II SA/Wr 512/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi kasacyjnej D. W., M. W., J. W. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 grudnia 2014 r. w sprawie ze skargi D. W., M. W., J. W. i M. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 11 kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego na bezczynność Burmistrza T. postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. W punkcie I postanowienia z dnia 2 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę D. W., M. W., M. W. i J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 11 kwietnia 2013 r. w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego na bezczynność Burmistrza T.. Doręczając skarżącym w dniu 7 stycznia 2015 r. powyższe postanowienie pouczono ich, że przysługuje od niego skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która pod rygorem odrzucenia powinna być sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika. W dniu 13 stycznia 2015 r. D. W., M. W., J. W. i M. W. złożyli sporządzoną osobiście skargę kasacyjną od postanowienia tut. Sądu z dnia 2 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Stosownie do art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Przepis art. 175 § 1 p.p.s.a. stanowi natomiast, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3. Stosownie do § 2 tego artykułu przepisu § 1 nie stosuje się, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl z kolei § 3 art. 175 skarga kasacyjna może być sporządzona przez: 1) doradcę podatkowego - w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami; 2) rzecznika patentowego - w sprawach własności przemysłowej. W rozpoznawanej sprawie - wbrew pouczeniu - skarga kasacyjna nie została sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, tylko osobiście przez skarżących – D. W., M. W., J. W. i M. W., którzy nie są żadną z osób wymienionych w § 2 art. 175 p.p.s.a. Tym samym sporządzona przez nich osobiście skarga kasacyjna jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, co też orzeczono w sentencji kierując się dyspozycją z art. 178 p.p.s.a.