II SA/Wr 52/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.F. o wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. z dnia [...] r. Nr [...] oraz z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie ze skargi K.F. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. z dnia [...] r. Nr [...] oraz z dnia [...] r. Nr [...]. Po myśli art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 P.p.s.a.). W pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii dopuszczalności wstrzymania wykonania wskazanej we wniosku decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru w Ś. z dnia [...] r. Nr [...]. Skarżąca domaga się wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji. Norma art. 61 § 3 P.p.s.a. wprawdzie rozszerza możliwość wstrzymania zaskarżonych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jednak kluczowe dla zakresu stosowania tego przepisu ma to, jakie znaczenie przyjmie się dla pojęcia "sprawy", w granicach której sąd może wstrzymać wykonanie aktu bądź czynności. W ocenie Sądu należy przyjąć, że ustawodawca odsyła do sprawy w jej znaczeniu materialnoprawnym i jej tożsamość wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw - prawnej i faktycznej. Tak szerokie rozumienie sprawy administracyjnej nie umożliwia jednak wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia wydanego w pierwszej instancji, w sytuacji gdy brak było merytorycznej kontroli dokonanej przez organ odwoławczy, a postępowanie przed tym organem zakończone zostało rozstrzygnięciem o charakterze procesowym - uchybienia terminu do wniesienia odwołania (zob. postanowienie NSA z dnia 16 października 2012 r. sygn. akt II FZ 819/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/17592FD015). Uwzględniając powyższe, należy zatem stwierdzić, że nakaz rozbiórki - jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - oraz kwestia stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zachowują tożsamości w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Kwestie które legły u podstaw wydania decyzji o nakazie rozbiórki nie podlegały ocenie organu wydającego zaskarżone postanowienie, w którym organ odwoławczy nie odnosił się w ogóle do kwestii zasadności nałożonego na skarżącą obowiązku. Organ poprzestał bowiem na ocenie kwestii proceduralnych dotyczących terminowości wniesienia środka zaskarżenia, co w każdym przypadku musi nastąpić, zanim organ przejdzie do merytorycznego rozpoznania odwołania. Brak jest zatem tożsamości sprawy w jej znaczeniu materialnym, co uzasadnia stwierdzenie, że decyzja z dnia [...] r. Nr [...] nie może być przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania w przedmiotowym postępowaniu. Przyjęcie koncepcji dopuszczalności zbadania przez sąd administracyjny zarzutów strony skarżącej dotyczących decyzji organu pierwszej instancji, rozstrzygającej sprawę "materialną", byłoby w istocie równoznaczne z zaakceptowaniem obejścia rygorów prawnych wynikających z art. 52 P.p.s.a. statuujących konieczność wyczerpania toku instancji przed wniesieniem skargi (postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 2602/12, publ. LEX nr 1248457). Powyższe można również odnieść do decyzji z dnia [...] r. Nr [...]. A ponadto, wskazać należy, że decyzja ta nie jest aktem wydanym w postępowaniu prowadzonym w granicach tej samej sprawy. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych została ona podjęta w innej sprawie o znaku [...], której przedmiotem jest samowolna rozbudowa budynku mieszkalnego zlokalizowanego przy ul. [...] nr [...] w M. o pomieszczenie w części parterowej z wykonaniem balkonu na jego stropie na terenie działki nr 278/7 stanowiącej własność G.Ż.. Postępowanie administracyjne wszczęte zaś w rozpoznawanej sprawy (znak [...]) dotyczy wprawdzie tego samego budynku, ale jego przedmiotem jest samowolna rozbudowa budynku mieszkalnego o pomieszczenie gospodarcze wraz z częścią mieszkalną. Niezależnie od powyższego należy jeszcze zwrócić uwagę, że z przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., co powinno stać się przedmiotem oceny sądu. Ocena ta jest zatem możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, a która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Co najmniej należałoby uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.. Brak uzasadnienia wniosku, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. uniemożliwia sądowi dokonanie oceny merytorycznej takiego wniosku. Z tą ostatnią sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Poza złożeniem wniosku strona skarżąca nie przedstawiła żadnej argumentacji go uzasadniającej, co uniemożliwia Sądowi jego jakąkolwiek merytoryczną ocenę. Strona nie tylko nie uzasadniła swojego wniosku, ale i nie wskazała, czy w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia dla niej znacznej szkody czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W rezultacie Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia i dlatego też wniosek w tym przedmiocie nie został uwzględniony. Stąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a orzeczono jak w sentencji.