II SA/Wr 520/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oddala skargę w całości. Decyzją z dnia 22 marca 2019 r., (nr 1211/2019), Zastępca Dyrektora Wydziału Architektury i Budownictwa w Urzędzie Miejskim W. orzeczono o warunkach zabudowy, dla inwestycji polegającej na budowę trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, przy al. [...] we W., (część działki nr [...] AM-[...], obręb K.). Na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j. t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.), w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2 tejże ustawy na rzecz – A. Sp. z o.o., warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej 1. ustalenia dotyczące rodzaju zabudowy: zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. 2. Warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a także z przepisów odrębnych: a) ustalenia dotyczące funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu z uwzględnieniem ustaleń dotyczących warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego: funkcja: mieszkaniowa, linie zabudowy: nieprzekraczalne, zgodnie z załącznikiem graficznym, (dotyczą również części podziemnych budynków), wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy: do 0,13 w stosunku do części dziatki o powierzchni ok. [...] m2; szerokość elewacji każdego budynku (tj. od strony głównego wejścia do budynku) do 24,0 m, głębokość każdego budynku do 14,0 m, wysokość gzymsu (okapu) każdego budynku: do 7,5 m od istniejącego poziomu terenu, geometria dachu każdego budynku: dach dwupołaciowy symetryczny o kącie nachylenia od 40° do 45°, z możliwością wykonania lukarn o szerokości do 50 % długości połaci dachowych, wysokość kalenicy każdego budynku: do 13,0 m od istniejącego poziomu terenu, sposób zagospodarowania terenu: minimalna odległość między planowanymi budynkami - 8,0 m. b) ustalenia dotyczące ochrony środowiska i zdrowia ludzi; inwestycja nie należy do przedsięwzięć, o których mowa w art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j. t. Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm.) i nie znajduje się w katalogu zawartym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71). Obszar objęty wnioskiem objęty jest ścisłą ochroną konserwatorską i został wpisany do rejestru zabytków pod nr [...] decyzja z dnia [...].06.1992 r. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 lit g) ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ochronie podlegają, bez względu na stan zachowania, zabytki nieruchome będące m.in. parkami, ogrodami i innymi formami zaprojektowanej zieleni. Zgodnie z opinią Miejskiego Konserwatora Zabytków nr [...] z dnia 19.09.2018 r. (w tut. Wydziale 21.09.2018 r.) należy zapewnić szczególna ochronę drzewom, alei kasztanowców oraz stworzyć warunki do odtworzenia zabytkowej kompozycji założenia parkowego. W trakcie realizacji inwestycji należy uwzględnić ochronę środowiska, a w szczególności ochronę gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych. Przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu powinny w jak największym stopniu zapewniać zachowanie jego walorów krajobrazowych (art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska). W trakcie przygotowywania i realizacji inwestycji należy zapewnić oszczędne korzystanie z terenu (art. 74 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska). Ewentualne usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości może nastąpić wyłącznie w zgodzie z przepisami ustawy o ochronie przyrody (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 142 ze zm.), m. inn. art. 83 ust. 1, 83a ust. 1, art. 83f. Zezwolenie na usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków wydalę wojewódzki konserwator zabytków (art. 83a ust. 1). Prace w obrębie korony drzewa nie mogą prowadzić do usunięcia gałęzi w wymiarze przekraczającym 30% korony, która rozwinęła się w całym okresie rozwoju drzewa, chyba że mają na celu: 1) usunięcie gałęzi obumarłych lub nadłamanych, 2) utrzymywanie uformowanego kształtu korony drzewa, 3) wykonanie specjalistycznego zabiegu w celu przywróceniu statyki drzewa (art. 87a ust. 2 ustawy o ochronie przyrody). W przypadku stwierdzenia, na terenie objętym niniejszą decyzją, obecności gatunków roślin, zwierząt, grzybów objętych ochroną na podstawie ustawy o ochronie przyrody, wymienionych w rozporządzeniach Ministra Środowiska - Inwestor zobowiązany jest stosować przepisy ustawy o ochronie przyrody i aktów wykonawczych do tejże ustawy, w szczególności zobowiązany jest respektować zakazy określone w tych aktach prawnych: art. 46, 51, 52 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 142 ze zm.), rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin (Dz. U. poz. 1409), rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz. U. poz. 2183), rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej grzybów (Dz. U. poz. 1408); c) ustalenia dotyczące ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Nieruchomość znajduje się na obszarze historycznego układu urbanistycznego osiedla K. we W., który ujęty został w gminnej ewidencji zabytków (Zarządzenie Nr [...] Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2014 r.). Ponadto część nieruchomości objęta niniejszą decyzją stanowi fragment parceli dawnego klasztoru i szkoły [...] U. (pełniącego później funkcję szpitala [...]). Zespół budynków dawnego klasztoru i szkoły [...] U. wraz założeniem ogrodowo-parkowym wpisany jest do rejestru zabytków decyzją nr [...] z dnia [...].06.1992 r., wobec czego podlega ochronie na podstawie przepisów wynikających z ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. (Zgodnie z art. 4 ustawy ochrona zabytków polega, w szczególności, na podejmowaniu przez organy administracji publicznej działań mających na celu m. in.: 2) zapobieganie zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków, 6) uwzględnianie zadań ochronnych w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przy kształtowaniu środowiska.). Zakres działań inwestycyjnych nie może naruszać zasad ochrony zabytków wynikających z ustawy o ochronie zabytków (...), w tym m. in. nie może spowodować degradacji walorów historycznych obiektu. Wszelkie roboty budowlane nie powinny doprowadzić do naruszenia systemów korzeniowych a także zaburzenia warunków siedliskowych oraz wodno-glebowych rosnących drzew, tworzących zabytkowe, historyczne założenie. Inwestor obowiązany jest do zabezpieczenia i utrzymania zabytku oraz jego otoczenia w jak najlepszym stanie (art. 5 ustawy). Ponadto, inwestycja zlokalizowana jest w obszarze osadnictwa pradziejowego i średniowiecznego. W związku z tym ma zastosowanie art. 31 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (j. t. Dz. U. z 2018 r., poz. 2067 ze zm.), który stanowi, że w przypadku realizowania robót ziemnych, które mogłyby doprowadzić do zniszczenia zabytków archeologicznych niezbędne jest przeprowadzenia badań archeologicznych. Badania archeologiczne należy przeprowadzić na podstawie decyzji – pozwolenia Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, uzyskanej przed pozwoleniem na budowę; I d) ustalenia dotyczące obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji: Sposób zaopatrzenia w media: • woda - wg zasad zbiorowego zaopatrzenia w wodę przez właściwą jednostkę organizacyjną w myśl przepisów ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (j. t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1152); energia elektryczna - wg zasad określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r.; w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego (j. t. Dz. U. Nr 93, poz. 623, ze. zm.); energia cieplna - własne źródło ciepła (piec na paliwo gazowe, inne); gaz - wg zasad określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 2 lipca 2010 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu gazowego (j. t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1158); środki łączności - wg zasad określonych w ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (j. t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1907 ze zm.), po stosownym wyborze operatora telefonicznego; odprowadzanie ścieków - wg zasad zbiorowego odprowadzania ścieków przez właściwą jednostkę organizacyjną w myśl przepisów ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków; gospodarka odpadami - wg zasad określonych w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (j. t. Dz. U. z 2018 r. poz. 992 ze zm.). Dostęp do drogi publicznej oraz miejsca parkingowe.• Obsługa komunikacyjna od strony al. [...] poprzez części działek nr [...], [...], AM-[...] oraz część działki nr [...], AM-[...], obręb K.; strona 2/9f- Minimalny wskaźnik miejsc postojowych: 0,1 miejsca postojowego dla samochodu osobowego na 1 mieszkanie oraz min. 1 miejsce postojowe na rower na 1 mieszkanie. Lokalizacja miejsc postojowych dla aut w granicach działek [...] i części dz. [...] objętej niniejszą decyzją oraz decyzją nr 2666/2017 z dnia 25.05.2017 r. e) Ustalenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, określenie warunków ochrony przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Przez analogię do przepisu art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (j. t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1025 ze zm.) inwestor powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społecznogospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych, w tym od działań polegających na pozbawieniu kogokolwiek dostępu do drogi publicznej a także możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, gazu oraz ze środków łączności itp. Projektowana inwestycja nie może powodować ponadnormatywnego ograniczenia w dopływie światła dziennego do budynków znajdujących się na działkach sąsiednich. W stosunku do zabudowy sąsiedniej należy spełnić wymagania dotyczące naturalnego oświetlenia oraz czasu nasłonecznienia odpowiednich pomieszczeń w budynkach sąsiednich, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j. t. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.); określenie warunków ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie. W trakcie projektowania, realizacji i użytkowania obiektu budowlanego należy zapewnić jak najlepszy stan środowiska, w szczególności poprzez utrzymanie poziomu hałasu i poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej na tych poziomach (art. 112 i art. 121 ustawy Prawo ochrony środowiska, rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 799 ze zm.), rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz.1883). Ponadto należy zapewnić właściwe warunki akustyczne dla planowanej inwestycji. Planowana inwestycja nie może wprowadzać do powietrza, wody, gleby lub ziemi wibracji w rozumieniu przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska, ani powodować zakłóceń elektrycznych. (Wymagania w zakresie zabezpieczenia sieci przed zakłóceniami elektrycznymi powodowanymi przez urządzenia, instalacje lub sieci wnioskodawcy określane są m. in. w warunkach przyłączenia podmiotu do sieci.); określenie warunków ochrony przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Planowana inwestycja nie może negatywnie wpłynąć na jakość powietrza, wód i gleby i musi pozwolić na utrzymanie standardów określonych w stosownych przepisach (rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2012 r., poz. 1031), ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2268) i przepisy wykonawcze, rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 1 września 2016 r. w sprawie sposobu prowadzenia oceny zanieczyszczenia powierzchni ziemi (Dz. U. poz. 1395); f) Ustalenia dotyczące granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, w tym terenów górniczych, a także narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych. Obszar objęty niniejszą decyzją: nie zalicza się do obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi, o których mowa w art. 88d ust. 2 ustawy Prawo wodne. Ponadto obszar objęty niniejszą decyzją: nie zalicza się do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych, nie znajduje się w granicach terenu z udokumentowanym złożem kopalin, nie znajduje się w granicach Głównego Zbiornika Wód Podziemnych. Zgodnie z art. 546 ust. 7 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo Wodne (Dz. U. z 2018, poz. 2268 ze zm.) do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy w sprawie decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 4 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 497, stosuje się przepisy dotychczasowe. 3. Dodatkowe ustalenia wynikające z innych przepisów odrębnych. Na etapie projektowania i ubiegania się o zatwierdzenie planowanej inwestycji przez organ administracji architektoniczno-budowlanej będą miały zastosowanie przepisy prawa powszechnie obowiązującego oraz normy techniczne w zakresie wynikającym z rodzaju i specyfiki przedsięwzięcia, będącego przedmiotem niniejszej decyzji. Przepisami wiodącymi będą unormowania zawarte w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j. t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.) i aktach wykonawczych do tej ustawy - z uwzględnieniem obowiązku uzyskania przez inwestora wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów (art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Do usytuowania budynków, dojść i dojazdów, miejsc postojowych dla samochodów osobowych, miejsc gromadzenia odpadków stałych, uzbrojenia technicznego działki i odprowadzania wód powierzchniowych, studni, zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe, zieleni i urządzeń rekreacyjnych oraz ogrodzeń - należy stosować przepisy działu II "Zabudowa i zagospodarowanie działki budowlanej" rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j. t. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422), z ewentualnym odstępstwem od nich, o których mowa w art. 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie z ustawą z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (j. t. Dz. U. z 2018 r. poz. 2268). Właściciel gruntu; o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może zmieniać kierunku i natężenia odpływu znajdujących się na jego gruncie wód opadowych lub roztopowych ani kierunku odpływu wód ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich oraz odprowadzać wód oraz wprowadzać ścieków na grunty sąsiednie (art. 234 ust. 1). 4. Wykaz uzyskanych uzgodnień: W związku z art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, projekt decyzji o warunkach zabudowy został przesłany do uzgodnienia przez Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W.. Wobec niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni, uzgodnienie uważa się za dokonane. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że wezwanie zostało odebrane w dniu 10.12.2018 r.. Termin do zajęcia stanowiska upłynął w dniu 24.12.2018 r.; opinii: D. Sp. z o.o. - pismo [...] z dnia 23.08.2016 r. (w Wydziale 31.08.2016 r.), informujące, że istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. M. S.A. - pismo [...] z dnia 24.08.2016 r. (w tut. Wydziale 02.09.2016 r.), informujące, że uzbrojenie terenu jest wystarczające dla umożliwienia dostawy wody, odbioru ścieków sanitarnych i wód opadowych dla planowanej inwestycji. T. S.A. we W. - pismo [...] z dnia 17.10.2016 r. (w tut. Wydziale 25.10.2016 r.), informujące że istniejące uzbrojenie terenu nie jest wystarczające do zasilania energią elektryczną planowanego obiektu oraz że niezbędna jest rozbudowa sieci średniego napięcia poprzez wybudowanie stacji transformatorowej wraz z zarezerwowaniem miejsca pod jej budowę. W dniu 02.12.2016 r. do tut. wydziału wpłynęła stosowna umowa wstępna Inwestora z T. S.A. we W. [...] z dnia 22.11.2016r., gwarantująca uzbrojenie terenu odnośnie sieci elektroenergetycznej. Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta - pisma informujące, że istniejąca infrastruktura drogowa nie jest wystarczająca dla zapewnienia prawidłowej i bezpiecznej obsługi komunikacyjnej oraz, że w zakresie kwestii możliwych do poruszenia w ramach uzgodnienia inwestycji przylegającej do pasa drogowego z zarządcą drogi - zarządca opiniuje inwestycję negatywnie. W dniu 07.02.2017 r. pełnomocnik K. D. skorygował zakres inwestycji oraz określił obsługę komunikacyjną poprzez część działki nr [...] (a nie jak pierwotnie wyłącznie przez działkę [...]). Tut. organ pismem z dnia 08.02.2017 r. wysłał ponownie inwestycję do zaopiniowania przez ZDiUM. ZDiUM w piśmie [...] z dnia 13.02.2017 r. (w tut. Wydziale 16.02.2017 r.) podtrzymał stanowisko wyrażone we wcześniejszym piśmie nr [...] z dnia 12.12.2016 r. (w tut. Wydziale 15.12.2016 r.), stwierdzając, że infrastruktura drogowa nie jest wystarczająca do prawidłowej i bezpiecznej obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji oraz opiniując negatywnie przedmiotowy wniosek. Pozostałe uzyskane opinie pomocnicze w tut. Wydziale: 07.11.2016 r. - do wydziału wpłynęła opinia Miejskiego Konserwatora Zabytków nr [...], odnosząca się m. in. do ochrony drzew, konieczności wykonania szczegółowej inwentaryzacji dendrologicznej wraz z gospodarką drzewostanem, koncepcji rewaloryzacji parku z analizą kompozycyjną założenia uwzględniającą elementy architektoniczne ujęte w treści wpisu obiektu do rejestru zabytków; 10.11.2016 r. - do wydziału wpłynęła opinia Miejskiego Konserwatora Zabytków nr [...], podkreślająca konieczność uwzględnienia przez planowaną inwestycję zachowania zabytkowego zespołu w zgodzie z ustawą o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami; na tym etapie MKZ nie wypowiedział się o możliwości budowy osiedla budynków wielorodzinnych; 16.11.2016 r. - do wydziału wpłynęła opinia Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków [...] odnosząca się m. in. do możliwości zabudowy. Zdaniem DWKZ ewentualna planowana zabudowa powinna nawiązywać do zabudowy willowej K., konieczna byłaby zatem korekta wielkości i wysokości zabudowy, która nie powinna przekraczać 2 kondygnacji z poddaszem użytkowym; 24.11.2016 r. - do wydziału wpłynęła odpowiedź [...] U. z informacją, że szczątki z cmentarza przylegającego do działki [...] zostały w całości przeniesione. W dniu 19.06.2017 r. Inwestor poprzez pełnomocnika skorygował zakres inwestycji zmniejszając liczbę planowanych budynków do dwóch. W związku z czym tut. organ ponownie wysłał do opiniowana planowaną inwestycję. Wpłynęły opinie: - D. Sp. z o.o. - pismo [...] z dnia 31.07.2017 r. (w tut. Wydziale 07.08.2017 r.), informujące, że istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta - pismo nr [...] z dnia 10.08.2017 r. (w tut. Wydziale 16.08.2017 r.), informujące, że istniejąca infrastruktura drogowa nie jest wystarczająca dla zapewnienia prawidłowej i bezpiecznej obsługi komunikacyjnej oraz, że w zakresie kwestii możliwych do poruszenia w ramach uzgodnienia inwestycji przylegającej do pasa drogowego z zarządcą drogi – zarządca opiniuje inwestycję negatywnie. W dniu 03.09.2018 r. do tut. wydziału wpłynęła stosowna umowa wstępna Inwestora z Gminą W. - Zarządem Dróg i Utrzymania Miasta we W. w sprawie przebudowy układu drogowego spowodowanej inwestycją niedrogową nr [...] z dnia 08.08.2018 r., gwarantująca uzbrojenie terenu odnośnie dróg. – T. S.A. we W. - pismo [...] z dnia 08.08.2017 r. (w tut. Wydziale 21.08.2017 r.), informujące że istniejące uzbrojenie terenu nie jest wystarczające do zasilania energią elektryczną planowanego obiektu oraz że niezbędna jest rozbudowa sieci średniego napięcia poprzez wybudowanie stacji transformatorowej wraz z zarezerwowaniem miejsca pod jej budowę. W dniu 22.09.2017 r. do tut. wydziału wpłynęła stosowna umowa wstępna Inwestora z T. S.A. we W. [...] z dnia 08.09.2017 r., gwarantująca uzbrojenie terenu odnośnie sieci elektroenergetycznej. M. S.A. 05.09.2017 r. (w tut. Wydziale 14.09.2017 r.), informujące, że uzbrojenie terenu jest wystarczające dla umożliwienia dostawy wody, odbioru ścieków sanitarnych i wód opadowych dla planowanej inwestycji. Pozostałe uzyskane opinie pomocnicze w tut. Wydziale: 17.08.2017 r. - do wydziału wpłynęła opinia Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków [...] odnosząca się m. in. do parametrów planowanej zabudowy, ochrony konserwatorskiej istniejących budynków oraz ochrony archeologicznej. • 21.09.2018 r. - do wydziału wpłynęła opinia Miejskiego Konserwatora Zabytków nr [...], podkreślająca konieczność zachowania oraz ochrony drzewostanu w tym alei kasztanowców. W dniu 17.10.2018 r. Inwestor poprzez pełnomocnika skorygował zakres inwestycji. Ostatecznie planowana inwestycja polega na budowie trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych, dla których zapotrzebowanie na media pozostało na poziomie określonym we wcześniejszym uzupełnieniu. 5. Linie rozgraniczające teren inwestycji przedstawiono na kopii mapy zasadniczej: w części graficznej decyzji - załącznik nr 1. 6. Wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przedstawiono: w części tekstowej analizy - załącznik nr 2, w części graficznej analizy - załącznik nr 3. Decyzja niniejsza nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Projekt niniejszej decyzji został sporządzony przez osobę, o której mowa w art. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu organ wskazał, że dnia 23.06.2018 r. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji przewidzianej do realizacji przy al. [...] we W. na nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako część działki nr [...], AM-[...],obręb: K., wystąpiła A. Spółka z o.o.. Wniosek po uzupełnieniu zawierał wszystkie niezbędne elementy, które zostały określone w art. 52 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie wymagał dołączenia do niego żadnych dokumentów wynikających z przepisów szczególnych. Zakres planowanej inwestycji, w trakcie trwania postępowania był korygowany. Ostatecznie planowana inwestycja polega na budowie trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. W ramach analizy, o której mowa w art. 53 ust.3 pkt. 1 i 2 cyt. ustawy, tut. organ lokalizacyjny sprawdził wszystkie uwarunkowania dotyczące terenu objętego planowaną inwestycją. Na podstawie dostępnego w formie elektronicznej programu Systemu informacji Prawnej LEX, przeprowadzono specyfikację powszechnie obowiązujących przepisów odrębnych w celu ustalenia warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, które mogą mieć zastosowanie w niniejszej sprawie. Ustalono, że do dnia 31 grudnia 2003 r. na terenie obowiązywał plan ogólny zagospodarowania przestrzennego W. uchwalony dnia [...] czerwca 1988r. uchwałą [...] (Dz. Urz. Województwa W. Nr 11, poz.[...]). Obecnie teren ten nie jest objęty żadnym planem miejscowym oraz nie leży na obszarze, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek jego sporządzenia na podstawie przepisów odrębnych. Na podstawie egzemplarza archiwalnego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego W. uchwalonego dnia [...] czerwca 1988r., który obowiązywał do dnia 31 grudnia 2003 r. (kopia fragmentu planu została dołączona do akt) ustalono, że teren planowanej inwestycji nie leży na terenach przeznaczonych w tym planie dla realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust.3 pkt. 3 i art. 48 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym. Nie są wiec wymagane uzgodnienia z wojewodą i marszałkiem województwa. Wykorzystując dane uzyskane z zasobu Zarządu Geodezji, Kartografii i Katastru Miejskiego W. rozpoznano stosunki własnościowe dotyczące otoczenia terenu planowanej inwestycji w sposób umożliwiający ustalenie stron postępowania administracyjnego (stosowne wydruki w aktach sprawy). Zgodnie z art. 10. k.p.a. wszystkie strony zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy oraz o przysługujących im uprawnieniach, z których mogły korzystać bez ograniczeń. W trakcie postępowania ze swoich uprawnień skorzystały strony: G. S., K. S., M. D., M. D.(1), M. Z. poprzez pełnomocnika I. K., S. Sp.z o.o. Sp. K. poprzez pełnomocnika I. K. W złożonych pismach strony wnoszą sprzeciw dla projektowanej inwestycji, która w Ich ocenie zaburza ład przestrzenny, a także może doprowadzić do zniszczenia parku i cennych zabytków architektonicznych. Ponadto w piśmie z dnia 28.11.2016 r. l.dz. 39773 pełnomocnik adw. H. M. zgłosił wniosek o przeprowadzenie oględzin budynków sąsiadujących z planowaną inwestycją. Z aktami sprawy zapoznały się strony: J. L., T. S., D. M., J. M., I. K. Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w granicach określonych ustawą, każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich i ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek. W oparciu o powyższy art. 6 ust 2 ustawodawca dokonał stosownych zapisów ustawie w celu ochrony interesu osób trzecich tj. stron postępowania - są one chronione z mocy art. 54 pkt 2 lit. "d" w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a stosowne zapisy zostały zawarte w niniejszej decyzji. W myśl art. 5 ust. 1 ustawy Prawo Budowlane, obiekt budowlany wraz ze związanymi z nimi urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno - budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej zapewniając m. in. spełnienie wymagań podstawowych dotyczących: - bezpieczeństwa konstrukcji, - bezpieczeństwa pożarowego, - bezpieczeństwa użytkowania, odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, - ochrony przed hałasem i drganiami, warunki bezpieczeństwa i higieny pracy, poszanowanie, występujących w zasięgu oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Kwestię faktycznego oddziaływania inwestycji na otoczenie będzie można określić po realizacji inwestycji. Zgodnie z art. 61 ust. 1 upzp wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w punktach od 1) do 5). W niniejszej sprawie ustalono, że: pkt 1) istnieją działki dostępne z tej samej drogi publicznej, które są zabudowane w sposób, który pozwala na określenie wymagań dla nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; pkt 2) teren ma dostęp do drogi publicznej - al. [...] poprzez działkę nr [...], AM-[...], obręb K.; pkt 3) istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; pkt 4) teren objęty planowanym zamierzeniem inwestycyjnym, oznaczony w ewidencji gruntów symbolem: "Bi" - inne tereny zabudowane - nie dotyczy; pkt 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Analiza urbanistyczna wykonywana w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy w oparciu o rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Wyniki analizy zostały przedstawione w załączniku 2 i 3. Zgodnie z § 3 ust. 1. ww. rozporządzenia wyznaczono wokół działek objętych wnioskiem nr [...] i nr [...], AM-[...], obręb: K., które stanowią własność inwestora, obszar analizowany, którego granica przebiega w odległości minimum trzykrotnej szerokości frontu działki i dokonano na nim analizy funkcji, cech zabudowy i sposobu zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Szerokość frontu działek nr [...] i nr [...] od strony al. [...] wynosi 104 m, a więc przyjęta zgodnie z rozporządzeniem minimalna szerokość obszaru analizowanego wynosi 3 X 104 m tj. 312 m, w każdą stronę od wszystkich granic tej działki, z uwzględnieniem pełnego obrysu działek skrajnych, leżących na obrzeżu tego obszaru. Wspomniane rozporządzenie nie ustala maksymalnych granic obszaru analizowanego, co oznacza, że powinny być one ustalane indywidualnie dla każdego przypadku przy uwzględnieniu zasady, aby obszar analizowany tworzył pewną urbanistyczną całość. Dlatego na podstawie oceny całokształtu uwarunkowań przestrzennych wynikających z oglądu mapy pozyskanej do wyznaczenia obszaru analizowanego w niniejszej sprawie, tut. organ lokalizacyjny ocenił, iż nie zachodzi potrzeba poszerzania tego obszaru poza granice minimalne, bowiem umożliwia on uzyskanie pełnej i zarazem wystarczającej wiedzy na temat kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu w całej jednostce osiedleńczej. Przyjęta do analizy szerokość obszaru analizowanego uwzględnia pełny obrys działek skrajnych leżących na jego obrzeżu. Nie uwzględniono jedynie pełnego obrysu działek, które nie są zagospodarowane i nie wpływają na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Na tak wyznaczonym obszarze organ przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przedstawiając wyniki analizy w załączniku nr 2 i 3. Analiza terenu inwestycji i najbliższego sąsiedztwa: część działki objęta niniejszą decyzją leży na obszarze osiedla K., którego koncepcja urbanistyczna powstała pod koniec XIX w. i realizowała ideę miasta-ogrodu. Zasadniczą cechą układu była jego niewielka intensywność osiągnięta poprzez lokalizowanie budynków jednorodzinnych (często w formie okazałych rezydencji) wzdłuż ulic, na stosunkowo obszernych jak na warunki miejskie parcelach, na których powstały ogrody przydomowe. Przedwojenny charakter osiedla przetrwał do dnia dzisiejszego, między innymi dlatego, że zachował się układ dróg I placów, układ zieleni, w tym zieleni przy obiektach stanowiących dominanty takich jak d. klasztor i liceum [...] [...] U. przy ul. [...], czy d. klasztor [...] przy ul. [...]. W miastach-ogrodach zieleń stanowiła równorzędny element w stosunku do zabudowy kubaturowej. Teren inwestycji, położony przy al. [...], stanowi część historycznego założenia dawnego klasztoru (potem szpitala) z przyległym parkiem, wpisanego do rejestru zabytków decyzją nr [...] z dnia 16 czerwca 1992 r. Zgodnie z tą decyzją, ochronie konserwatorskiej podlegają w szczególności: budynek główny szpitala i klasztoru z 1896 r., budynki apteki i pralni z 1906 r., budynek szpitalny "B" z 1929 r., mur okalający posesję, cmentarz zakonny, parkowy układ zieleni (w tym zieleń niska i wysoka, aleja kasztanowa w części wschodniej, grupy akacji, lip, dębów i innych gatunków drzew) oraz elementy urządzeń parkowych: kamienna figura anioła z [...], kapliczka św. J. oraz grota [...] wraz z usypanym pagórkiem. Budynek dawnego szpitala, stanowi dominantę w najbliższym otoczeniu i na analizowanym obszarze jest jedynym takim obiektem. W obszarze analizowanym zdecydowanie dominuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, występująca w formie budynków wolnostojących, bliźniaczych i szeregowych, usytuowanych na dużych działkach, których znaczną część stanowią ogrody. Uzupełnieniem tej zabudowy są budynki usługowe oraz wielorodzinne (w najbliższym otoczeniu trzy- i czterolokalowe). Wzdłuż al. [...] istniejące zabudowania to przede wszystkim wolnostojące domy jednorodzinne (w formie willi oraz w formie popularnych "kostek") oraz kilka budynków wielorodzinnych o 3 lub 4 lokalach mieszkalnych (nr [...], [...], [...], [...], [...]). Teren objęty wnioskiem tj. część działki nr [...], AM-[...] w obrębie K. o powierzchni [...] m2, zabudowany jest budynkiem poszpitalnym. Istniejący parterowy budynek (ok. 4,5 m wysokości), przekryty dachem płaskim, nie podlegający ochronie konserwatorskiej, przewidziany jest we wniosku Inwestora do rozbiórki. Na całej działce, oprócz kilku niewielkich zabudowań gospodarczych etc. oraz budynku poszpitalnego przeznaczonego do wyburzenia, występuje zieleń niska, średnia oraz zieleń wysoka. Bezpośrednio z terenem inwestycji od wschodu graniczy zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Analiza funkcji zabudowy występującej w obszarze analizowanym: w obszarze poddanym analizie urbanistycznej większość stanowi funkcja mieszkaniowa, którą uzupełnia funkcja usługowa oraz handlowa. Dominującym rodzajem zabudowy mieszkaniowej jest zabudowa jednorodzinna w formie budynków wolno stojących i bliźniaczych. Na niewielkiej powierzchni obszaru występuje parterowa zabudowa jednorodzinna atrialna, a także jednorodzinna zabudowa szeregowa. Uzupełnieniem tej zabudowy są budynki usługowe (np. przychodnia przy ul. [...], budynek usługowo-handlowy przy ul. [...]), budynek usługowo-biurowy przy ul. [...]) oraz budynki wielorodzinne. Budynki wielorodzinne przy al. [...] to nr; [...], [...], [...], [...]. Są to budynki, w których zlokalizowanych jest od trzech do czterech lokali mieszkalnych. Kolejne 4 budynki wielorodzinne (4-lokalowe) znajdują się przy ul. [...]. Całkowicie odmienny charakter ma historyczny układ Placu [...], przy którym znajduje się pierzejowa zabudowa wielorodzinna w budynkach o 3 kondygnacjach i dachach stromych, wysokości kalenic - ok. 16 m. W każdym z budynków mieści się ok. 7 lokali mieszkalnych (max. 10). Na peryferiach obszaru analizowanego i jednocześnie osiedla K. zlokalizowane są wielolokalowe budynki wielorodzinne o współczesnym charakterze: bloki 5-kondygnacyjne przy ul. [...] od nr [...] do [...] oraz zespół zrealizowany na podstawie obowiązującego planu miejscowego przy ul. [...] o nr [...] (2 kondygnacje z 2-kondygnacyjnym poddaszem w dachu stromym), a także przedwojenny budynek 4-lokalowy przy ul. [...] (1 kondygnacja i poddasze w dachu stromym). Planowana inwestycja realizowana będzie na terenie przeznaczonym w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy W. 2018 pod tereny mieszkaniowe oraz obszarowe formy zieleni wypoczynkowej. Zdaniem tutejszego organu budowa budynków mieszkalnych wielorodzinnych planowana przez Inwestora nie stoi w sprzeczności z funkcją w obszarze analizowanym. Analiza gabarytów zabudowy występującej w obszarze analizowanym: analiza urbanistyczna wykazała, że w najbliższym sąsiedztwie wskaźniki wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni działki mierzą: na działce nr [...] - 0,10, na działce nr [...] - 0,13, na działce nr [...] - 0,21. Obecnie na działkach nr [...] i [...], AM-[...], obręb: K. wynosi 0,05. Wskaźnik na działkach nr [...], [...], [...], AM-[...], obręb: K., na których zlokalizowany jest m.in. budynek poszpitalny, mierzy 0,18. Powierzchnie zabudowy budynków mieszkalnych w najbliższym sąsiedztwie są zróżnicowane od [...] m2 (budynek nr [...] przy ul. [...]) do [...] m2 (budynek nr [...], [...], [...] przy ul. [...]). Budynki mieszkalne wielorodzinne przy ulicy [...], [...], [...] mierzą 27,0 m szerokości elewacji frontowej. Budynki zlokalizowane na działkach nr [...], [...], AM-[...], obręb: K. mierzą do okapu 7,5 m od istniejącego poziomu terenu oraz do kalenicy 13,0 m od istniejącego poziomu terenu. Ustalenia decyzji na podstawie analizy cech i parametrów zabudowy występującej w obszarze analizowanym: planowana inwestycja polega na budowie trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Wnioskowane gabaryty tj. powierzchnia zabudowy do [...] m pojedynczego budynku (łącznie dla trzech obiektów [...] m2), wysokość do okapu do 7,5 m oraz wysokość do kalenicy do 13,0 m, wpisują się w parametry istniejących obiektów. Dla każdego planowanego budynku ustalono dach dwupołaciowy symetryczny o kącie nachylenia od 40° do 45° oraz możliwość wykonania lukarn o szerokości do 50 % długości połaci dachowych. Planowane budynki mają zostać zlokalizowane w miejscu po wyburzeniu parterowego budynku d. hotelu pielęgniarek. Jest to jedyne miejsce, w którym mogłaby powstać nowa zabudowa bez specjalnej ingerencji w zabytkowe założenie parkowe (w obecnym kształcie). Wyznaczone w ustaleniach decyzji miejsce zabudowy nieprzekraczalnymi liniami zabudowy dotyczy również części podziemnych wnioskowanych budynków. Ustalono również minimalną odległość pomiędzy planowanymi budynkami - 8,0 m. Dla inwestycji dopuszczono wskaźnik zabudowy do 0,13 w stosunku do części działki nr [...], AM-[...], obręb K., objętej niniejszą decyzją, o powierzchni ok. [...] m2. Ustalono minimalny wskaźnik miejsc postojowych dla aut osobowych - 0,1 m. p. na 1 lokal mieszkalny. W związku z brakiem powszechnie obowiązujących norm prawnych oraz innych przepisów odnośnie określania ilości miejsc parkingowych dla projektowanych inwestycji - wymaganą ilość miejsc parkingowych dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego przyjęto na podstawie zapisów "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. (uchwała Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] stycznia 2018 r.), co jest praktyką aprobowaną przez organy drugoinstancyjne i sądy administracyjne. Miejsca parkingowe muszą być zlokalizowane na terenie planowanej inwestycji dlatego, ponieważ nie może ona w tym zakresie obciążać wyłącznie dróg publicznych lub korzystać z miejsc zaprojektowanych dla nieruchomości sąsiednich, zaś inwestor ma oczywisty obowiązek poniesienia ciężarów związanych z zapewnieniem miejsc postojowych dla przyszłych użytkowników. Wskaźnik 0,1 m. p. na 1 lokal mieszkalny jest wskaźnikiem stosunkowo niskim jak na obecne standardy miejskie. Jednak z uwagi na nadrzędną wartość, jaką jest ochrona zabytkowego parku, ważne jest by Inwestor nie był zmuszony do realizacji parkingów podziemnych. Oczywiście jest to wskaźnik minimalny, który na etapie projektu budowlanego i stosownych uzgodnień z konserwatorem zabytków daje możliwość zaprojektowania większej ilości miejsc postojowych. Ponadto trzeba zauważyć, że rejon miasta, w którym leży teren inwestycji jest obsługiwany przez gęstą sieć połączeń autobusowych, co może znacząco wpłynąć na zmniejszenie zapotrzebowania przyszłych mieszkańców na posiadanie samochodów osobowych. Reasumując, zdaniem organu inwestycja spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zatem istnieje podstawa do wydania dla niej decyzji o warunkach zabudowy. Co do zasady, na terenie parku wpisanego do rejestru zabytków nie powinno lokalizować się nowej zabudowy, z uwagi na ochronę istniejącego drzewostanu. Jednak w wypadku przedmiotowej inwestycji, nowe budynki lokalizowane są w miejscu istniejącego parterowego budynku, co ogranicza do minimum ewentualną ingerencję w istniejącą zieleń. Inwestycja kontynuuje zarówno funkcję jak również gabaryty zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym. Po zebraniu wszystkich materiałów w niniejszym postępowaniu organ w nawiązaniu do art. 10 § 1 k.p.a. zawiadomił strony o zakończeniu postępowania dowodowego i przystąpieniu do sporządzenia stosownej decyzji. W wyznaczonym terminie, w siedzibie tut. Wydziału, strony mogły zapoznać się z zebranymi dowodami i wypowiedzieć się w sprawie planowanego przedsięwzięcia. Z możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań skorzystały strony: M. Z. oraz S. sp. z o.o. sp. kom., działające poprzez pełnomocnika I. K. W piśmie l.dz. 1805 zarejestrowanym w tut. Wydziale w dniu 18.01.2019 r., strony wnioskowały o "przeprowadzenie wizji lokalnej (oględzin) strychów i poddaszy budynków dawnego kompleksu poszpitalnego przy ul. [...] we W., w których realizowana ma być m.in. inwestycja, której celem będzie ustalenie czy w miejscach tych nie występuje kolonia nietoperza - podkowca małego (Rhinolopus hipposideros)". Ponadto strony w piśmie stwierdziły, że w aktach sprawy zabrakło analizy wpływu planowanej inwestycji na środowisko w obszarze analizowanym. W przypadku stwierdzenia na terenie inwestycji występowania chronionych gatunków zwierząt oraz roślin, obowiązują przepisy ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 kwietnia 2004 r. (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 142 ze zm.), która zgodnie z art. 46 ochroną gatunkową obejmuje okazy gatunków oraz siedliska i ostoje roślin, zwierząt i grzybów. Art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mówi, że w granicach określonych ustawą, każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich i ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Decyzja o warunkach zabudowy przesądza jedynie o możliwości realizacji inwestycji natomiast konkretyzacja zamierzenia nastąpi dopiero na etapie uzyskania pozwolenia na budowę. Tym samym organ lokalizacyjny nie jest uprawniony, aby domniemywać, iż inwestycja zostanie zrealizowana niezgodnie z decyzją. W celu ochrony interesu osób trzecich tj. stron postępowania, ustawodawca zgodnie z art. 6 ust. 2 dokonał stosownych - zapisów w ustawie m.in. art. 54 pkt 2 lit. "d" w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - stosowne zapisy zostały zawarte w niniejszej decyzji. Wstępna analiza ewentualnego oddziaływania inwestycji zostanie przeprowadzona jeszcze przed zatwierdzeniem projektu budowlanego i wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Od decyzji tej odwołali się: J. G., reprezentowany przez pełnomocnika-D. M., M. Z., reprezentowany przez pełnomocnika-r.pr. I. K. oraz S. Spółka z o.o. z siedzibą we W., reprezentowanej przez pełnomocnika-r.pr. I. K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia 30 lipca 2020 roku SKO4122/88/ po rozpatrzeniu wskazanych odwołań: utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Na uzasadnienie organ odwoławczy wskazał, że rozstrzygnięcie to w ustawowym terminie, zakwestionował J. G., zarzucając naruszenie licznych przepisów prawa, w tym:-art.7,art.77§1,art.107§3Kpa,poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, niewyjaśnienie ustalenia funkcji zabudowy wielorodzinnej, jak i szerokości elewacji, wysokości gzymsu, wysokości całkowitej budynków,-art.4.art.5 pkt3 i pkt 4,art.6 ust.1pkt1 lit. b) i g),art.7,art.18 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ,poprzez brak zapewnienia należytej ochrony nad obszarem wpisanym do rejestru zabytków.1 art.61 ust. 1pkt 1 oraz pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z art. 5 ust.1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, poprzez ich błędne zastosowanie i umożliwienie realizacji inwestycji sprzecznej z funkcjami, parametrami i gabarytami zabudów działek sąsiednich,-§ 6 ust.1, §7ust.1,§ 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U.Nr164,poz.1588-zwanego dalej rozporządzeniem planistycznym),poprzez nieprawidłowe ustalenie szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu, geometrii dachu, dowolność ustaleń w zakresie współczynnika ilości miejsc postojowych dla planowanej inwestycji .Odwołanie od decyzji Prezydenta W. wnieśli również M. Z. oraz S. Spółka z o.o. spółka k. z siedzibą we W., zarzucając naruszenie przepisów prawa:-art.53 ust. 3,w związku z art. 64 ust. 1ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w związku z § 2 pkt 5 oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia planistycznego, poprzez brak wyjaśnienia powodów rozszerzenia granic obszaru analizowanego ponad minimalną granicę,-art.10 Kpa, poprzez niezapewnienie czynnego udziału w postępowaniu stronom postępowania, tj. spadkobiercom H. K. i J. K.,-art.61ust.1pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych w sytuacji, gdy uzbrojenie terenu w zakresie infrastruktury komunikacyjnej na terenie tego zamierzenia budowlanego jest niewystarczające,-§ 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, poprzez wydanie decyzji o niekompletnej treści. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że zaskarżona decyzja odpowiada w swej istocie przepisom prawa materialnego i procesowego. Ocenę sprawy należy rozpocząć od krótkiej analizy charakteru prawnego decyzji lokalizacyjnych. Zgodnie z art. 56, w związku z art. 64 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art.1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak wynika natomiast z art. 52 ust. 3 ustawy, nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Powyższe przepisy stanowią o związanym charakterze decyzji o warunkach zabudowy. Oznacza to, najkrócej opisując, że ilekroć wnioskowana zabudowa jest zgodna z przepisami prawa, organ lokalizacyjny ma obowiązek wydać decyzję ustalającą warunki zabudowy. Stosownie do art. 61ust.1ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust.1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W rozpatrywanej przez Kolegium sprawie wszystkie przesłanki dla ustalenia warunków zabudowy zostały spełnione. Działka objęta inwestycją usytuowana jest w sąsiedztwie działek dostępnych z tej samej drogi publicznej, zabudowanych w sposób pozwalający określić wymagania w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Z powołanego przepisu art.61ust.1pkt1ustawy wynika, że podstawą do ustalenia warunków zabudowy jest zachowanie zasady dobrego sąsiedztwa, która determinuje konieczność dostosowania nowej zabudowy do stanu zastanego, do funkcji, cech i parametrów urbanistycznych i architektonicznych dotychczasowej zabudowy okolicznych terenów. W wyroku z dnia 6 czerwca 2017r.(IIOSK390/16)Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że "dobre sąsiedztwo oznacza bowiem albo sąsiedztwo zabudowy o takiej samej funkcji, albo sąsiedztwo zabudowy o różnych funkcjach ale niekolidujących ze sobą, uzupełniających się wzajemnie. W związku z powyższym, badanie warunku kontynuacji funkcji z przepisuart.61ust.1ustawy z dnia 27marca 2003r.o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym(...)nie może odbywać się wyłącznie w aspekcie rodzaju prowadzonej prze z inwestora działalności gospodarczej, zwłaszcza gdy charakter i stopień uciążliwości poszczególnych usług wchodzących w zakres określonej działalności gospodarczej jest bardzo różny. Z kolei w wyroku z dnia 26 czerwca 2012 r.(IIOSK586/11) Naczelny Sąd Administracyjny zasygnalizował, że" kontynuacja funkcji nie oznacza nakazu mechanicznego powielania istniejącej zabudowy, wystarczające jest, gdy nowa zabudowanie koliduje z istniejącą w obszarze analizowanym". Koniecznie jeszcze w tym miejscu należy zwrócić uwagę na pogląd zaprezentowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2014r. (IIOSK2089/12),w którym podkreślono, że" zasada dobrego sąsiedztwa powinna być interpretowana urbanistycznie, gdyż jej celem jest zachowanie ładu urbanistycznego. Dlatego też pojęcie "działki sąsiedniej" należy interpretować szeroko, jako nieruchomość położoną w okolicy tworzącej pewną urbanistyczną całość, którą należy określić dla każdego przypadku oddzielnie". Przytoczone poglądy jednoznacznie wskazują, że zamierzenie inwestycyjne stanowi kontynuację funkcji o ile nie jest sprzeczne z funkcją zastaną w danym terenie. O braku kontynuacji funkcji, skutkującym niedopuszczalnością ustalenia warunków zabudowy można mówić dopiero po wykazaniu sprzeczności pomiędzy funkcją projektowaną, a funkcją zastaną w danym obszarze tworzącym pewną urbanistyczną całość. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywania sprawy należy zauważyć, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa. Teren jest dość intensywnie zurbanizowany, a w sąsiedztwie planowanej zabudowy zlokalizowane zostały budynki o różnym rodzaju i parametrach. Generalnie dominuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, aczkolwiek na działkach sąsiednich znajdują się budynki wielorodzinne. Wzdłuż ulicy [...] na działkach nr [...], nr [...], nr [...] i nr[...] występuje zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, o parametrach i gabarytach dających podstawę do stwierdzenia kontynuacji funkcji i cech zabudowy. Trzeba podkreślić, że budynki wielorodzinne i jednorodzinne mogą tworzyć harmonijny układ urbanistyczny, społeczny, kulturalny i gospodarczy. W tym przypadku Kolegium nie ma wątpliwości, że planowana inwestycja wkomponuje się w dotychczasową zabudowę. Zresztą sama działka zainwestowania wchodzi w kompleks zabudowy budynkami usługowymi (usługi zdrowia publicznego),o dość znacznych gabarytach. Nie ma więc wątpliwości, że inwestycja stanowi kontynuację funkcji i rodzaju zabudowy. Niezależnie od powyższego koniecznie należy zaakcentować potrzebę rozróżniania pojęć "rodzaj zabudowy" i "funkcja". Stosownie do treści § 2 pkt 2 rozporządzenia planistycznego, przez funkcję należy rozumieć sposób użytkowania obiektów budowlanych oraz zagospodarowania terenu zgodny z przepisami odrębnymi. Jak wynika zaś z § 2 pkt1 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy(Dz.U.Nr164,poz.1589-dalej rozporządzenie nomenklaturowe),ustalenia dotyczące rodzaju zabudowy zapisuje się, stosując w szczególności następujące nazewnictwo: a)zabudowa mieszkaniowa, w tym: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. Z kolei § 2 pkt 2 rozporządzenia nomenklaturowego stanowi, że ustalenia dotyczące funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu zapisuje się poprzez określenie sposobu użytkowania obiektów budowlanych i sposobu zagospodarowania terenu. W kontekście powołanych przepisów stwierdzić więc należy, że ustawodawca rozróżnia pojęcie rodzaju zabudowy oraz funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z dyrektywą wykładni językowej, formułującej zakaz stosowania wykładni synonimicznej - różnym zwrotom nie można nadawać tego samego znaczenia, w szczególności w obrębie jednego aktu prawnego lub kilku aktów prawnych tematycznie powiązanych. Tym samym, rozróżnienia dokonywanego w ramach rodzaju zabudowy nie można automatycznie przekładać na funkcję zabudowy i zagospodarowania terenu, choć nie można wykluczyć sytuacji, gdy funkcja będzie tożsama z rodzajem zabudowy. Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Kolegium, trudno dokonać rozdzielenia funkcji mieszkaniowej na jednorodzinną i wielorodzinną. Skoro funkcja to sposób użytkowania obiektów (przeznaczenie obiektów),możemy mówić jedynie o funkcji mieszkaniowej, bez rozróżnienia na mieszkaniową jednorodzinną i wielorodzinną. W tym układzie inwestycja polegająca na budowie budynku wielorodzinnego stanowi kontynuację zastanej w obszarze analizowanym funkcji mieszkaniowej. Dodatkowo w ocenie Kolegium inwestycja swym rodzajem nawiązuje do za budowy zlokalizowanej w sąsiedztwie-mieszkaniowej wielorodzinnej. Zastrzeżeń Kolegium nie budzą także ustalenia pozostałych parametrów zabudowy. Stosownie do § 4 ust.1 rozporządzenia planistycznego, obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami (§ 4 ust.2).Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego {§ 4 ust. 3).Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w §3 ust.1(§ 4ust.4).Planowana inwestycja będzie lokalizowana na zapleczu dotychczasowej zabudowy w odległości 200m od ulicy [...]. Z tego względu wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy w nawiązaniu do budynków położonych wzdłuż wewnętrznego ciągu komunikacyjnego (budynek na działkach nr [...] i nr [...]) jest jak najbardziej uzasadnione. W tym przypadku bowiem organ-z uwagi na lokalizację zabudowy w głębi działki-mógł odstąpić od wyznaczania linii zabudowy. Uwarunkowania urbanistyczne wynikające z potrzeb ochrony konserwatorskiej i ochrony przyrody również determinują takie wyznaczenie linii zabudowy . Prawidłowo także został ustalony wskaźnik zabudowy. Jak bowiem wynika z § 5 rozporządzenia planistycznego, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu , jeżeli wynika to z analizy , o której mowa w § 3 ust.1.Średni poziom współczynnika zabudowy do powierzchni terenu wynosi 0,27,przy wartościach skrajnych w przedziale od 0,06 do 0,90. Zdecydowana większość zabudowy charakteryzuje się wskaźnikiem przedziale od 0,12 do0,35. W tej sprawie wskaźnik zabudowy został wyznaczony na poziomie do 0,13.Wskaźnik ten odbiega od średniego wskaźnika zabudowy, ale przyjmuje wartości niższe od średnich obszaru analizowanego, co jest podyktowane przede wszystkim koniecznością utrzymania zieleni parkowej na terenie inwestycji. Podkreślić również trzeba duże zróżnicowanie tego parametru w obszarze analizowanym. W zasadzie da się tylko wskazać, że znacząco dominuje zabudowa ze wskaźnikiem od 0,12 do 0,35.Każda więc inwestycja poniżej wskaźnika 0,35 wpisuje się w ład przestrzenny sąsiedztwa. Analizując ustalenia dotyczące szerokości elewacji frontowej Kolegium nie stwierdziło, aby przyjęte wartości stanowiły podstawę do twierdzenia o naruszeniu kontynuacji cech zabudowy. Zgodnie z §6 rozporządzenia planistycznego, szerokość elewacji frontowej znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w §3 ust.1. Występującewobszarzeanalizowanymbudynkicharakteryzująsięzróżnicowanąszerokościąelewacjifrontowej. Cechą charakterystyczną zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej jest przedział od6 m do15 m. Z kolei szerokość elewacji frontowej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej przyjmuje wartości od 10 m do 95 m, z dominującym parametrem w przedziale od 20 m do 30 m. Średnia szerokość elewacji wynosi 11 m, co przy tolerancji 20% pozwala na ustalenie wartości w przedziale od 9 m do 13,3 m. Organ wyznaczył szerokość elewacji frontowej w przedziale do 24 m. Ustalona wartość przekracza co prawda średnią wartość tego parametru, należy jednak mieć na uwadze fakt, że w najbliższym sąsiedztwie znajdują się budynki o szerokości elewacji przekraczającej ustaloną w decyzji wartość. Sam kompleks zabudowy zlokalizowany na działce zainwestowania oraz działkach nr [...], nr [...] i nr[...] to budynki o szerokości elewacji frontowej powyżej 24 m. Ponadto, zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna zlokalizowana przy ulicy [...] charakteryzuje się wartościami szerokości elewacji na poziomie 27 m. Właśnie ta zabudowa daje podstawy aby wyznaczyć szerokość elewacji frontowej do 24 m. W ocenie Kolegium oznacza to, że ustalona w zaskarżonej decyzji szerokość elewacji frontowej planowanej inwestycji nie zaburzy istniejących uwarunkowań ładu przestrzennego w sposób pozwalający na stwierdzenie braku kontynuacji cech zabudowy. W tym miejscu należy jeszcze dostrzec ,że organ wprowadził do decyzji ustalenie szerokości elewacji bocznej (głębokości budynku), co podyktowane jest utrzymaniem odpowiednich gabarytów całego budynku, zgodnie z wymogami konserwatorskimi. Stosownie do § 7 ust. 1 rozporządzenia planistycznego, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Zgodnie z ust. 2 tego paragrafu, wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1 , nadziałkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (§ 7 ust. 3). Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust.1, jeżeli wynika to z analizy o której mowa w § 3 ust.1 (§7 ust.4). Zgodnie z danymi wynikającymi z analizy, średni wskaźnik wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyniósł w obszarze analizowanym 6,4 m przy wartościach skrajnych w przedziale od 3 m do 17 m. W zaskarżonej decyzji wskaźnik ten wyznaczono w przedziale do 7,5 m. Tak ustalony parametr nie odbiega od średniej wartości w obszarze analizowanym. Dominuje zabudowa o wysokości 5 m-8 m. Tak więc wysokość planowanej zabudowy będzie nawiązywała do wartości obszaru analizowanego. Co istotne, planowana wysokość nie odbiega od wysokości budynków jednorodzinnych i nawiązuje do zabudowy wielorodzinnej przy ulicy [...]. Zastrzeżeń składu orzekającego nie budzą także ustalenia dotyczące rodzaju dachu. Zgodnie z § 8 geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. W analizowanej sprawie w obszarze analizowanym występuje zabudowa zarówno o dachu płaskim, jak i dwu-i wielospadowym, natomiast średnia wysokość maksymalna budynku wynosi 9 m dla wszystkich budynków (w tym dla budynków z dachem płaskim). Wysokość głównej kalenicy dla budynków z dachem spadzistym dominuje w przedziale od 9 m do 13 m. Organ pierwszej instancji ustalił wysokość kalenicy na poziomie do 13,00 m, co odpowiada wartościom obszaru analizowanego. Badając dostęp terenu inwestycji do drogi publicznej Kolegium stwierdza, że warunek ten został spełniony. Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym , przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi alb o dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej., Teren objęty inwestycją ma do stęp do drogi publicznej :ulicy [...]. Także uzbrojenie terenu jest wystarczające dla realizacji przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego (zob. pismo M. z dnia 2 sierpnia 2019r.-k.11; pismo P. Sp. Z o. o. z dnia 2 sierpnia 2019r.-k.160; umowa z T. S.A. z dnia 13 września 2019 r.; pismo Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta z dnia 13 czerwca 2018r.k.171,umowa z Zarządem Dróg i Utrzymania Miasta z dnia 8 sierpnia 2018r.k.172). W tym zakresie zarzuty odwołania nie są więc trafione. Faktycznie, Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta stwierdził, że uzbrojenie terenu nie jest wystarczające dla obsługi planowanej inwestycji i dlatego Inwestor, na podstawie art. 61 ust. 4 ustawy, uzyskał stosowna umowę gwarantującą wykonanie uzbrojenie terenu w zakresie dróg. Nie ma zatem żadnych wątpliwości, że warunek z art.61ust.1 pkt 3 ustawy został spełniony. Ponadto przedmiotowy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów. Zgodnie z art. 10a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r.poz.1161,z późn.zm.),przepisów o zgodzie rolnej nie stosuje się do gruntów rolnych położonych w granicach administracyjnych miast. Tak więc wszystkie grunty w obrębie administracyjnym miasta zostały wyłączone spod obowiązku uzyskania decyzji o zmianie przeznaczenia na cele nierolne. W ocenie Kolegium , ustaleniu warunków zabudowy nie sprzeciwia się też żaden przepis odrębny. W szczególności prawidłowo została wyjaśniona kwestia cmentarza wyznaniowego na działce nr[...].Skoro cmentarz z działki nr [...] został przeniesiony, to zastosowania nie mają przepisy § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia1959 r. w sprawie określenia jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz.U.Nr52,poz.315), zgodnie z którym odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych, od zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzien, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych, powinna wynosić co najmniej 150 m; odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 m do150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone. Badając legalność dalszych ustaleń zawartych w pierwszoinstancyjnym rozstrzygnięciu Kolegium stwierdziło, że ustalenia te odpowiadają obowiązującym przepisom. Zgodnie z art.54,w związku z art.64 ust.1ustawy,decyzja o warunkach zabudowy określa: 1) rodzaj inwestycji; 2)warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Szczegółowy sposób zapisywania ustaleń decyzji lokalizacyjnej określa powołane już rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (rozporządzenie nomenklaturowe) Organ pierwszej instancji prawidłowo oznaczył inwestycję; "budowa trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną", co jest zgodne z wnioskiem Inwestora. Także oznaczenie rodzaju zabudowy jest prawidłowe: "zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna". Zasadnie też organ ustalił parametry inwestycji, co już zostało wyżej wyjaśnione. Parametry zabudowy zostały określone w sposób "widełkowy", ze wskazaniem maksymalnych wartości. W ocenie Kolegium, ustalenia odnoszące się do wymagań ochrony interesu osób trzecich w sposób zupełny chronią interesy wszystkich stron postępowania. Stosownie do § 2 pkt 7 rozporządzenia nomenklaturowego, ustalenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich zapisuje się w szczególności poprzez określenie warunków ochrony przed: a) pozbawieniem: dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, b) uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, c) zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Zawarte w zaskarżonej decyzji ustalenia dotyczące ochrony osób trzecich są wystarczające. Badając ustalenia decyzji lokalizacyjnej w zakresie obsługi komunikacyjnej, skład orzekający stwierdził, że odpowiadają one przepisom prawa. Teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej- ulicy [...] i od tej ulicy będzie się odbywała obsługa komunikacyjna. Stosownie do treści § 4 pkt 6 rozporządzenia nomenklaturowego, ustalenia dotyczące obsługi w zakresie komunikacji zapisuje się poprzez określenie dostępu do drogi publicznej oraz wymaganej ilości miejsc parkingowych.N ie budzi zatem wątpliwości, że organ ma obowiązek wskazać liczbę miejsc parkingowych. Rozporządzenie oraz ustawanie wskazują jednak, w jaki sposób należy wyliczyć wskaźnik miejsc parkingowych. Pozostawione to zostało uznaniu organu administrującego, który biorąc pod uwagę, charakter inwestycji oraz całokształt sprawy ustala wiążąco liczbę miejsc parkingowych. W rozpatrywanej sprawie, organ lokalizacyjny ustalił liczbę miejsc parkingowych na poziomie minimalnym 0,1 miejsca postojowego na każdy wydzielony lokal mieszkalny. Zdaniem składu orzekającego ustalony wskaźnik jest niski, ale jest to wskaźnik minimalny i na etapie pozwolenia na budowę może zostać zwiększony, w zależności od możliwości technicznych realizacji parkingu podziemnego, bez naruszenia uwarunkowań konserwatorskich i utrzymania dotychczasowego poziomu zieleni parkowej. Podkreślić trzeba, że w zaskarżonej decyzji jednoznacznie wskazano o konieczności zaprojektowania inwestycji zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r.-Prawo budowlane (Dz.U.z2019r. poz.136,z późn.zm.) oraz jej przepisami wykonawczymi [(tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.z2019 r.poz.1065)]. Obliguje to Inwestora, zgodnie z postanowieniami nie tylko decyzji lokalizacyjnej (pkt 2lit. e tiret pierwsze),ale przede wszystkim art.5ust.1ustawy-Prawo budowlane, do takiego przedstawienia projektu budowlanego, który będzie odpowiadał standardom wynikającym z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Co istotne, sam fakt uzyskania decyzji lokalizacyjnej nie oznacza jeszcze, że realizacja obiektu budowlanego będzie możliwa. Akceptacja projektu budowlanego przez organ architektoniczno-budowlany będzie możliwa tylko wtedy , gdy będzie on zgodny z przepisami prawa i warunkami technicznymi. Z tego względu na etapie warunków zabudowy nie rozstrzyga się problematyki szczegółowego umiejscowienia budynku. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy organ nie bada bowiem warunków technicznych inwestycji, a jedynie, "zastępując" plan miejscowy, określa w kontekście ładu przestrzennego czy dana inwestycja i jej funkcja są dopuszczalne na danym terenie. W postępowaniu tym ochrona interesów osób trzecich nie może być rozciągana na okoliczności będące przedmiotem badania organów administracji architektoniczno-budowlanej. Ocena możliwości usytuowania budynku na terenie inwestycji w trakcie jej realizacji będzie należała do organu architektoniczno-budowlanego, udzielającego pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012r.,IIOSK2075/10, Legalis).Podkreślić należy, że przepisy techniczno-budowlane nie są przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust.1pkt 5 ustawy, warunkującymi dopuszczalność ustalenia warunków zabudowy. Chodzi tu bowiem wyłącznie o przepisy odrębne z zakresu zagospodarowania przestrzennego, a nie o przepisy znajdujące zastosowanie dopiero na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, tj. na etapie realizacji robót budowlanych. Przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r.-Prawo budowlane, jak i przepisy wykonawcze do tej ustawy, w tym przepisy techniczno-budowlane, będą stosowane na etapie rozstrzygania o pozwoleniu na budowę, który następuje po ustaleniu warunków zabudowy. Zbadanie warunków technicznych obiektu budowlanego jest możliwe tylko na podstawie konkretnego projektu budowlanego. Zupełnie logicznie ustawodawca nie uzależnił ustalenia warunków zabudowy od zgodności zamierzenia z wymaganiami techniczno-budowlanymi. Konieczność stwierdzenia takiej zgodności wymuszałaby bowiem sporządzenie projektu budowlanego już na etapie postępowania lokalizacyjnego, narażając wnioskodawcę na znaczne koszty, bez gwarancji, że zachowana jest w ogóle kontynuacja funkcji i cech zabudowy. W postępowaniu lokalizacyjnym przedmiotem rozstrzygnięcia jest stwierdzenie dopuszczalności realizacji koncepcji inwestycji odzwierciedlonej we wniosku o wydanie warunków zabudowy w aspekcie jedynie prawno-urbanistycznym. Zarówno taki wniosek, jak i treść decyzji lokalizacyjnej określają kształt inwestycji w pewnym ogólnym zarysie (dopuszczalnych parametrów),nie rozstrzygają o finalnej postaci obiektu, przedstawianej dopiero w projekcie budowlanym, składającym się z projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Słusznie zatem zwrócono w orzecznictwie uwagę na konieczność ograniczania się przez organy lokalizacyjne do kwestii związanych z zagospodarowaniem przestrzennym i nieingerowania w materię prawa budowlanego zastrzeżoną dla organów administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego (tak NSA w motywach wyroku z dnia 19 stycznia 2007r.,IIOSK200/06,http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Decyzja lokalizacyjna nie zwalnia natomiast i nigdy nie zwalniała od obowiązku respektowania w procesie budowlanym szeroko rozumianych przepisów prawa budowlanego, w tym przepisów techniczno-budowlanych. Jeśli więc konkretny projekt budowlany nie będzie tych wymagań spełniał, właściwy organ odmówi udzielenia pozwolenia na budowę, mimo dysponowania przez inwestora decyzją ustalającą warunki zabudowy. Pamiętać przy tym należy, że art.9 ust.1 PB przewiduje możliwość uzyskania przez inwestora zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Ważne jest też zwrócenie uwagi, że planowana inwestycja ma być realizowana w warunkach miejskich, na terenie o dość intensywnym zurbanizowaniu, co powoduje konieczność znoszenia pewnych, ale nieponadnormatywnych uciążliwości. Trudno bowiem wymagać aby w warunkach miejskich zapewnić funkcjonowanie aglomeracji bez kompletnie żadnych uciążliwości. Jest to w za sadzie niemożliwe. Z tego względu, jeżeli inwestycja nie będzie powodowała emisji przekraczających normy określone w przepisach prawa, to nie można mówić o potrzebie ochrony osób trzecich w kategoriach sankcjonujących odmowę ustalenia warunków zabudowy. Na tę okoliczność zwrócił już uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wryroku z dnia 8marca 2011r. (IIOSK402/10,Legalis), wywodząc, że "spełnienie wymagań wynikających z przepisów techniczno-budowlanych, przy braku istnienia niedopuszczalnych immisji zakłócających korzystanie z nieruchomości sąsiedniej, oznacza, że co do zasady usprawiedliwione interesy osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie zostały naruszone. "Prawo do zagospodarowania własnego terenu nie może naruszać interesu publicznego i osób trzecich, lecz musi to być interes chroniony prawem (art. 6ust 2 pkt 1 in fine ustawy planistycznej. Odmowa ustalenia warunków zabudowy z tej przyczyny, iż może pogorszyć to optymalne warunki mieszkaniowe osiedla o wysokim standardzie zamieszkiwania narusza zarówno przepis art. 6ust2 pkt1jak i art.61ust1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym"(podk. Kolegium).Skoro wiec planowana inwestycja nie będzie się charakteryzowała uciążliwościami przekraczającymi wartości określone w przepisach prawa, to nie można mówić, że interes osób trzecich został naruszony. W rozpatrywanej sprawie Kolegium nie dopatrzyło się też w toku pierwszoinstancyjnego postępowania uchybień procesowych, które mogłyby mieć wpływ na jego wynik. Wniosek Inwestora spełniał po uzupełnieniach wymogi art.52ust.2 ustawy planistycznej. Wobec kilkukrotnej modyfikacji wniosku, na etapie postępowania odwoławczego, Inwestor złożył oświadczenie, że określone w decyzji parametry odpowiadają jego żądaniu. Organ prawidłowo zawiadomił strony o wszczęciu postępowania oraz o jego zakończeniu i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów. Jakkolwiek w odwołaniu podkreślono "doręczanie" pism procesowych osobom zmarłym, to jednak Kolegium zauważa, że zgodne z art.30§5 Kpa, w sprawach dotyczących spadków nieobjętych jako strony działają osoby sprawujące zarząd majątkiem masy spadkowej, a w ich braku-kurator wyznaczony przez sąd na wniosek organu administracji publicznej. W toku postępowania organ ustalił zarządców masy spadkowej i doręczał im pisma procesowe. Z tego względu nie można uznać, że prawa stron zostały naruszone. W toku postępowania teren inwestycji został znacznie zawężony względem pierwotnie złożonego wniosku i inwestycja nie będzie oddziaływać na działkę nr [...]. Również ustalenia w zakresie ochrony konserwatorskiej odpowiadają przepisom prawa i,co najważniejsze, zostały zaakceptowane przez Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (k.178).Wbrew zarzutom odwołania, wyznaczony obszar analizy funkcji i cech zabudowy odpowiada rygorom § 3 rozporządzenia planistycznego. W myśl §3 ust.1i2 tego rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy łaściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy iż zagospodarowania terenu w zakresie wskazanych warunków, o których mowa. W rozpatrywanej sprawie front działki objętej wnioskiem,tj.działkinr[...]wynosi-jak wynika z mapy w skali1:1000-ok.56 m. Organ przyjął-zgodnie z pierwotnie złożonym wnioskiem-do wyznaczenia obszaru analizowanego front działki nr [...].Jest to założenie słuszne choć Inwestor w toku postępowania ograniczył teren inwestycji do działkinr[...]. Dostrzec jednak należy ,że teren inwestycji jest połączony z drogą publiczna wąskim sięgaczem i przyjęcie do analizy szerokości tylko sięgacza wypaczyło by sens analizy-rzetelnego zbadania sąsiedztwa. Z tego względu dla wyznaczenia obszaru analizowanego zasadnie przyjęto, jako front, część działek nr[...]i nr[...].Zresztą, szerokość działki nr [...] cześć równoległa do ulicy [...], przy terenie inwestycji wynosi około110m. Granice obszaru analizowanego należało zatem wyznaczyć w odległości około 300-350 m, od każdej z granic terenu.Za takim wyznaczeniem obszaru analizowanego przemawia również wielkość działki nr[...]. Nie można bowiem doprowadzić do sytuacji, w której teren analizy będzie mniejszy od terenu zainwestowania. Tak też uczynił organ pienwszej instancji, wyznaczając obszar analizowany w sposób zgodny z powołanymi przepisami rozporządzenia w odległości około 300-350m od terenu objętego inwestycją. Obszar ten mógł zatem stanowić podstawę do ustalenia zasad zagospodarowania terenu inwestycji. Co prawda, obszar analizowany przekracza minimalne odległości, jednakże ustalenie jego granic jest podyktowane uwzględnieniem pełnego obrysu działek skrajnych. Takie podejście pozwoliło na wyznaczenie obszaru analizowanego uwzględniającego tzw. Urbanistyczną całość, którego granice oparte są wzdłuż ciągów komunikacyjnych. Analizując dalej zaskarżoną decyzję Kolegium stwierdziło, że ocena materiału dowodowego nie wychodzi poza granice swobodnej oceny materiału dowodowego. Wyciągnięte wnioski są logiczne, spójne, konsekwentne i zgodne z doświadczeniem życiowym. Skład orzekający Kolegium, dokonując własnej oceny materiału dowodowego, doszedł do takich samych wniosków, do jakich doszedł organ pierwszej instancji. Skargę od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. złożył profesjonalny pełnomocnik w imieniu M. Z. Zaskarżył w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. wnosząc (między innymi) o zawieszenie postępowania na podstawie art.124 § 1pkt 6 ppsa lub art.125 § 1 pkt1 ppsa, a po podjęciu zawieszonego postępowania strona skarżąca wnosi o: 3) uchylenie zaskarżanej decyzji w całości 4)zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego wg norm przypisanych. Zaskarżanej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 11o §1 kpa, poprzez naruszenie zasady związania organu wydaną przez siebie decyzją-art.77 § 1 kpa poprzez naruszenie przez organ drugiej instancji zasady postępowania administracyjnego nakazującej mu w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; art.136 § 1kpa poprzez nieprzeprowadzenie postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie i wydanie decyzji mimo istotnych braków w postępowaniu dowodowym. Naruszenie przepisu art. 61 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 2020.02.24r.o Planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2020.293t.j.) [pzp]. Na uzasadnienie skarżący wskazał, że w niniejszej sprawienie została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja tego samego organu (SKO we W.) zawierająca rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie dokładnie o przeciwnej treści aniżeli to, które zawiera zaskarżana decyzja SKO we W.. Jeżeli Naczelny Sad Administracyjny uchyli wyrok WSA we Wrocławiu, czym doprowadzi do utrzymania w mocy poprzednio wydanej przez SKO we W. decyzji, skutki wykonywania zaskarżanej obecnie decyzji będą trudne choć konieczne do odwrócenia. Aby uniknąć takich zdecydowanie negatywnych skutków należy wstrzymać wykonalność zaskarżanej decyzji. 2. Skarżący wnosi jednocześnie o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny z uwagi na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci ryzyka doprowadzenia do sytuacji, w której funkcjonować będą w obrocie prawnym dwie przeciwstawne sobie decyzje prawne wydane w tej samej sprawie (zakaz dwutorowości postępowania). W niniejszej sprawie wyrok sądu administracyjnego ma zdecydować o bycie prawnym decyzji organu odwoławczego oraz-w konsekwencji-decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący zwraca uwagę, że w sytuacji, w której w tej samej sprawie toczy się postępowanie kasacyjne przed Naczelnym Sądem Administracyjnym o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu uchylającego korzystną dla skarżącego pierwszą decyzję SKO we W., nie powinno prowadzić się równocześnie ponownie postępowania administracyjnego. Mówi o tym wprost przepis art.56 ustawy ppsa.Za zawieszeniem postępowania mogą również przemawiać względy ekonomiki procesowej, ponieważ w przypadku uchylenia przez NSA wyroku WSA we Wrocławiu., który uchylał decyzję kasatoryjną SKO, konieczne byłoby podjęcie działań celem usunięcia z obrotu prawnego tej nowej decyzji, co może nastręczać istotne problemy procesowe i generować stan niepewności prawnej. Skarżący zwraca uwagę, że skargą kasacyjną z 9 czerwca 2020 r. zaskarżył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 2 kwietnia 2020r.(sygn. akt IISA/Wr544/19),wyrok ten jest zatem nieprawomocny a tym samym byt prawny decyzji kasatoryjnej z 23 maja 2019 r.(SKO4122/364/19)-wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., w tej samej sprawie, którego decyzję zaskarża skarżący niniejszą skargą, nie został jeszcze przesądzony. Skarżący podnosi, że nie jest możliwe równoległe prowadzenie postępowania administracyjnego w wyniku wniesienia nadzwyczajnego środka odwoławczego oraz postępowania sądowoadministracyjnego w stosunku do zaskarżanej decyzji administracyjnej dotyczącej tej samej sprawy. Stąd też skarżący wnosi by sąd z urzędu na podstawie art.123 §1 pkt 6 ewentualnie na wniosek skarżącego-napodst.art.125§1pkt1ppsa-zawiesił postępowanie administracyjne do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zaskarżana decyzja nie odpowiada prawu i powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, przyczyną tego jest złamanie przez organ II instancji następującychprzepisów:1.Naruszenieprzepisówpostępowania: art.110 § 1 kpa oraz art.77 § 1 kpa i art.136 § 1kpa). Złamanie zasady związania organu wydaną decyzją. Przede wszystkim organ II instancji wydając tę zaskarżaną decyzję naruszył art.110 § 1kpa, gdyż w sytuacji gdy w obrocie prawnym nadal funkcjonuje wydana w tej samej sprawie jego decyzja własna z 23 maja 2019 r.SKO4122/364/19,organ odwoławczy autonomicznie, bez niczyjego wniosku w toku toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego w tej sprawie, wydał nową, merytoryczną decyzję zawierającą rozstrzygnięcie dokładnie przeciwne w stosunku do tego, które zawiera uprzednio już wydana decyzja. Tymczasem, organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia.-Jak bowiem trafnie stwierdził NSA w tezie 3 wyroku z 20.07.1981r.,SA1461/81,ONSA1981/2,poz.71:"każda decyzja ostateczna korzysta z domniemania prawidłowości, a zatem organ administracji, który w znanych sobie okolicznościach wydał wadliwą decyzję uprawniającą, jest tą decyzją związany do czasu jej zmiany w sposób przewidziany prawem". Wydanie nowej decyzji z pominięciem trybu przewidzianego dla jej zmiany jest poważnym naruszeniem przepisów postępowania. Patrz; ISA/Gl684/17,Związanie organu administracji publicznej wydanym przez siebie aktem administracyjnym Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wyrok z dnia16 maja2018r,1.Zasada związania organu administracji publicznej wydanym przez siebie aktem administracyjnym oznacza w aspekcie proceduralnym to, że postanowienie(decyzja),które zostało doręczone stronie, nie może być zmienione ani uchylone przez organ, który je wydał, inaczej niż w postępowaniu administracyjnym przewidzianym w kodeksie i z udziałem stron tego postępowania.2.Dlazwiązania organu administracji publicznej wydanym przez siebie postanowieniem bez znaczenia pozostaje to, czy postanowienie jest niewadliwe, czy też wadliwe, a w tym ostatnim przypadku, czy jest to wadliwość nieistotna, czy istotna. Zwraca uwagę skarżący, że wskazówki wydane organowi odwoławczemu przez sąd administracyjny w tym zakresie powinny zostać uwzględnione dopiero po uzyskaniu przez wyrok WSA waloru prawomocności, gdy tymczasem wyrok ten-jako niekorzystny dla odwołującego się, a więc wydany ze złamaniem zakazu reformationis in peius został zaskarżony do NSA, gdzie czeka na rozstrzygnięcie. Wyrok ten poddaje się kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego albowiem nie jest on-wbrew treści sentencji tego wyroku- orzeczeniem uwzględniającym sprzeciw skarżącego lecz zgoła przeciwnie, rozstrzygnięciem niekorzystnym dla skarżącego a więc takim, od którego skarga kasacyjna skarżącemu przysługiwała. b) Naruszenie przepisów o obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego i wyjaśniającego organ II instancji, w przypadku wskazania przez strony postępowania jego niedostatków lub wad, co miało miejsce w toku niniejszego postępowania administracyjnego, winien również na etapie postępowania odwoławczego sam lub przy pomocy organu I instancji przeprowadzić stosowne czynności prowadzące do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy. Z treści uzasadnienia zaskarżanej decyzji jednoznacznie wynika, że organ odwoławczy nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego w sprawie. Swe rozstrzygnięcie oparł na dotychczas zgromadzonym materiale dowodowym, co nie przeszkadzało mu wydać (z naruszeniem zresztą procedury zmiany treści decyzji) w tym samym stanie faktycznym dokładnie przeciwnej decyzji od poprzednio wydanej. Co więcej, jak wynika z treści akt postępowania, które pełnomocnik skarżącego przeglądał 8 września 2020 r. w siedzibie organu I instancji, do którego akta zostały przez SKO zwrócone-w dniu, w którym organ II instancji wydał zaskarżaną decyzję z lipca 2020 r. w dalszym ciągu prowadzone były jeszcze przez organ I instancji czynności wyjaśniające i dowodowe w sprawie. M. in. Właśnie dopiero 30 lipca 2020 r. trafiło do Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego W. istotne z punktu widzenia wypełnienia przesłanek z art.59 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym pismo z Wydziału Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miejskiego we W., w którym zawarto opinię o formach objętych ochroną gatunkową oraz o siedliskach i ostojach roślin, zwierząt a także grzybów na nieruchomości zlokalizowanej przy al. [...] we W. (dz.nr[...],AM-[...],obrębK.)wobec czego organ odwoławczy nie miał szans na to by zapoznać się z jego treścią i uwzględnić ją w swym rozstrzygnięciu. Oznacza to, że organ II instancji nie zapoznał się z całokształtem materiału dowodowego w sprawie. Tym samym naruszył przepis art. 77 § 1kpa nakazujący mu wszechstronne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie. Organ odwoławczy wydał zatem decyzję pomimo niezakończenia prowadzenia postępowania dowodowego przez organ I instancji, który w czasie trwania postępowania odwoławczego przeprowadzał jeszcze szereg czynności dowodowych, z których część do dnia złożenia niniejszej skargi-nie została jeszcze zakończona, a które mogły mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia. Potwierdzeniem okoliczności złamania procedury w zakresie niewyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy jest również i fakt, że organ II instancji w ogóle nie wziął pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonej decyzji istotnej z punktu widzenia rozstrzygnięcia okoliczności, iż w toku toczącego się aktualnie postępowania planistycznego dla przedmiotowego obszaru 27 lutego 2018 r. Prezydent W. wydał Zarządzenie nr [...] w sprawie rozpatrzenia wniosków do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie Alei [...] i ulic [...] i [...] we W., zgodnie z którym uwzględniono wnioski ograniczające możliwości inwestycyjne na działce nr [...]AM-Obręb K. Prezydent W. m.in.w § 5 Zarządzenia uwzględnił wniosek złożony do projektu planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie niedopuszczenia zabudowy blokowej dla działki nr [...]AM-[...] obręb K. oraz utworzenia na niej obszaru zieleni chronionej (§1,§ 6 Zarządzenia)oraz bezwzględnego zakazu wznoszenia nowych budynków i budowli na części obszaru działek [...]i[...] (§ 7 Zarządzenia) oraz niedopuszczenia zabudowy w drugiej linii zabudowy w stosunku do historycznej linii zabudowy, a także ograniczenia nowych elementów komunikacji dla połączenia wnętrza bloku z Aleja [...] (§1 Zarządzenia).2.Naruszenie art.61 ust 1 punkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję I instancji pomimo że teren inwestycji nie miał zapewnionego dostępu do drogi publicznej, co powinno zdyskwalifikować możliwość wydania czy utrzymania w mocy tejże decyzji. Organ II instancji nie przeprowadzając stosownego postępowania wyjaśniającego nie ustalił również, że organ I instancji wydając decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz niezbędną infrastrukturą techniczną przy Al. [...] we W.(dz.Nr[...]AM-[...],obrębK.)-błędnie ocenił, że teren, na którym planowana jest inwestycja ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej. Organ odwoławczy nieprawidłowo ocenił materiał dowodowy, którym dysponował w niniejszej sprawie tj. wypis i wyrys z mapy ewidencyjnej ustalając, że przesłanka z art.61ust.1pkt 2 ustawy pzp została spełniona i decyzja mogła zostać wydana. Tymczasem analiza mapy pozwala stwierdzić, że dostęp taki nie został w rzeczywistości zapewniony, co więcej z akt postępowania nie wynika by inwestor zapewnił sobie taki dostęp choćby pośrednio np. w drodze ustanowienia służebności drogowej, wobec czego-zgodnie z art.61ust.1 ustawy pzp-wydanie warunków zabudowy dla tej inwestycji w ogóle nie powinno być możliwe. Potwierdzeniem tych twierdzeń jest stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wyrażone w wyroku z 13 lutego 2020 r. (IISA/Kr1182/19)."Dostęp terenu inwestycji do drogi publicznej na potrzeby ustalenia warunków zabudowy tegoż terenu, nie może być tylko dostępem faktycznym, lecz ma być prawnie zagwarantowany. Oznacza to, że musi wynikać z przepisu prawa, czynności prawnej, orzeczenia sądowego czy administracyjnego. "Ponadto, skarżący wnosi o rozważenie czy w świetle ustaleń postępowania planistycznego i wydanego w jego ramach Zarządzenia Prezydenta nr [...] z 27 lutego2018 r., z którego wynika, że Prezydent W. zatwierdził wnioski o ograniczenie możliwości prowadzenia inwestycji budowlanych i drogowych na obszarze objętym zaskarżaną decyzją, ustanawianie jakiegokolwiek dostępu działki wewnętrznej-jaką jest działka[...]-do drogi publicznej tj. Al. [...], w ogóle będzie możliwe. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i została oddalona. Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd z punktu widzenia kryterium legalności w niniejszej sprawie jest zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta W. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Należy wyjaśnić, że podstawą prawną zaskarżonej decyzji był przepis art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi, że organ odwoławczy może utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadnieniem dla takiego rozstrzygnięcia będzie okoliczność, że decyzja pierwszoinstancyjna nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a zatem nie ma potrzeby ponownego rozpatrywania sprawy przez organ I instancji. Wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. jest możliwe również, gdy organ I instancji prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego (organ II instancji dochodzi do analogicznych ustaleń) w sprawie. Podkreślić należy również, że zgodnie z przepisem art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.; dalej: u.p.z.p.) każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich oraz do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Wyrażona w tym przepisie zasada swobody w zagospodarowaniu terenu wyznacza jednocześnie ograniczenia, do których należy konieczność takiego ukształtowania zabudowy, aby było ono zgodne z miejscowym planem lub decyzją o warunkach zabudowy, a także, aby nie naruszało praw osób trzecich. Omawiana zasada rzutuje na przebieg postępowania lokalizacyjnego. Stosownie do przepisu art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Nie ulega wątpliwości, że z cytowanego przepisu wynika, jaki zakres przyjmuje postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Powinnością organu lokalizacyjnego jest bowiem ustalenie, czy spełnione są wszystkie przesłanki materialne, od których ustawa uzależnia wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W efekcie poczynionych przez właściwy organ ustaleń wydawana jest decyzja, która zgodnie z przepisem art. 64 ust. 1 w związku z art. 54 u.p.z.p. określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali. Przenosząc te rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy przede wszystkim powiedzieć, że istotne jest ustalenie, czy organ odwoławczy prawidłowo uznał, iż należało decyzję organu I instancji utrzymać w mocy. Zdaniem Sądu ustalenia poczynione w zaskarżonej decyzji w tym zakresie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. były prawidłowe, a w szczególności prawidłowe było utrzymanie w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej, albowiem nie doszło w postępowaniu do uchybień, które skutkowałyby koniecznością uchylenia decyzji organu I instancji. Odnosząc się do aspektów formalnych decyzji o ustaleniu warunków zabudowy należy powiedzieć, że w myśl art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1, który przewiduje, że określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000. Rozpatrując zarzuty skargi polegający na tym, że w decyzji niewłaściwie uznano, iż teren zainwestowania ma dostęp do drogi publicznej trzeba stwierdzić, że zdaniem Sądu zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. W decyzji organu pierwszej instancji szczegółowo wyjaśniono, że działki objęte planowaną inwestycją mają dostęp do drogi publicznej (obsługa komunikacyjna do drogi publicznej poprzez części działek nr [...], [...] AM [...] oraz część działki nr [...], AM [...], obręb K.). W aktach sprawy znajduje się na tę okoliczność umowa, której wykonanie doprowadzi do bezkolizyjnego skomunikowania planowanej inwestycji z drogą publiczną. Jeśli chodzi o pozostałe zarzuty skarżącej, trzeba powiedzieć, że sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie miał podstaw, aby zawiesić prowadzone postepowanie. Trzeba bowiem pamiętać, że uprzednia decyzja SKO, która uchylała decyzję organu pierwszej instancji została (choć istotnie nieprawomocnie) wyeliminowana z obrotu prawnego. Dodać można, że ustawodawca w art.152.§ 1. ppsa wskazał, że w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Nie sposób zatem uznać, aby były podstawy do zawieszenia postępowania na podstawie art. 124 lub 125 ppsa. W sprawie bez wątpienia, zdaniem sądu, nie zaistniała żadna z przesłanek obligatoryjnego zawieszenia postępowania przez sądem administracyjnym, ani także nie istnieje żadna z przyczyn pozwalających sądowi na fakultatywne zawieszenia toczącego się postępowania. Generalnie można stwierdzić, że sąd podziela ocenę planowanej inwestycji, dokonaną przez organ odwoławczy w skarżonym orzeczeniu. Podobnie za nietrafny należy uznać argument skarżącej, że organ planistyczny nie wziął pod uwagę kwestii ochrony środowiska dla działki, na której zlokalizowana ma być inwestycja. Jak wskazano w zaskarżonej decyzji kwestia zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów nie jest przedmiotem postępowania o wydanie decyzji pozwolenia na budowę. Stanowisko organu administracji sąd w pełni podziela. W kontrolowanym postępowaniu, zdaniem sądu, istotne jest także i to, że prawomocnym wyrokiem, wydanym w sprawie II SA/Wr 544/19, na skutek sprzeciwu strony od pierwszej decyzji SKO, uchylającej decyzję organu pierwszej instancji korzystną dla inwestora, WSA we Wrocławiu uchylił tę decyzję. Jak wynika z uzasadnienia tamtego orzeczenia, w motywach i podstawach sprzeciwu podniesiono, że organ odwoławczy naruszył art. 11, art. 107 § 3 oraz art. 138 § 2 k.p.a., poprzez niekompletne uzasadnienie decyzji, co powinno skutkować zmianą decyzji, poprzez uzupełnienie treści jej uzasadnienia o zalecenia dla organu I instancji dotyczące usunięcia uchybień podniesionych w odwołaniach. Orzekając o uchyleniu zakwestionowanej decyzji w tamtej sprawie WSA we Wrocławiu wskazał, że zasadą jest, iż organ odwoławczy orzeka w sprawie merytorycznie, natomiast decyzja kasatoryjna jest decyzją o charakterze wyjątkowym. Sąd w uzasadnieniu tamtego orzeczenia nie podzielił stanowiska SKO, zawartego w decyzji uchylającej decyzję organu pierwszej instancji. Wskazał, że organ I instancji nie naruszył art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a. Sąd podniósł, że projekt decyzji o warunkach zabudowy sporządzony został przez osobę działającą w imieniu organu administracji publicznej, która z upoważnienia Prezydenta W. wydała decyzję w sprawie. Nie oznacza to jednak, że ta sama osoba wystąpiła w roli biegłego oraz w roli pracownika organu. Sporządzenie projektu decyzji o warunkach zabudowy stanowi czynność swoistą, unormowaną w art. 60 ust. 4 u.p.z.p., w ramach której wykorzystuje się wprawdzie elementy wiedzy specjalistycznej ale jednocześnie stosuje się obowiązujące przepisy prawa celem konkretyzacji sytuacji prawnej strony. Chodzi tu bowiem o projekt rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej (aktu administracyjnego), który musi spełniać wymagania wynikające z przepisów prawa materialnego i procesowego. Ten normatywny element czynności wyklucza możliwość traktowania projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy jako typowej opinii biegłego w rozumieniu art. 84 k.p.a. Można tu co najwyżej traktować o czynności procesowej zbliżonej do opiniowania przez biegłego (quasi-opinii). Dalej sąd powiedział, że nie podzielił także sąd w tamtym składzie zarzutu kolegium w kwestii zbyt wąsko zakreślonego przez organ I instancji zakresu postępowania. Organ I instancji nie pominął w swoich ustaleniach i ocenach pozostałego terenu objętego wnioskiem inwestora, tj. działki gruntu nr [...], [...] oraz [...]. Działki te, jak wskazał sąd, służyć mają skomunikowaniu działki inwestycyjnej nr [...] od strony alei [...]. Ujęte zostały w analizie urbanistycznej oraz w decyzji organu I instancji w zakresie obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji (str. 2 decyzji organu I instancji). Treść decyzji oraz przeprowadzonych czynności wskazuje, że analizowany obszar odpowiadał treści wniosku, a zatem organ I instancji prawidłowo zidentyfikował przedmiot i zakres postępowania. W takich uwarunkowaniach nie ma więc podstaw do uznania, że organ pierwszej instancji nieprawidłowo zidentyfikował przedmiot postępowania. Na koniec sąd wskazał także, iż oparcie się przez organ I instancji na zapewnieniach właściwych dostawców o wystarczalności infrastruktury dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków pomimo tego, że korekta wniosku rozszerzyła zamierzenie budowlane do trzech budynków, nie może stanowić podstawy do uchylenia kwestionowanej decyzji. Sąd wskazał, że pierwotnie złożony wniosek w dniu 23 VI 2016 r. dotyczył budowy osiedla sześciu budynków wielorodzinnych wraz z parkingami podziemnymi oraz infrastrukturą techniczną. Postępowanie dowodowe w zakresie wystarczalności infrastruktury dla inwestycji dotyczącej sześciu budynków wielorodzinnych przeprowadzone zostało z wynikiem pozytywnym w okresie od VIII 2016 r. do XI 2016 r. (akta organu I instancji, tom I, k. 15, 19, 36, 49). Dopiero wnioskiem z 19 VI 2017 r. inwestor zmniejszył liczbę planowanych budynków do dwóch, zaś organ przeprowadził nowe ustalenia dotyczące infrastruktury również z wynikiem pozytywnym (akta organu I instancji, tom I, k. 90, 93, 95, 96). Z kolei 17 X 2018 r. inwestor wskazał, że inwestycja polegać będzie na budowie trzech budynków mieszkalnych, dla których zapotrzebowanie na media pozostało na poziomie określonym we wcześniejszym uzupełnieniu (akta organu I instancji, tom I, k. 115/1). Taka sama wzmianka, dotycząca braku zmian w zakresie zapotrzebowania na media znalazła się już we wcześniejszym uzupełnieniu wniosku z dnia 25 VII 2018 r. Biorąc zatem powyższe pod uwagę, ostatnia zmiana liczby budynków mieszkalnych nie pociągnęła za sobą konieczności przeprowadzenia na nowo uzgodnień w zakresie wystarczalności infrastruktury technicznej, co organ I instancji wyraźnie wyartykułował w treści decyzji pierwszoinstancyjnej (str. 5). Ustalenia przeprowadzone poprzednio, pomimo formalnej zmiany wniosku, a tym samym przedmiotu inwestycji, zachowują więc aktualność. Jeśli zaś organ odwoławczy miał jakiekolwiek wątpliwości w tym zakresie, istniała możliwość ich wyjaśnienia w ramach kompetencji dowodowej z art. 136 § 1 k.p.a. Podsumowując należy pamiętać także, że ustawodawca w art.153.ppsa wskazał, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Również, wbrew sugestiom skargi, sąd nie mógł uwzględnić sugestii posiłkowania się stanowiskiem Prezydenta W., zawartym w zakresie uwag do planu. Zarówno organy administracji publicznej, jak i sąd w toku badania legalności zaskarżonych do niego decyzji, są obowiązane stosować (co do zasady) przepisy prawa obowiązujące w dacie wydawania decyzji i nie mogą się sugerować ewentualnymi zdarzeniami prawnymi, które mogą mieć wpływ na przykład na stan prawny nieruchomości w przyszłości. Na koniec można jeszcze dodać, że podziela sąd argument skargi, jakoby dostęp do drogi publicznej, w postępowaniu lokalizacyjnym, winien mieć charakter nie tylko faktyczny, ale także, a może przede wszystkim prawny. Uszło jednak uwadze strony skarżącej, że w aktach znajduje się umowa pomiędzy inwestorem i ZDiUMem w zakresie zmiany organizacji ruchu w terenie, której obowiązywanie i chęć realizacji potwierdziły obie strony stosunku prawnego. Dlatego nie budzi zastrzeżeń sądu spełnienie wymogu dostępu do planowanej inwestycji do drogi publicznej. Podsumowując należy powiedzieć, że skoro w postępowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie wykazano, iż planowana inwestycja spełnia warunki określone w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, to nie można było odmówić inwestorom ustalenia warunków zabudowy, gdyż z woli ustawodawcy mamy tu do czynienia z decyzją związaną. W ocenie sądu decyzje organów obu instancji odpowiadają prawu, a żaden z zarzutów skargi nie zasługiwał na uwzględnienie. Biorąc pod uwagę powyższe sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku