest przy głównym ciągu pieszym S. M.. Niemal całkowite zasłonięcie frontowych elewacji budynku niewątpliwie może powodować "degradację głównych osi widokowych i ekspozycji walorów historycznych i estetycznych tego obszaru". Do powyższego stwierdzenia nie potrzeba opinii biegłego, gdyż wystarczy spojrzeć na dokumentację znajdującą się w dołączonym do akt administracyjnych "Projektu budowlanego dwóch banerów o wym. 17,4 x 13,9 i 16,2 x 13,9 m na narożniku budynku we W. przy ul. Ś. [...]", aby zauważyć, że realizacja tego zamierzenia inwestycyjnego przysłoniłaby niemal cały budynek i zamieniła narożnik głównego ciągu pieszego S. M. w ogromną reklamę. Zachodzi ponadto obawa, że montaż przedmiotowych nośników reklamowych o tak dużych gabarytach mógłby niekorzystnie wpłynąć na stan budynku. Zauważyć trzeba, iż we wspomnianym wyżej projekcie budowlanym dwóch banerów w opisie technicznym ogólnym zaznaczono, że przed przystąpieniem do osadzania w ścianach kątowników należy dokonać pomiaru grubości ścian i ocenić ich jakość techniczną, powiadamiając autora niniejszego projektu budowlanego, a odległość baneru od ściany należy ustalić na miejscu montażu. Powyższe uwagi zawarte w projekcie budowlanym potwierdzają słuszność stanowiska zajętego przez organy administracyjne, że zamierzone przez zgłaszającego roboty budowlane stanowią zagrożenie dla stanu zachowania zabytku, mogą bowiem spowodować niedopuszczalne zmiany jego wyglądu oraz naruszenie substancji. W tej sytuacji organy administracyjne orzekające w tej sprawie prawidłowo uznały, że realizacja przedmiotowych robót budowlanych powinna zostać poprzedzona uzyskaniem pozwolenia na budowę. Podkreślić przy tym należy, że zobowiązanie inwestora do uzyskania pozwolenia na wykonanie przedmiotowych robót budowlanych nie wyklucza realizacji wspomnianego zamierzenia inwestycyjnego. Nałożenie obowiązku uzyskania stosownego pozwolenia na budowę nie jest równoznaczne z definitywną odmową wykonania wyżej wymienionego zamierzenia, a jedynie powoduje, że przedmiotowe roboty budowlane mogą zostać zrealizowane po uzyskaniu pozwolenia na ich wykonanie. Niezależnie od powyższego zauważyć trzeba, iż zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 1, 2 i 10 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków (Dz.U. Nr 162, poz. 1568 z późn. zm.), pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru, wykonywanie robót budowlanych w otoczeniu zabytku oraz umieszczanie na zabytku wpisanym do rejestru urządzeń technicznych, tablic, reklam oraz napisów. W myśl zaś ust. 8 tego artykułu uzyskanie pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na podjęcie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru nie zwalnia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, w przypadkach określonych przepisami Prawa budowlanego. W aktach administracyjnych znajduje się pismo Miejskiego Konserwatora Zabytków we W. z dnia [...] r. skierowane do skarżącej Spółki, w którym organ ten, odpowiadając na wniosek strony skarżącej z dnia [...]r., podał, że ze stanowiska konserwatorskiego nie widzi możliwości uzgodnienia zamierzenia. Miejski Konserwator Zabytków stwierdził, iż zamiar ten stoi w sprzeczności z zasadami ochrony wpisanego do rejestru zabytków i uznanego za Pomnik Historii zespołu urbanistycznego S. M.. Konserwator zabytków zajął zatem negatywne stanowisko jeszcze przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, co dodatkowo uzasadniało zgłoszenie sprzeciwu i nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie przedmiotowych robót budowlanych na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 2 Prawa budowlanego. Tak więc w realiach niniejszej sprawy organ administracyjny nie musiał pouczać strony skarżącej o konieczności uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków, stosownie do unormowań zawartych w ustawie o ochronie zabytków, gdyż niezbędne pozwolenie wojewódzkiego konserwatora zabytków inwestor będzie musiał uzyskać dopiero na etapie otrzymywania pozwolenia na budowę. Ponadto skoro - zgodnie z art. 36 ust. 8 ustawy o ochronie zabytków - uzyskanie pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na podjęcie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru nie zwalnia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, w przypadkach określonych przepisami Prawa budowlanego, to nawet gdyby skarżąca Spółka przedłożyła takież pozwolenie wojewódzkiego konserwatora zabytków, a organ uznałby, że zachodzą okoliczności, o jakich mowa w art. 30 ust. 7 pkt 2 Prawa budowlanego, to i tak - stosownie do unormowań zawartych w przywołanych przepisach - był uprawniony do nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie przedmiotowych robót budowlanych, pomimo jednoznacznego brzmienia przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie wykazała, by decyzja ta naruszała prawo i to w stopniu wymagającym usunięcia jej z obrotu prawnego. Mając na względzie powyższe - zgodnie z art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzeczono jak w sentencji.