II SA/Wr 518/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant: Asystent sędziego Łukasz Cieślak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 listopada 2017 r. sprawy ze skargi J.B. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu garażowego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. W. w oparciu o przepisy art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 z późn. zm.) oraz art. 104 § 1 u 2 Kpa nakazał M. i H.H. – właścicielom obiektu garażowego zlokalizowanego przy ul. [...] w W. na działkach nr [...] obręb S.Z. nr [...], usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym tego obiektu garażowego poprzez wykonanie robot budowlanych wskazanych w sentencji decyzji. W toku prowadzonego postepowania wyjaśniającego organ ustalił, że w dniu 29 lipca 2016 r. do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla m. W. wpłynął wniosek Pana J. B. "o przeprowadzenie kontroli zgodności z Prawem budowlanym obiektu wykorzystywanego jako garaż i magazyn, będącego własnością Państwa H. i M.H., zamieszkałych w W., ul. [...]". Jak wskazano we wniosku, "budynek ten (...) zajmuje w całości działkę [...] (będącą własnością Państwa H.) oraz części działek [...], z tym, że działki [...] są wyłączną własnością mieszkańców budynku przy ul. [...]", a poza tym posadowiono go w taki sposób, że przerwał ówczesny system odwodniania terenu i przez to zaburzył spływ wód opadowych z działki nr [...]. W związku z powyższym organ I instancji zwrócił się do Państwa H. i M.H. o pisemne ustosunkowanie się do pisma Pana J.B., w odpowiedzi na które to wezwanie wyżej wymienieni poinformowali, że garaż usytuowany u zbiegu ulic [...] i [...] został przez nich nabyty w 2001 r. jako gotowy obiekt, w którym nic nie zmieniali - w załączeniu Państwo H. przedstawili m.in. kopię decyzji Prezydenta Miasta W. nr [...] z dnia [...] r. w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie wiaty garażowej zlokalizowanej przy ul. [...] w W. oraz inwentaryzację budowlaną ww. obiektu z 1993 r. autorstwa mgr inż. budownictwa B.O.. W dniu następnie 1 grudnia 2016 r. organ I instancji dokonał kontroli przedmiotowego obiektu, w toku której ustalono, jak niżej. Ww. obiekt ma wymiary: 2,80 x 6,61 m (wewnątrz: 2,61 x 6,24 m), wys. 2,49-2,68 m. Jest obiektem dobudowanym do sąsiedniego garażu, posadzka betonowa, pokrycie dachu z blachy, sufit z blachy (na połączeniach listwy drewniane gr. 2 cm), ściana po prawej stronie murowana do wys. 0,95 m (dalej betonowa), przy ścianie rząd słupów z belek (kantówek), ściana po lewej stronie betonowa do wys. 1,20 m (powyżej z blachy), ściana naprzeciw bramy betonowa do ok. 1,80 m (powyżej z blachy), w ścianie przeciwległej do bramy kratka wentylacyjna, wrota drewniane (od środka obite blachą). Obiekt jest wyposażony w instalację elektryczną. Odprowadzanie wód opadowych z dachu odbywa się rynnami i rurą spustową, dalej rurą blaszaną po terenie przez całą długość podjazdu na działkę gminną - chodnik przy ul. [...]. Teren przed obiektem wybrukowany kostką betonową ze spadkiem w kierunku chodnika (woda z podjazdu spływa bezpośrednio na chodnik). Podczas kontroli w obiekcie znajdowały się opony, narzędzia i skrzynki. Obecny w toku kontroli Pan M.H. oświadczył, że obiekt nabył w stanie jak opisany w toku kontroli - jako garaż samochodowy, w którym przechowuje samochód w sytuacji ekstremalnych warunków atmosferycznych. W stanie rzeczy jak wyżej organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stanu technicznego obiektu garażowego zlokalizowanego przy ul. [...] w W. na działkach nr [...], obręb S.Z. nr [...]. W dniu 19 grudnia 2016 r. Państwo H. przedłożyli w inspektoracie powiatowym Orzeczenie techniczno-konstrukcyjne z dnia 5 grudnia 2016 r., autorstwa inż. A.B.-J., wraz z protokołem z przeglądu stanu technicznego instalacji elektrycznej zamontowanej w garażu z dnia 19 grudnia 2016 r., sporządzonym przez technika elektroenergetyka T.S.. Po podstawie tak zgromadzonego materiału dowodowego decyzją nr [...] z dnia [...] r. organ I instancji nakazał Państwu M. i H. H., jako właścicielom obiektu garażowego zlokalizowanego przy ul. [...] w W. na działkach nr [...], obręb S.Z. nr [...], usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym ww. obiektu garażowego poprzez wykonanie w terminie do dnia 31 lipca 2017 r. następujących robót budowlanych: wymianę pokrycia dachowego, wymianę zniszczonych obróbek blacharskich, rynien i rur spustowych, naprawę bądź wymianę bramy garażowej, pokrycie elementów drewnianych środkami ognioochronnymi, prawidłowe, zgodnie z wiedzą techniczną i przepisami, odprowadzenie wód opadowych z dachu obiektu garażowego i podjazdu w kierunku kratki ściekowej w ul. [...], wykonanie prawidłowej wentylacji nawiewno-wywiewnej, wykonanie prawidłowej instalacji elektrycznej Od tej decyzji odwołanie wnieśli A.D. i J.B.. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 3 Kpa umorzył postepowanie odwoławcze. W uzasadnieniu tej decyzji organ zważył, że zastosowanie w sprawie znajduje przepis art. 138 § 1 pkt 3 Kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. Dyspozycja art. 138 § 1 pkt 3 Kpa znajduje zastosowanie w sytuacji wniesienia środka zaskarżenia przez podmiot, który, nie będąc faktycznie stroną postępowania, twierdzi, że oprotestowane rozstrzygnięcie dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku, lub też gdy organ I instancji, pomimo braku w przypadku tego podmiotu w danej sprawie interesu prawnego lub obowiązku, uznał go za stronę. Wówczas organ II instancji zobowiązany jest rozpoznać taki środek zaskarżenia. Jeżeli jednak w wyniku jego rozpoznania stwierdzi, że podmiot ten nie ma w danej sprawie indywidualnego interesu prawnego lub obowiązku, zobligowany jest postępowanie odwoławcze umorzyć. Stanowisko takie zajął NSA w uchwale z dnia 5 lipca 1999 r. (OPS 16/98), w której przedstawił następującą tezę: "Stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 Kpa, następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kpa." W myśl art. 28 Kpa, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Kluczowym dla zawartej w art. 28 Kpa definicji strony jest użyte przez ustawodawcę pojęcie interesu prawnego. Jak stwierdził NSA w postanowieniu z dnia 30 maja 1984 r., przyznanie osobie przymiotu strony w określonej sprawie warunkuje interes prawny. Interes prawny strony wynika z przepisów prawa materialnego. Interes prawny, na który wskazuje ustawodawca w art. 28 Kpa, odróżnić należy od interesu faktycznego, tzn. stanu, kiedy to konkretny podmiot jest wprawdzie zainteresowany określonym sposobem załatwienia sprawy, ale nie może tego zainteresowania poprzeć odwołaniem do przepisów prawa materialnego. Interes faktyczny nie tworzy legitymacji procesowej (zob. wyrok NSA z dnia 30 listopada 1993 r., II SA 1783/93). A zatem do uzyskania przez określony podmiot przymiotu strony nie wystarczy wykazanie jakiegokolwiek interesu, lecz musi to być interes prawny, sankcjonowany przepisami prawa materialnego. Przenosząc powyższe na grunt badanej sprawy, stwierdzić należy, co następuje. Przedmiotowe postępowanie, zgodnie z zawiadomieniem z dnia 7 grudnia 2016 r., wszczęte zostało w sprawie stanu technicznego obiektu garażowego zlokalizowanego przy ul. [...] w W. na działkach nr [...], obręb S.Z. nr [...]. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, iż procedurę dotyczącą stanu technicznego obiektów budowlanych określają przepisy rozdziału 6-tego ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. 2016.290 ze zm.). W myśl art. 61 ww. ustawy, obiekt budowlany należy utrzymywać i użytkować zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2, tj. należy go użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej. Naruszenie wskazanych wyżej obowiązków skutkuje przewidzianymi w art. 62 i nast. sankcjami w postaci adekwatnego do stanu faktycznego konkretnej sprawy nakazu, np. określonego w art. 66 omawianej ustawy nakazu usunięcia stwierdzonych w zakresie stanu technicznego obiektu budowlanego lub jego części nieprawidłowości. Zaznaczyć przy tym należy, że w art. 61 Prawa budowlanego ustawodawca wyraźnie określił krąg podmiotów zobowiązanych do utrzymania obiektu budowlanego w odpowiedniej kondycji - są nimi właściciel oraz zarządca obiektu budowlanego. I do tych właśnie podmiotów ogranicza się co do zasady krąg stron postępowania prowadzonego w trybie przepisów rozdziału 6-tego ustawy Prawo budowlane. Jak wynika z uzyskanej przez organ I instancji wraz z wypisami z rejestru gruntów mapy ewidencyjnej, przedmiotowy obiekt garażowy zlokalizowany jest na działce nr [...] oraz na działce nr [...]. W piśmie z dnia 29 lipca 2016 r. Pan J. B. podniósł, że przedmiotowy obiekt zachodzi też na działkę nr [...], jak również przekracza granicę z działką nr [...]. Ze znajdujących się w aktach sprawy wypisów z rejestru gruntów wynika, że: • działka nr [...] jest własnością Państwa H. i M. H., • działka nr [...] jest własnością G. W., • działki nr [...] są własnością Państwa J. i K. B. oraz L. i A. D.. Przy czym jak wynika z ww. mapy ewidencyjnej, przedmiotowy obiekt zlokalizowany jest na działce nr [...] - w zdecydowanej części, niewielka natomiast jego część znajduje się na działce nr [...]. Jednocześnie księga wieczysta nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] stanowi, że jest to nieruchomość zabudowana - bez odrębnej nieruchomości budynkowej. Z aktu notarialnego umowy sprzedaży, na podstawie którego Państwo H. nabyli przedmiotową nieruchomość stanowiącą działkę nr [...] wynika jednoznacznie, że jest to nieruchomość zabudowana garażem. Z powyższego wynika, że sporny obiekt garażowy stanowi własność Państwa H.. Jednocześnie akta sprawy potwierdzają, że ww. obiekt znajduje się w wyłącznym posiadaniu Państwa H. - są oni jego wyłącznymi użytkownikami. Jak zatem z powyższego wynika, z uwagi na treść art. 61 Prawa budowlanego, adresatem wydanej przez organ nadzoru budowlanego w niniejszym postępowaniu decyzji obowiązkowej mogliby zostać wyłącznie Państwo H. i M.H. - jako właściciele obiektu. Niewątpliwie zaś adresatem takiej decyzji nie mógłby zostać żaden ze Skarżących - nie posiadając tytułu prawnego do obiektu. Jakkolwiek z akt sprawy wynika, że sporny obiekt narusza granice z działkami sąsiednimi, których Skarżący są właścicielami, fakt ten nie czyni ich jednak stronami postępowania z zakresu stanu technicznego przedmiotowego obiektu, który to przymiot - jak już wyjaśniono powyżej - przysługuje wyłącznie właścicielowi lub zarządcy obiektu budowlanego. Podkreślenia w tym miejscu wymaga raz jeszcze, iż zgodnie z założeniami przepisów rozdziału 6-ego ustawy Prawo budowlane, traktującego o zagadnieniach z zakresu utrzymania obiektów budowlanych, obiekty budowlane należy użytkować zgodnie z ich przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia ich właściwości użytkowych i sprawności technicznej, a odpowiedzialność w tym zakresie obciąża właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. Ustawodawca wyznaczył w ten właśnie sposób krąg podmiotów legitymujących się przymiotem strony postępowania prowadzonego w przedmiocie stanu technicznego obiektu budowlanego lub jego części. Jednocześnie stwierdzić należy, że skarżący nie wykazali w odwołaniu, jakoby posiadali w przypadku niniejszego postępowania inny interes prawny w rozumieniu art. 28 Kpa, tj. nie wykazali, że stan techniczny przedmiotowego obiektu garażowego wpływa na stanowiącą własność Skarżących nieruchomość sąsiednią - składającą się z działek nr [...], w sposób, który uprawnia ich do żądania od organu nadzoru budowlanego podjęcia konkretnych czynności wynikających z przepisów prawa materialnego - w zakresie rozdziału 6-ego ustawy Prawo budowlane. Odwołanie Skarżących dotyczy kwestii w zasadzie zupełnie odmiennych, sprowadzając się w konkluzji do zakwestionowania legalności budowy przedmiotowego obiektu garażowego oraz sposobu jego użytkowania, jak również jego usytuowania z naruszeniem działek sąsiednich. Kwestie jak wyżej tymczasem wykraczają poza ramy niniejszego postępowania, którego zakresem, przypomnieć należy, organ I instancji objął wyłącznie stan techniczny przedmiotowego obiektu garażowego, i jakkolwiek mogłyby zostać przedmiotem weryfikacji organów nadzoru budowlanego, w odrębnym jednak postępowaniu - na podstawie przepisów rozdziału 5-ego ustawy Prawo budowlane, w którym krąg stron kształtuje się w sposób odmienny niż w postępowaniu prowadzonym na postawie przepisów rozdziału 6-ego Prawa budowlanego. W tym miejscu zwracano uwagę skarżącym, że rzeczone postępowanie wszczęte zostało przez organ I instancji z urzędu - jak to jednoznacznie wskazano w zawiadomieniu z dnia 7 grudnia 2016 r., nie zaś na wniosek Pana J. B. z dnia 29 lipca 2016 r. Niewątpliwie prawidłowo zresztą, jak bowiem wskazuje judykatura, postępowanie z zakresu utrzymania obiektu budowlanego organ nadzoru budowlanego podejmuje z urzędu. Reasumując, stwierdzić należy, że przymiot strony postępowania w sprawie stanu technicznego obiektu garażowego zlokalizowanego przy ul. [...] w W. na działkach nr [...], obręb S.Z. nr [...], Skarżącym nie przysługuje. Oczywistym jest tym samym w świetle wyżej wyspecyfikowanego, że prawo wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. W. nr [...] z dnia [...] r. skarżącym nie przysługuje. Zgodnie bowiem z art. 127 § 1 Kpa, odwołanie przysługuje wyłącznie stronie postępowania. Powyższe determinuje właściwość w niniejszej sprawie dyspozycji art. 138 § 1 pkt 3 Kpa. Skargę na tą decyzję wniósł J.B. zarzucając jej: – naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 138 Kpa i błędne przyjęcie, że skarżący nie posiada interesu prawnego, by żądać (wniosek z 29.7.2016) sprawdzenia zgodności z Prawem Budowlanym i Warunkami Technicznymi jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, lokalizacji "wiaty garażowej" posadowionej części na działkach stanowiących współwłasność skarżących (akt notarialny - repetytorium A nr [...] z 4.10.2005), – zaniechanie sprawdzenia decyzji Urzędu Miasta W. z [...] r. [...] zezwalającego na użytkowanie "obiektu wiaty garażowej" zlokalizowanej przy ulicy [...] w W., samowolnie wybudowanej na działkach [...]. – naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na ocenie przez organy I i II instancji tylko niewielkiej części zabranego materiału dowodowego, wbrew regułom wynikających z art. 7, 7a, 7b, 77 par. 1 i 80 Kpa, szczególnie przez zaniechanie oceny zasadności decyzji UM (pozwolenie użytkowania), różnic opisów technicznych obiektu w inwentaryzacji z 1993 r. i orzeczeniu z 2016 r., przy braku dowodów na zgłoszenie robót i pozwolenia na ich wykonanie po wydaniu decyzji UM "oddziczającej". – zarówno Powiatowy jak i Wojewódzki Inspektorat zobowiązani są do dokonywania oceny wiarygodności dowodowej dokumentów i analizy faktów. W swych rozstrzygnięciach skupili się na sprawach stopnia zużycia wiaty, pomijając normy prawne, określone w Prawie Budowlanym i warunkach technicznych, w tym zasadę, że legalizacja garażu wybudowanego na dziko nie jest możliwa, jeśli obiekt wybudowano w odległości mniejszej niż przewidują przepisy, z uwagi na niezgodność z warunkami technicznymi, jakimi winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W tym przypadku nie tylko nie zachowano przepisowych odległości, ale zajęto cudzą działkę [...], wkroczono (okapy, gzymsy, rynny, rury spustowe, odprowadzenie wód na chodnik) również na działkę [...]. W ten sposób licząca 30 m² działka [...] została "powiększona" o kolejne 10 m² i nie jest to, jak twierdzi Inspektorat, niewielka część. Zasada ogólnej trwałości decyzji administracyjnej nie obejmuje jej trwałości, gdy została wydana z rażącym naruszeniem prawa (NSA 17.9.2016 syg. II OSK 2983/15). Organ powinien sprawdzić zgodność zagospodarowania działki z przepisami technicznymi, czego nie uczynił, naruszając tym samym art. 35 ust. 1 Prawa Budowlanego w związku z par. 12 ust. 2 i 4 rozporządzenia MGPiB w sprawie warunków technicznych, jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Obliguje do tego również orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 12.5.2015 r. syg. P 46/13, określające, że art 156 KPA w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia praw lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji. W konsekwencji opisanych uchybień organy obu instancji uznały przedwcześnie, że posiadają pełną wiedzę na temat kolizji obiektu z prawem własności, prawem budowlanym, warunkami technicznymi, obowiązującymi w budownictwie i podjęły decyzję administracyjną w praktyce wykluczającą właścicieli bezprawnie zajętych przez inwestora wiaty działek z możliwości egzekucji swych praw. Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie skarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., co powoduje że decyzja ta podlega usunięciu z obrotu prawnego. Jak wynika z przedstawionego wcześniej stanu faktycznego sprawy, postepowanie administracyjne toczyło się z urzędu w trybie przewidzianym w art. 66 Prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994 r. Na wstępie niniejszych rozważań należy stwierdzić, że Sąd nie podziela stanowiska organu II instancji, że "... w art. 61 Prawa budowlanego ustawodawca wyraźnie określił krąg podmiotów zobowiązanych do utrzymania obiektu budowlanego w odpowiedniej kondycji – są nimi właściciel oraz zarządca obiektu budowlanego. I do tych właśnie podmiotów ogranicza się co do zasady krąg stron postępowania prowadzonego w trybie przepisów rozdziału 6-tego ustawy. Prawo budowlane". Jest oczywiste, że przepis art. 61 Prawa budowlanego określa podmioty zobowiązane do utrzymania obiektu budowlanego w odpowiednim stanie i do właściwego jego użytkowania, jednakże nie wyznacza tym samym jednocześnie kręgu osób, którym przysługuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym utrzymania obiektów budowlanych (rozdział 6 Prawa budowlanego). Przymiot strony w takim postępowaniu przysługuje bowiem nie tylko właścicielowi lub zarządcy obiektu budowlanego (art. 61 Prawa budowlanego), ale i osobom, które wykażą, że mają interes prawny do udziału w takim postępowaniu administracyjnym (art. 28 Kpa). Nie ma żadnych powodów aby wyłączyć w takim postępowaniu regulację przepisu art. 28 Kpa w sytuacji, gdy obiekt budowlany będący przedmiotem postępowania swoim położeniem lub stanem technicznym godził w prawa właściciela nieruchomości sąsiedniej, chronione przepisami art. 140 i art. 144 k.c. A taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, gdyż przedmiotowy obiekt garażowy posadowiony jest nie tylko na działce nr [...] będącej własnością H. i M. H., ale (jak przyjęto w decyzjach organów obu instancji) także na działce nr [...], będącej własnością skarżącego J.B.. Ponadto obiekt ten powoduje zaburzenie spływu wód spadowych z działki powyżej garażu oraz nieodpowiednio odprowadzone są wody opadowe z tego garażu, co negatywnie wpływa na działkę skarżącego. Kwestie te zostały podniesione przez skarżącego w jego piśmie z dnia 29 lipca 2016 r. i w toku oględzin obiektu w dniu 1 grudnia 2016 r. W tej sytuacji z naruszeniem przepisu art. 138 § 1 pkt 3 Kpa organ II instancji umorzył postępowanie odwoławcze (por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 492/15, Lex nr 2260902), odmawiając skarżącemu przymiotu strony postępowania z racji braku interesu prawnego. W przedstawionej sytuacji faktycznej i prawnej Sąd orzekł jak w pkt 1 wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach w pkt 2 wyroku oparto o przepis art. 200 p.p.s.a.