II SA/Wr 512/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus /sprawozdawca/, Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, Sędzia NSA Halina Kremis, Protokolant Magda Mikus, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 stycznia 2008r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...]w Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]r. nr SKO [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na modernizacji stacji bazowej telefonii komórkowej przy ul. [...]w Ś. I. uchyla decyzję I i II instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; III. przyznaje pełnomocnikowi skarżących radcy prawnemu E. M. M. należne od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnemu we Wrocławiu) wynagrodzenie w łącznej kwocie 309,80zł (trzysta dziewięć złotych osiemdziesiąt groszy) w tym podatek VAT (22%) w kwocie 52,80 zł (pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 46 a ust. 7, pkt 4, art. 48 ust. 2 pkt 1 i art. 56 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska /t.j. Dz.U. Nr 129 z 2006r., poz. 902 z późn. zm./ oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego Prezydent Miasta Ś. określił środowiskowe uwarunkowania zgody udzielonej Telefonii A. . z siedzibą przy ul. A. [...] w W. na realizację przedsięwzięcia p.n. B. W osnowie decyzji organ orzekający opisał rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia podając, że jest to modernizacja istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej, polegająca na wymianie 6 sztuk anten systemu GSM na 3 sztuki zatem pracujących na paśmie GSM/DCS/UMTIS jednocześnie oraz wymianie sześciu istniejących anten radioliniowych, zainstalowanych na wieży zlokalizowanej na działce nr [...]w Ś. przy ul. D. /pkt 1/. W pkt 2 decyzji określającym warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich Prezydent Miasta Ś. wskazał, że przedmiotowa inwestycja nie wpływa na wartości przyrodnicze i nie powoduje pogorszenia warunków naturalnych. Wytwarzane pole elektromagnetyczne o wartościach wyższych od dopuszczalnych /powyżej 0,1 W/m2/ będą występowały wyłącznie na znacznej wysokości tj. powyżej 24,9 m upt. i wystąpią maksymalnie do odległości 63,4 m od płaszczyzny anten. Ponadto w zakresie wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w projekcie budowlanym /pkt 3/ organ orzekający nakazał spełnić warunki techniczne przedstawione w raporcie oddziaływania na środowisko. W pkt 4 decyzji dotyczącym wymogów w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii organ orzekający wyjaśnił, że przedsięwzięcie nie jest zaliczane do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii, natomiast w pkt 5 określającym wymogi w zakresie ograniczenia transgranicznego oddziaływania na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć, dla których przeprowadzono postępowanie dotyczące transgranicznego oddziaływania na środowisko organ stwierdził, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie dotyczy oddziaływania transgranicznego. W osnowie przedmiotowej decyzji Prezydent Miasta Ś. uznał również, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymaga tworzenia obszaru ograniczonego użytkowania w przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska /pkt 6/. Uzasadniając opisane powyżej orzeczenie organ wyjaśnił, że Telefonia A Al. J. [...] w W. , poprzez pełnomocnika R. R. , złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej, zlokalizowanej w Ś. przy ul. D. - dz. nr [...]. Do wniosku dołączyła - wymagane przepisami w/w ustawy - raport o oddziaływaniu na środowisko oraz mapę ewidencyjną z zaznaczonym obszarem, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Obszar, na którym realizowana będzie inwestycja nie posiada aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale obowiązują ustalenia Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Ś. , przyjętego Uchwałą Rady Miejskiej Nr [...] w dniu [...] r. Przeprowadzone zostało postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, w którego toku, zgodnie z obowiązującym stanem prawnym, uzyskano uzgodnienia, w formie postanowień, Wojewody D. oraz Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, którzy uzgodnili, bez warunków i uwag, w zakresie ochrony środowiska oraz pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych, przedmiotowe przedsięwzięcie. Na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (z dnia [...] nr [...]) zażalenia do Głównego Inspektora Sanitarnego złożyli - Spółdzielnia Mieszkaniowa oraz Stowarzyszenie C. Główny Inspektor Sanitarny - postanowieniem z dnia [...] nr [...]- "umorzył postępowanie odwoławcze", opiA. jąc się na zmianie przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska. Zmiana, która weszła w życie 29 czerwca 2006r. (Dz.U. Nr 50, poz. 360), ograniczyła obowiązek uzyskania uzgodnienia organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej, co w przypadku przedmiotowego przedsięwzięcia oznacza konieczność uzgodnienia jedynie z Wojewodą. Na podstawie art. 53 w powiązaniu z art. 32 w/w ustawy przeprowadzono postępowanie z udziałem społeczeństwa, podając do publicznej wiadomości - w formie obwieszczeń zamieszczonych w zwyczajowo przyjęty sposób oraz na stronie internetowej Urzędu Miejskiego - informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku wraz z możliwością składania uwag. Inwestora oraz właścicieli działek, znajdujących się w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia, zawiadomiono pisemnie. W trakcie postępowania wpłynęły następujące wnioski : 1) w dniu 10 kwietnia od Stowarzyszenia C. w Ś. przy ul. P. [...] (pismo z dnia 10 [...] nr [...]), w którym Wnioskodawcy piszą: "żądamy oddalenia w całości wniosku inwestora i podjęcia z urzędu opA. tywnych działań zmierzających do wyłączenia stacji bazowej nr [...] z eksploatacji i jej rozbiórki" . Do wniosku dołączono dwa pisma, będące skargami (skierowanymi do Wojewody D. i Głównego Inspektora Sanitarnego), w których zawarto liczne uwagi dotyczące procedury prawnej, oraz uwagi co do szkodliwości promieniowania. Stowarzyszenie Ekologiczne sprzeciwia się budowie nowych oraz rozbudowie istniejących stacji bazowych telefonii komórkowych, ze względu na wpływ promieniowania na zdrowie ludzi. Ponieważ dokumenty w przedmiotowej sprawie (Raport oddziaływania na środowisko, opinia Inspektora Sanitarnego, opinia Wojewody) wskazują, że przedsięwzięcie nie będzie uciążliwe dla środowiska i ludności oraz spełnia przepisy obowiązujące w zakresie ochrony przed promieniowaniem elektromagnetycznym, zarzuty Stowarzyszenia C. należy odrzucić. 2) Stowarzyszenia C. z siedzibą w Ś. przy ul. P. [...], które pismem z dnia [...] nr [...] zwróciło się do Prezydenta Miasta Ś. o "uznanie za stronę prawną w postępowaniu -rozbudowa stacji bazowej tel. cyfrowej nr [...]". Ponieważ Stowarzyszenie złożyło uwagi i wnioski w ramach procedury udziału społeczeństwa w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, postanowieniem z dnia 29 maja 2006r. dopuszczono Stowarzyszenie do uczestnictwa na prawach strony. 3) W dniu 20 kwietnia, (pismo z dnia 18 kwietnia 2006 r.), w którym Spółdzielnia Mieszkaniowa wniosła "o wstrzymanie postępowania administracyjnego" w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu wniosku Spółdzielnia przytoczyła przepis rozporządzenia, które utraciło moc 13.11.2002r., a podane zarzuty odnoszą się prawdopodobnie do decyzji o warunkach zabudowy, która dla przedmiotowej stacji bazowej była wydana w 1999 roku. Ponieważ dokumenty w przedmiotowej sprawie (Raport oddziaływania na środowisko, opinia Inspektora Sanitarnego, opinia Wojewody) wskazują, że przedsięwzięcie nie będzie uciążliwe dla środowiska i ludności oraz spełnia przepisy obowiązujące w zakresie ochrony przed promieniowaniem elektromagnetycznym, zarzuty Stowarzyszenia C. oraz Spółdzielni Mieszkaniowej należy odrzucić. Prawidłowość tej decyzji została w postępowaniu instancyjnym zakwestionowana odwołaniami wniesionymi przez Spółdzielnie Mieszkaniową w Ś. oraz Stowarzyszenie C. Spółdzielnia Mieszkaniowa w odwołaniu zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska przez błędne przyjęcie, że nastąpiło uzgodnienie warunków środowiskowych przedsięwzięcia z Wojewodą D. m, którego stronie nie doręczono. Ponadto zdaniem skarżącego nie wyjaśniono wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności położenia w najbliższym sąsiedztwie linii elektroenergetycznej 110 KV i głównego punktu zasilania miasta Ś. w energię elektryczną wyposażonego w transformatory o dużej mocy. Odwołanie wniosło również Stowarzyszenie C. z Ś. . Stowarzyszenie podniosło, że raport zawiA. błędy prawne i naukowe, a w szczególności nie uwzględnia oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko z punktu widzenia nakładania się oddziaływania na środowisko stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej 480 m od stacji, na której wymienione będą nadajniki emitujące promieniowanie elektromagnetycznego, a także sąsiedztwo baterii transformatorów i linii przesyłowej 110000 V. Zdaniem Stowarzyszenia opracowany raport zawiA. stwierdzenia fałszywe i nieuprawnione, gdyż nadajniki umieszczone na stacji bazowej będą szkodliwie oddziaływać na zdrowie ludzi i środowisko. Po rozpatrzeniu odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 46a, art. 48, art. 53 i art. 56 powołanej wcześniej ustawy – Prawo ochrony środowiska, decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium wyjaśniło, że w myśl art. 56 ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska właściwy organ, którym stosownie do art. 46a ust. 7 pkt 4 jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta, wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. W decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ określa: 1) rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, 2) warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, 3) wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym, 4) wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii, 5) wymogi w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć, dla których przeprowadzono postępowanie dotyczące transgranicznego oddziaływania na środowisko, 6) w przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. 1 - stwierdzenie konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, (art. 56 ust. 2). Charakterystyka całego przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 56 ust. 3). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia. Uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawiA. ć informacje o sposobie wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych w związku z udziałem społeczeństwa oraz informacje dotyczące konieczności wykonania analizy porealizacyjnej, o której mowa w ust. 4 pkt 2 (art. 56 ust. 7 i ust. 8). Zgodnie z art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego obowiązkiem organu pierwszej instancji było dokonanie wszechstronnej i wnikliwej oceny-materiału dowodowego z uwzględnieniem wszystkich okoliczności mogących mieć zastosowanie w sprawie, kierując się przy tym interesem społecznym i słusznym interesem obywatela. Z analizy akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji zebrał i wnikliwie rozpatrzył materiał dowodowy. Organ uzyskał wymagane prawem uzgodnienia, uwzględnił wnioski wynikające z tych uzgodnień i raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W przedmiotowej sprawie, sporządzony dla wnioskowanego zamierzenia raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wykazał, że modernizacja stacji bazowej nie będzie niebezpieczna dla ludzi. Anteny rozsiewcze i radioliniowe umieszczone na maszcie, emitować będą pola elektromagnetyczne o wartościach przekraczających wartość 0,1 W/m2 na wysokości powyżej 24,9 do m n.p.t. i w maksymalnej odległości od anten 63,4 m. W tym miejscu należy stwierdzić, że wymogi w zakresie ochrony ludzi i środowiska przed polami elektromagnetycznymi reguluje rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883). W badanym przypadku dopuszczalne wartości elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego wynoszą, w zakresie częstotliwości pola elektromagnetycznego od 3 MHz do 300 MHz 7 V/m, a powyżej 300 MHZ do 300 GHz 0,1 W/m2. Z powyższego wynika, że pola elektromagnetyczne o gęstości przekraczającej wartości dopuszczalne występować będą w miejscach niedostępnych dla ludzi, co wskazuje, że nie istnieje potrzeba ustanawiania ograniczonego użytkowania wokół planowanego przedsięwzięcia. Jak wynika z decyzji ( załącznik nr 1 ) funkcjonowanie stacji bazowej nie ingeruje w środowisko przyrodnicze. Nie będzie powodować także zanieczyszczenia środowiska gruntowo wodnego ani zanieczyszczenia powietrza. Stacje nie emitują również hałasu. Zamierzenie inwestycyjne zlokalizowana będzie poza granicami parków narodowych i krajobrazowych, obszarów chronionego krajobrazu i obszarów natura 2000. Zaskarżona decyzja odpowiada również treści przepisu art. 56 ustawy Prawo ochrony środowiska i wskazuje, że wszystkie warunki techniczne przedstawione w raporcie należy spełnić w projekcie budowlanym. W postępowaniu administracyjnym zapewniono udział społeczeństwa. Zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania. Poprzez ogłoszenie podano do publicznej wiadomości o wszczęciu postępowania i wyznaczono termin do składania uwag i wniosków. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że modernizacja stacji bazowej nie będzie szkodliwa dla środowiska i ludzi i będzie spełniać wymagania powołanego rozporządzenia. Należy także zauważyć, że stosownie do postanowień cytowanego rozporządzenia, po uruchomieniu instalacji jak i po każdej zmianie warunków pracy obiektu wykonywane będą pomiary kontrolne, które umożliwią ustalenie rzeczywistego rozkładu pól elektromagnetycznych w otoczeniu stacji. Na etapie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanych przedsięwzięć, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest uzależnione od zgody lub braku zgody innej strony postępowania administracyjnego. W tym jak i w każdym innym postępowaniu administracyjnym organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Oznacza to, że organ administracji publicznej nie może wydać decyzji odmownej, jeżeli nie byłaby ona sprzeczna z prawem i nie naruszałaby chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich. Kolegium nie podziela stanowiska skarżących, że raport znajdujący się w aktach sprawy nie uwzględniał powiązań z napowietrzną linią elektroenergetyczną i stacją transformatorową. Zagadnienie to przedstawiono w pkt 2 raportu, gdzie stwierdzono, że w okolicy wieży nie występują obiekty nadawcze, które emitują do środowiska promieniowanie niejonizujące. Kwestię, że ..."w okolicy przedmiotowej wieży nie występują obiekty nadawcze"... wyjaśnia odnośnik 1 umieszczony przy zwrocie "w okolicy". Wynika z niego, że w raporcie nie uwzględniono promieniowania pochodzącego od innych źródeł pola elektromagnetycznego, bowiem nie występują one "w odległościach przy której mogłoby wystąpić zwiększenie wartości pól elektromagnetycznych w miejscach dostępnych dla ludzi". Wprawdzie raport znajdujący się w aktach sprawy nie zawiA. treści odnośnika, jednakże z uzyskanych wyjaśnień wynika, że brak treści odnośnika był następstwem błędu powstałym przy kopiowaniu raportu. Wbrew twierdzeniom odwołania, z akt sprawy nie wynika, aby promieniowanie niejonizujące o natężeniu i gęstości mocy powyżej 0,1 W/m2 było uznawane za nie szkodliwe dla zdrowia ludzkiego. Niniejsze zagadnienie opisano w pkt 12 raportu. W europejskich systemach prawnych dopuszczono występowanie pól elektromagnetycznych w miejscach dostępnych dla ludzi o poziomach natężeń niższych niż powodujące występowanie zjawiska wzrostu tempA. tury ciała ludzkiego i powstawania prądów w ciele człowieka. W Polsce wymogi w zakresie ochrony ludzi i środowiska przed polami elektromagnetycznymi reguluje cytowane wyżej rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. W instalacjach opisanych w badanym przypadku dopuszczalne wartości elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego wynoszą, w zakresie częstotliwości pola elektromagnetycznego od 3 MHz do 300 MHz 7 W/m, a powyżej 300 MHZ do 300 GHz 0,1 W/m2. Dla przykładu raport wskazuje, że w Niemczech limit gęstości mocy pola elektromagnetycznego wynosi 4,5 W/m2. Na podstawie danych technicznych instalacji i szacunkowych obliczeń ustalono, że obszar, w którym występują pola o wartościach natężenia poła gęstości mocy większych od dopuszczalnych, jest obszarem niedostępnym dla ludzi, występującym w wolnej przestrzeni na wysokości od 24,9 m npt i maksymalnie 63,4 m od anteny. Chybiony jest zarzut Spółdzielni Mieszkaniowej, że nie nastąpiło uzgodnienie warunków środowiskowych z Wojewodą D. m. W aktach sprawy znajduje się postanowienie Wojewody D. z dnia 15 marca 2006 r. uzgadniające przedsięwzięcie w zakresie ochrony środowiska na podstawie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego. Należy zauważyć, że zgodnie z poglądem sądowo administracyjnym, postępowanie prowadzone na podstawie art. 106 kodeksu postępowania administracyjnego jest elementem głównego postępowania prowadzonego w danej sprawie. Dlatego też mają do niego zastosowanie przepisy tego kodeksu, w tym przepisy odnoszące się do wznowienia postępowania. Jeżeli więc jakakolwiek ze stron uważa, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu przed organem uzgadniającym, to na mocy art. 145 i następne może dochodzić ochrony swoich praw, występując z wnioskiem o wznowienie postępowania do właściwego organu. Z kolei szereg zarzutów Stowarzyszenia C. nie odnoszących się do przedmiotu postępowania pozostawia się bez rozpatrzenia. Decyzja opisana powyżej została przez Stowarzyszenie C. reprezentowane przez członków Zarządu, zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W petitum skargi Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżaonej decyzji, stwierdzające jednocześnie, że jest ona dotknięta wadami prawnymi i naukowymi, natomiast poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta Ś. "stanowi klasyczny przykład obejścia i nadinterpretacji prawa". W obszernym i szczegółowym uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie C. przedstawiło uwagi i zastrzeżenia kierowane w stosunku do kwestionowanej w postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzji, komentując cytowane stwierdzenia, wybrane z uzasadnienia. W podjętej polemice Stowarzyszenie przedstawiło argumentację zawiA. jącą informacje z zakresu wiedzy specjalistycznej, a ponadto poddało w wątpliwość zgodność działań podejmowanych przez właściwe w sprawie organy administracji publicznej z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej oraz interesem społecznym. W odpowiedzi na skargę zawartej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu 5 września 2007r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. W toku postępowania sądowoadministracyjnego skarżące Stowarzyszenie złożyło do akt sprawy dokumenty potwierdzające działania podejmowane przez nie w celu zweryfikowania decyzji Prezydenta Miasta Ś. z dnia 24 sierpnia 1999r. Nr 113/99 ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji p.n. "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie stacji trafo przy ul. D. /[...] nr [...]w Ś. " i zlikwidowania przedmiotowej stacji bazowej oraz kserokopie publikacji naukowych i popularno-naukowych dotyczących szkodliwości działania pól elektromagnetycznych na organizmy żywe. Ponadto w piśmie z dnia 21 grudnia 2007r. Stowarzyszenie poinformowało Sąd o wyeliminowaniu z obrotu prawnego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 21 maja 2007r. postanowienia Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nr [...] i przedłożyło w załączeniu odpis prawomocnego wyroku stwierdzającego nieważność wskazanego powyżej postanowienia oraz odpis postanowienia Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nr [...]uchylające w całości postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia 3 [...] nr [...] uzgadniające pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia polegającego na przebudowie stacji bazowej telefonii komórkowej A Ś. Os. M.", zlokalizowanej w Ś. przy ul. D. /działka nr [...] i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Na rozprawie w dniu 9 stycznia 2008r. ustanowiony w ramach przyznanego skarżącemu Stowarzyszeniu prawa pomocy pełnomocnik oraz obecni członkowie zarządu i przedstawiciel uczestnika postępowania – Spółdzielni Mieszkaniowej w Ś. podtrzymali swoje dotychczasowe stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie mając na względzie następujące okoliczności faktyczne i prawne: Wyjaśniając przesłanki podjętego rozstrzygnięcia wskazać przede wszystkim należy, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269/ ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem /jeżeli ustawy nie stanowią inaczej/, formułując w ten sposób genA. lne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji /innego aktu lub czynności/ z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia innego aktu albo czynności, będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych i prawnych stwierdził konieczność uwzględniania skargi poprzez zastosowanie przy orzekaniu przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm./ przy jednoczesnym skorzystaniu z dyspozycji art. 134 § 1 tej regulacji. Ponadto poprzedzając przedstawienie motywów podjętego wyroku Sąd uznał za konieczne wyjaśnić, że zgodnie z przepisem art. 135 wskazanej powyżej ustawy Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której skarga dotyczy, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z tego względu w obecnie prowadzonym postępowaniu sąd nie był uprawniony do podjęcia orzeczenia w stosunku do decyzji Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, bowiem nie można jej uznać – ze względu na inny przedmiot – za akt wydany w granicach sprawy, której przedmiotowa skarga dotyczy, ani nie jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Istotne natomiast jest, że przedmiotowe przedsięwzięcie polegające na modernizacji stacji bazowej telefonii komórkowej sieci A. Nr [...] wymagało – zgodnie z przepisami powoływanej wcześniej ustawy – Prawo ochrony środowiska uzyskania decyzji właściwego organu o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jego realizację. Ponadto w myśl przepisu art. 48 ust. 2 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 i art. 57 wskazanej powyżej ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ odwoławczy wydanie tej decyzji musiało być poprzedzone uzyskaniem wydanego w formie postanowienia uzgodnienia warunków realizacji tego przedsięwzięcia m.in. z państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym. Wynikający z powoływanej ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego status tego uzgodnienia nakazuje stosować do niego przepis art. 106 kpa ze wszystkimi tego konsekwencjami w sferze materialno i formalnoprawnej. Zważyć też należy, że zasadniczą powinnością organu administracji publicznej dysponującego kompetencją orzeczniczą jest prawidłowe ustalenie w sprawie stanu faktycznego jako gwarancji dokonania w sposób prawidłowy subsumpcji tzn. zastosowania właściwej normy prawa materialnego, a poprzez to zgodnego z prawem załatwienia sprawy w formie określonej w przepisie art. 104 kpa. Ponadto istotne jest też, że działania procesowe organów administracji publicznej uprawnionych do prowadzenia postępowania w sprawie i wydawania decyzji podporządkowane są systemowej i ustrojowej zasadzie praworządności sformułowanej w art. 6 kpa i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także uwzględnionej jako jedna z zasad podstawowych w art. 4 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji. Wymaga ona bezwzględnej zgodności z prawem każdej czynności organu podejmowanej w toku postępowania prowadzonego w konkretnej sprawie administracyjnej. Odnosząc te reguły do okoliczności zaistniałych w rozpoznawanej sprawie należy zwrócić uwagę na wyeliminowanie z obrotu prawnego - poprzez stwierdzenie nieważności – podjętego w ramach prowadzonego w sprawie postępowania jurysdykcyjnego, postanowienia Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 14 listopada 2006r., wydanego po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia 3 marca 2006r. uzgadniające pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych przedmiotowe przedsięwzięcie. Zważyć też należy, że – jak wynika z akt sprawy – następstwem tej czynności orzeczniczej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. jest postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 27 listopada 2007r. uchylające w całości postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 3 marca 2006r. i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Uzasadniając swoje kasacyjne rozstrzygnięcie Główny Inspektor Sanitarny wskazał m.in. na zmianę przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 lipca 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko /Dz.U. Nr 257, poz. 2573/, dokonaną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007r. /Dz.U. Nr 158, poz. 1105/ obowiązującym od dnia 31 sierpnia 2007r. oraz poddał w wątpliwość prawidłowość kwalifikowania przedmiotowego przedsięwzięcia jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. W uzasadnieniu zawarta została też sugestia o potrzebie rozważenia w nowym stanie prawnym skutków ewentualnego pozostawienia przedmiotowej modernizacji stacji bazowej telefonii komórkowej poza kategorią uwzględnioną w przepisie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska w odniesieniu do treści przepisu art. 46 ust. 1 tej ustawy statuującego obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem Sądu uchylenie postanowienia uzgadniającego, warunkującego wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stworzyło sytuację, która w poprzednim stanie prawnym mogła być traktowana jak sytuacja opisana w przepisie art. 145 § 1 pkt 6 kpa, natomiast w obecnym stanie sprawy stanowi istotną okoliczność wymagającą ocenienia w postępowaniu instancyjnym przez właściwe w sprawie organy. Zważyć bowiem należy, że podstawę podjętych wobec postanowień uzgadniających wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, orzeczeń kasacyjnych stanowiła ich wadliwość, a to oznacza również, że jedną z okoliczności uwzględnionych przy wydawaniu decyzji zaskarżonej oraz decyzji ją poprzedzającej były orzeczenia podjęte niezgodnie z prawem. Upoważnia to do stwierdzenia, że rozstrzygnięcia dotyczące środowiskowych uwarunkowań podjęto w tej sprawie z naruszeniem art. 6 i art. 77 § 1 kpa. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny – zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej poprzednio ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Klauzula zawarta w pkt II wyroku wynika z obowiązku zastosowania przez Sąd przy orzekaniu o uwzględnieniu skargi przepisu art. 152 wskazanej powyżej ustawy, orzeczenie o kosztach uzasadnione jest treścią art. 250 tej samej regulacji oraz przepisu § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu /Dz.U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm./. H.B. 22.02.2008r.