II SA/Wr 512/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 24 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] SA z siedzibą w P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi [...] SA z siedzibą w P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonym postanowieniem uchylono postanowienie Burmistrza Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2018 r., którym odmówiono wznowienia postępowania dotyczącego oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie i przebudowie zakładu produkcji płytek, i przekazano organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, ale także o wstrzymanie jego wykonania. Zdaniem skarżącego istnieje ryzyko, że przed uzyskaniem prawomocnego wyroku sądu w tej sprawie dojdzie do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a zatem skarga okaże się instrumentem bezprzedmiotowym i niechroniącym interesów strony skarżącej. Brak wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia skutkować będzie zatem trudnymi do odwrócenia skutkami prawnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu przez pojęcie "wykonania aktu administracyjnego", o którym mowa w przywołanym przepisie, należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (tak też np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 136/09). Wobec tego Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie SKO w J. jest rozstrzygnięciem, które nie nadaje się do wykonania w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaskarżone postanowienie nie nakłada bowiem na strony prowadzonego postępowania żadnych obowiązków, ani nie nadaje im jakichkolwiek uprawnień, lecz jest orzeczeniem kasacyjnym, eliminującym z obrotu prawnego postanowienie organu powiatowego o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego. Jednak zaskarżone obecnie postanowienie nie może spowodować żadnego ze skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., ponieważ nie nakłada na stronę określonych obowiązków, nie przyznaje żadnych uprawnień i nie może być realizowane dobrowolnie bądź przymusowo w drodze egzekucji. Sąd ocenił przy tym, że nie ma racji strona skarżąca wskazując, że ewentualne wznowienie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji merytorycznej w takim postępowaniu będzie stanowiło trudny do odwrócenia skutek. Pamiętać bowiem należy, że trudne do odwrócenia skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., to takie, których nie da się odwrócić instrumentami prawnymi, którymi dysponuje organ administracji publicznej. Tymczasem każde kolejne rozstrzygnięcie organów administracji publicznej co do istoty sprawy wydane po wydaniu zaskarżonego postanowienia będzie podlegać kontroli instancyjnej i sądowoadministracyjnej (będzie mogło być np. uchylone), a zatem trudno mówić o trudnym do odwrócenia skutku. Uwzględniając powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie wskazanych wyżej przepisów prawa oraz zgodnie z art. 61 § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.