II SA/Wr 510/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Cisek, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 marca 2008 r. sprawy ze skargi J. i M. M. na pismo informacyjne Wójta Gminy - R. z dnia [...] nr [...] w sprawie sprzedaży działki nr [...] postanawia: odrzucić skargę. J. i M. M. pismem z dnia [...]r. złożyli wniosek do Wójta Gminy R. o nabycie w trybie bezprzetargowym, dzierżawionej od gminy nieruchomości nr [...] w G[...]. W piśmie z dnia [...] Wójt Gminy R. poinformował skarżących, że nieruchomość nr [...] w G. może zostać zbyta jedynie w drodze przetargu, natomiast nabycie prawa własności nieruchomości poprzez zasiedzenie następuje na podstawie orzeczenia sądu. J. i M. M. wnieśli skargę na pismo Urzędu Gminy - R. z dnia [...]r. wskazując, że jest to decyzja, którą Wójt Gminy R. odmówił skarżącym nabycia działki o numerze [...]położonej w G. w trybie bezprzetargowym i wnieśli o jej zmianę poprzez uznanie, że przez długoletnie użytkowanie nabyli prawo do pierwokupu części działki o numerze [...]położonej w G. W odpowiedzi na skargę, pełnomocnik Wójta Gminy R. wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W świetle art. 3 § 2 pkt. 1 - 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami - zwanej dalej u.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż wyżej określone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 u.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Zgodnie z powszechnie podzielanymi poglądami doktryny, skargę do sądu administracyjnego wnosi się na każdą decyzję, która stanowi oświadczenie woli wywierające skutki prawne w sferze stosunku materialnoprawnego, a zatem jest władczym, jednostronnym przejawem woli organu administracji publicznej (lub też innego podmiotu sprawującego w zaleconym mu zakresie funkcje administracji publicznej), rozstrzygającym sprawę administracyjną, skierowanym od oznaczonego indywidualnie adresata. Wyżej przytoczone przepisy umożliwiają również zaskarżenie do sądu administracyjnego akty i czynności tych jednostek, które z mocy przepisów szczególnych uprawnione są do prowadzenia działalności mieszczącej się zakresie pojęcia "działalności publicznej" oraz inne niż decyzje lub postanowienia akty lub czynności mieszczące się w tym zakresie, które dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi komentarz, T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Warszawa 2005, str. 49 - 62). Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, skarżący złożyli wniosek do Wójta Gminy R. o nabycie w trybie bezprzetargowym, dzierżawionej od gminy nieruchomości nr [...]w G[...] Pismem z dnia [...]Wójt Gminy R. poinformował skarżących, że przedmiotowa nieruchomość może zostać zbyta jedynie w drodze przetargu, natomiast nabycie prawa własności nieruchomości poprzez zasiedzenie następuje na podstawie orzeczenia sądu. Sąd zauważa, że wskazanego powyżej pisma informacyjnego organu administracyjnego, określanego przez skarżących jako "decyzja", nie można kwalifikować jako orzeczenia, wydanego w indywidualnej sprawie administracyjnej, rozstrzyganej w formie decyzji administracyjnej. O tym, czy określone pismo jest decyzją administracyjną, przesądza w pierwszej kolejności fakt, czy zawiera ono niezbędne, charakterystyczne elementy właściwe dla decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 107 § 1 kpa decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. W orzecznictwie NSA utrwalił się pogląd, że spośród wyżej wymienionych składników decyzji w przypadku naruszeń formy prawnej, jako minimum elementów traktuje się cztery składniki tj.: określenie autora, adresata, rozstrzygnięcie, podpis osoby reprezentującej organ (por. wyrok NSA z dnia 20.07.1981 o sygn. akt SA 1163/81 publ. OSPiKA 1982, Nr 9 - 10, poz. 169 oraz wyrok NSA z 30.07.1982 o sygn. akt I SA 547/82, niepubl.). O tym, czy dany akt jest decyzją czy też nie, przesądza nie jego nazwa, lecz charakter sprawy oraz treść przepisu będącego podstawą działania organu załatwiającego tę sprawę (por. wyr. NSA z dnia 20 lipca 1981 r., 1163/81, OSP 1982, z. 9, poz. 169 z aprobującą glosą J. Borkowskiego). Pismo Wójta R. z dnia [...]r. nie zawiera rozstrzygnięcia, a jedynie informację o niemożliwości nabycia przedmiotowej nieruchomości w drodze przetargu oraz właściwości sądu powszechnego do stwierdzenia nabycia tej nieruchomości w drodze zasiedzenia. W ocenie Sądu pismo to w istocie ma jedynie charakter stricte informacyjny, nie zawiera wiążących rozstrzygnięć administracyjnych, zostało sporządzone i doręczone skarżącym w zakresie uprawnień cywilnoprawnych Wójta Gminy R. , a nie w zakresie władczego, jednostronnego rozstrzygnięcia administracyjnego o prawach bądź obowiązkach strony. Pismo to jednocześnie nie jest inną czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W ocenie Sądu nie mieści się wobec tego w katalogu spraw podlegających kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, która określają wymienione na wstępie przepisy art. 3 u.p.s.a. Brak jest przy tym odpowiednich norm prawnych, które upoważniłyby organy do rozstrzygnięcia w trybie administracyjnym poruszanej w skardze sprawy nabycia w trybie bezprzetargowym dzierżawionej przez skarżących nieruchomości. Jednocześnie z uwagi na niedopuszczalność skargi pozostawiono wniosek strony o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (art. 247 u.p.s.a.). W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 u.p.s.a. odrzucił skargę, jako niedopuszczalną z mocy ustawy.