II SA/Wr 511/96

oddala skargę. Organ I instancji decyzją z 28 grudnia 1995 r. z powołaniem się na przepisy art. 162 par. 1 ust. 1 i par. 3 Kpa i art. 18 ust. 8 pkt 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi stwierdził wygaśnięcie zezwolenia z 1 czerwca 1993 r. oraz decyzji z dnia 5 lipca 1993 r. przedłużającej termin ważności tego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia na miejscu sprzedaży w punkcie gastronomicznym przy ul. Ch. 5 /ogródek przy sklepie/ w W. Decyzję uzasadniono przepisem art. 18 ust. 8 pkt 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, w myśl którego zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych wygasa w przypadku likwidacji punktu sprzedaży. Fakt likwidacji punktu gastronomicznego w ogródku przysklepowym potwierdził sam skarżący. Podał, iż od 1994 r. ogródka przysklepowego nie ma. Skoro ogródek jako punkt gastronomiczny, na który wydano zezwolenie, został zlikwidowany, to zaistniała przesłanka wygaśnięcia zezwolenia, o której mowa w art. 18 ust. 8 pkt 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Podstawę do wydania decyzji o stwierdzeniu wygaśnięcia zezwolenia stanowi również art. 162 par. 1 Kpa. Przepis ten ma na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, które utraciły rację bytu, a których pozostawienie w obrocie może skutkować zakłóceniem porządku prawnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z 8 lutego 1996 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Skarżąc tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucono brak przesłanek faktycznych i prawnych do jej wydania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 162 par. 1 pkt 1 Kpa organ administracji państwowej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Podstawową przesłanką stwierdzenia wygaśnięcia decyzji jest jej bezprzedmiotowość. Decyzja staje się bezprzedmiotowa wtedy, gdy przestaje istnieć któryś z elementów przesądzających o istnieniu stosunku prawnego skonkretyzowanego tą decyzją. Z sytuacją taką będziemy mieli do czynienia w przypadku likwidacji punktu sprzedaży alkoholu objętego zezwoleniem na sprzedaż napojów alkoholowych. Niezbędne do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w oparciu o przepis art. 162 par. 1 pkt 1 Kpa jest również istnienie przepisu prawa nakazującego wygaszenie decyzji. Normą materialnoprawną nakazującą podjęcie takiej decyzji jest przepis art. 18 ust. 8 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, który określa, iż zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych wygasa w przypadku likwidacji punktu sprzedaży /pkt 1/, upływu terminu ważności zezwolenia /pkt 2/, zmiany rodzaju działalności punktu sprzedaży /pkt 3/ lub zmiany podmiotu gospodarczego, któremu udzielono zezwolenia /pkt 4/. Jest niesporne, że skarżącemu udzielono zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w punkcie gastronomicznym, określanym jako ogródek przysklepowy i że ogródek ten jako punkt gastronomiczny został zlikwidowany. Skarżący nie przeczy, iż w latach 1994 i 1995 zaprzestał sprzedaży napojów alkoholowych w ogródku przysklepowym. Faktem jest, iż gmina w 1995 roku odmówiła zawarcia z nim umowy dzierżawy gruntu położonego przy ul. Ch. 5, przeznaczonego na prowadzenie ogródka gastronomicznego, z uwagi na sprzeciwy Rady Osiedla. W tej sytuacji nastąpiła faktyczna likwidacja punktu, do którego adresowano sporne zezwolenie. Uzasadniało to stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych na podstawie art. 18 ust. 8 pkt 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi i art. 162 par. 1 Kpa. Dlatego też na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę oddalono.