II SA/Wr 521/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Protokolant: Asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 listopada 2010 r. sprawy ze skargi I.W. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego J. G. na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 104 kpa nakazał A. I., I. W., Z. M., J. R., J. R., T. R. i Gminie J. G. usunięcie w terminie do 30 czerwca 2008 r. nieprawidłowości występujących w budynku zlokalizowanym przy ul. W. P. [...] w J. G. poprzez: 1. kotwienie tylnej ściany w części wysuniętej budynku oraz wzmocnienie pękniętych nadproży, 2. wykonanie opaski betonowej przy ścianie tylnej i ścianach bocznych ze spadkiem od ścian budynku. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji podał, że w toku postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu w dniu 24 marca 2006 r. w sprawie stanu technicznego budynku zlokalizowanego przy ul. W. P. [...] w J. G., na podstawie przeprowadzonej wizji lokalnej oraz orzeczenia techniczno-konstrukcyjnego stwierdzono, że ściana tylna i ściana boczna w obrębie klatki schodowej są w złym stanie technicznym. Wobec powyższego zobowiązano współwłaścicieli tego budynku do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] D.Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. utrzymał tę decyzję w mocy. Prawomocnym postanowieniem z dnia 18 lutego 2008 r. sygn. akt II SA/Wr 662/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę na powyższą decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Upomnieniem z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 15 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego J.G. przypomniał A. I., I. W., Z. M., J. R., J. R., T. R. i Gminie J. G. o obowiązku usunięcia nieprawidłowości występujących w budynku zlokalizowanym przy ul. W.P. [...] w J. G. poprzez kotwienie tylnej ściany w części wysuniętej budynku i wzmocnienie pękniętych nadproży oraz wykonanie opaski betonowej przy ścianie tylnej i ścianach bocznych ze spadkiem od ścian budynku. W dniu [...]r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego J. G. wystawił tytuły wykonawcze [...] o numerach [...] na poszczególnych współwłaścicieli budynku, w tym na skarżącą I. W. wystawił tytuł wykonawczy nr[...]. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego J. G. na podstawie art. 64a § 1 pkt 1, art. 119, art. 121 § 2 i art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 123 kpa nałożył na Gminę J. G., Irenę W., A. I., Z. M., J.R., T. R. i J.R., zobowiązanych do wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego powiatu grodzkiego w J. G. Nr [...] z dnia "[...] r." grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 5000 zł "w związku z uchylaniem się przez zobowiązanych od obowiązku określonego w załączonym tytule wykonawczym". W uzasadnieniu organ I instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i stwierdził, że wobec niewykonania w terminie nałożonego obowiązku do zobowiązanych wystosowano upomnienie nr[...] , a następnie – w związku z dalszym uchylaniem się zobowiązanych od wykonania obowiązków – wszczęto postępowanie egzekucyjne i wystawiono tytuły wykonawcze na poszczególnych współwłaścicieli budynku. Przywołując art. 119 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny podał, że grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji o charakterze niepieniężnym i dlatego postanowiono jak w sentencji. Zażalenie na to postanowienie złożyła skarżąca I. W. Skarżąca stwierdziła, że: "Biorąc pod uwagę brak dostatecznego wyjaśnienia stanu technicznego budynku oraz wskazania wyczerpujących zaleceń co do poprawy stanu technicznego, brak woli ze strony PINB w J. G. do zawieszenia postępowań do czasu rzetelnego wyjaśnienia sprawy, a jedynie działanie ukierunkowane na ukaranie współwłaścicieli nieruchomości, uprawnione jest stwierdzenie, iż środek egzekucyjny w postaci grzywny jest zbyt uciążliwy". Wywodząc, że zastępcze wykonanie prac wskazanych w decyzji z dnia [...] r. nr [...] "jest również nieuzasadnione i niesprawiedliwe" I. W. wniosła o uchylenie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w J. G. z dnia [...]r. nr[...]. Postanowieniem z dnia[...] r. nr [...] D.Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W., po rozpatrzeniu powyższego zażalenia, utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w J. G. z dnia [...] r. nr[...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawiwszy dotychczasowy przebieg postępowania stwierdził, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie budzi wątpliwości pod względem prawidłowości i zasadności podjętego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego – powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne – podkreślił, iż w postępowaniu egzekucyjnym organ egzekucyjny nie może badać merytorycznej poprawności decyzji nakładającej obowiązki objęte tytułem wykonawczym, a także badać możliwości jej wzruszenia w trybach nadzwyczajnych. Według art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny bada z urzędu jedynie dopuszczalność egzekucji administracyjnej, nie będąc uprawnionym do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Celem postępowania egzekucyjnego jest bowiem doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego jego obowiązków, a nie tworzenie dla niego trzeciej instancji administracyjnej. Tym samym – jaki stwierdził Wojewódzki Inspektor – skoro weryfikowanie orzeczenia o nałożeniu obowiązku o charakterze administracyjnym jest niedopuszczalne w postępowaniu egzekucyjnym, to zarzuty skarżącej podniesione w zażaleniu, a dotyczące prawidłowości decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w J. G. z dnia [...] r. nr[...] , utrzymanej w mocy przez D.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. decyzją z dnia [...] r. nr[...], nie mogą mieć żadnego wpływu na zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie. Organ II instancji podkreślił, że środki ochrony prawnej przysługujące uczestnikom postępowania egzekucyjnego po jego wszczęciu, w tym zażalenia na wydawane w jego trakcie postanowienia, mają na celu jedynie ochronę uczestników postępowania egzekucyjnego w zakresie prawidłowości samego postępowania egzekucyjnego. Nie służą natomiast do weryfikacji ostatecznych decyzji stanowiących podstawę tytułu wykonawczego. Wskazując na treść art. 6 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, iż organ I instancji, działający jako organ egzekucyjny, po stwierdzeniu niewykonania egzekwowanego obowiązku, winien podjąć działania dopingujące zobowiązanego do zadośćuczynienia przypisanym mu zadaniom. W zaistniałym w przedmiotowej sprawie stanie faktycznym zastosowanie przez organ I instancji grzywny w celu przymuszenia jest zatem – w ocenie organu odwoławczego – jak najbardziej uzasadnione prawnie. Ze zgromadzonego materiału wynika bowiem, że zobowiązani nie wykonali obowiązku nałożonego na nich decyzją Nr [...]z dnia "[...]r." (utrzymaną w mocy przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. decyzją z dnia [...] r. nr[...]). Organ II instancji zaznaczył, że grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego, poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się. Zgodnie bowiem z art. 125 i 126 ustawy, w razie wykonania obowiązku przez zobowiązanego nałożone nań grzywny, o ile nie zostały uiszczone lub ściągnięte, podlegają umorzeniu w drodze postanowienia wydanego na wniosek zobowiązanego, natomiast grzywny uiszczone lub ściągnięte mogą być zwrócone w całości lub w części, za zgodą organu wyższego stopnia. Wskazując, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 119, 121 i 122 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, D.Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego – przywołując unormowania zawarte w art. 121 § 2, art. 7 in fine w związku z art. 18 oraz art. 7 § 2 i 3 tej ustawy – ocenił, że ustalona przez organ I instancji kwota nałożonej na zobowiązanych grzywny w celu przymuszenia nie narusza wytycznych określonych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i należy ją uznać za prawidłową oraz zgodną z obowiązującymi przepisami prawa. Zdaniem organu II instancji, biorąc pod uwagę charakter przedmiotowego obowiązku, wysokość nałożonej grzywny jest optymalna i skutecznie zmobilizuje Gminę J. G., I. W., A. I., Z. M., J. R., T.R. i J. R.do usunięcia stanu naruszenia prawa. Na powyższe postanowienie I. W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżąca zarzuciła kwestionowanemu postanowieniu naruszenie art. 33 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W uzasadnieniu skargi Ir. W. przedstawiła zarzuty stawiane decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w J. G. z dnia [...] r. nr [...] i opinii będącej podstawą jej wydania. Zdaniem skarżącej, "PINB w J. G. zmierza do ukarania współwłaścicieli nieruchomości przy al. W. P. [...] w J. G. a nie do należytego wyjaśnienia sprawy i ustalenie właściwego sposobu wyeliminowania przyczyn podmakania i pęknięć ścian budynku", przy czym opinia będąca podstawą wydania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego J. G. z dnia [...] r. nr [...] "budzi wiele zastrzeżeń", w związku z czym "konieczne stało się sporządzenie opinii dodatkowej". Podobnie jak w uprzednio złożonym zażaleniu od postanowienia organu I instancji skarżąca wywodziła, że: "Biorąc pod uwagę brak dostatecznego wyjaśnienia stanu technicznego budynku oraz wskazania wyczerpujących zaleceń co do poprawy stanu technicznego, brak woli ze strony PINB w J. G. do zawieszenia postępowań do czasu rzetelnego wyjaśnienia sprawy, a jedynie działanie ukierunkowane na ukaranie współwłaścicieli nieruchomości, uprawnione jest stwierdzenie, iż środek egzekucyjny w postaci grzywny jest zbyt uciążliwy". W opinii skarżącej, zastępcze wykonanie prac wskazanych w decyzji z dnia [...] r. nr [...]"jest również nieuzasadnione i niesprawiedliwe". Wskazując na powyższe I. W. wniosła o uchylenie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w J.G. z dnia [...]r. nr [...]oraz postanowienia D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr[...]. W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i wywody prawne zawarte w zaskarżonym postanowieniu. W dniu 8 listopada 2010 r. skarżąca przesłała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu opinię techniczną "na temat uszkodzeń konstrukcyjnych budynku" przy ul. W. P. [...] w J.G. z [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Akt administracyjny jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej (postanowienia), względnie stwierdzenie jej (jego) nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona. Przedmiotem rozpatrywanej sprawy jest ocena zgodności z prawem postanowienia D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. nr [...] zapadłego w kwestii nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku, a więc podjętego w postępowaniu egzekucyjnym. Nie jest natomiast przedmiotem tej sprawy kontrola decyzji podlegającej wykonaniu w niniejszym postępowaniu egzekucyjnym. Zgodnie z art. 6 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.jedn. Dz.U z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Stosownie do art. 29 ust. 1 tej ustawy, organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Wedle art. 33 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Przepis art. 119 cytowanej ustawy stanowi, że grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego (§ 1). Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (§ 2). W myśl art. 121 § 1 wyżej wymienionej ustawy, grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie, z zastrzeżeniem § 4. Zgodnie z § 2 tego artykułu, (...) każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10.000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50.000 zł. Stosownie do § 3 art. 121, grzywny nakładane wielokrotnie nie mogą łącznie przekroczyć kwoty 50.000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 200.000 zł. Po myśli § 4 omawianego artykułu, jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa. Przepis art. 125 cytowanej ustawy stanowi, iż w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu (§ 1). Postanowienie w sprawie umorzenia grzywny wydaje organ egzekucyjny na wniosek zobowiązanego. Na postanowienie o odmowie umorzenia grzywny służy zażalenie (§ 2). Zgodnie z art. 126 omawianej ustawy, na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75 % lub w całości. Państwowe organy egzekucyjne mogą zwrócić grzywnę po uzyskaniu zgody organu wyższego stopnia. W myśl art. 7 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, stosowanie środka egzekucyjnego jest niedopuszczalne, gdy egzekwowany obowiązek o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym został wykonany albo stał się bezprzedmiotowy. Podkreślić trzeba, że celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego jego obowiązków, wynikających z ostatecznej decyzji administracyjnej. Organ egzekucyjny nie jest władny uchylać, zmieniać bądź w inny sposób weryfikować decyzji administracyjnej, która stając się decyzją ostateczną i nie będąc dobrowolnie wykonana podlega przymusowemu wykonaniu. Skoro zatem w postępowaniu egzekucyjnym nie ma możliwości dokonywania oceny prawidłowości ostatecznej decyzji podlegającej wykonaniu w trybie egzekucji administracyjnej, wszelkie argumenty skarżącej kwestionujące zasadność nałożonego na nią (i pozostałych współwłaścicieli budynku zlokalizowanego przy ul. W. P. [...] w J.G.) ostateczną decyzją obowiązku nie mogły zostać uwzględnione zarówno w postępowaniu przed organami obu instancji, jak i w postępowaniu przed sądem administracyjnym. W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest fakt prawomocności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego J.G. z dnia [...](w zaskarżonym postanowieniu i poprzedzającym je postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego błędnie podano [...]) [...]r. nr[...], utrzymanej w mocy przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. nr[...]. Nie budzi też wątpliwości to, że skarżąca oraz pozostali współwłaściciele budynku zlokalizowanego przy ul. W.P. [...] w J. G. nie wykonali obowiązku wynikającego ze wskazanej wyżej decyzji, a zatem organ egzekucyjny wobec nieskuteczności upomnienia miał prawo – zgodnie z unormowaniami zawartymi w przepisach rozdziału 2 działu III ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – nałożyć na nich grzywnę w celu przymuszenia. Przedstawione w skardze zarzuty odnoszą się w istocie do decyzji nakazującej skarżącej I. W. oraz A. I., Z.M., J. R., J. R., T. R. i Gminie J. G. usunięcie nieprawidłowości występujących w budynku zlokalizowanym przy ul. W. P. [...] w J. G. Jak już wyżej zaznaczano, w niniejszym postępowaniu zarówno organy administracyjne, jak i sąd administracyjny, nie są uprawnieni do oceniania, czy wskazany wyżej obowiązek został wydany prawidłowo oraz czy opinia będąca podstawą wydania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego J.G. z dnia [...] r. nr [...] "budzi wiele zastrzeżeń" i "konieczne stało się sporządzenie opinii dodatkowej". W rozpatrywanej sprawie istotne jest to, że decyzja nakazująca usunięcie nieprawidłowości występujących w budynku zlokalizowanym przy ul. W. P. [...]w J.G. jest ostateczna i podlega wykonaniu, nie wzruszono jej w trybie nadzwyczajnym, zostały wystawione tytuły wykonawcze (nr[...]ym dotyczący skarżącej nr[...]z że obowiązek wynikający z ostatecznej i wykonalnej decyzji nie został w całości wykonany. Odnosząc się do stanowiska skarżącej, iż nakładając na współwłaścicieli budynku zlokalizowanego przy ul. W. P. [...] w J.G. organ egzekucyjny zastosował środek zbyt uciążliwy, naruszając w ten sposób art. 33 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, stwierdzić należy, że zgodnie z unormowaniami zawartymi w art. 125 i w art. 126 przywołanej ustawy – na co słusznie zwrócił uwagę organ II instancji w motywach zaskarżonej decyzji – grzywna w celu przymuszenia jest formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego, poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się. Jeżeli zatem zobowiązany wykona ciążący na nim obowiązek, może uniknąć tej dolegliwości. Zauważyć przy tym wypada, że skarżąca w istocie nie uzasadniła, dlaczego uważa nałożenie grzywny w celu przymuszenia za środek zbyt uciążliwy, bowiem przedstawiła jedynie takie argumenty, jak brak dostatecznego wyjaśnienia stanu technicznego budynku oraz wskazania wyczerpujących zaleceń co do poprawy stanu technicznego, brak woli ze strony Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. G. do zawieszenia postępowań "do czasu rzetelnego wyjaśnienia sprawy" oraz stwierdziła, że działanie organu egzekucyjnego ukierunkowane jest "na ukaranie współwłaścicieli nieruchomości". Podnosiła więc argumenty sprowadzające się do kwestionowania samego obowiązku, nie zaś wskazujące na zbytnią uciążliwość grzywny nałożonej w celu przymuszenia do jego wykonania. Wywodziła przy tym, że zastępcze wykonanie prac wskazanych w decyzji z dnia [...] r. nr [...] "jest również nieuzasadnione i niesprawiedliwe", a zatem ten środek również uważała za zbyt uciążliwy. Brak jest w tej sytuacji podstaw do uznania zasadności powyższych twierdzeń skarżącej. W odniesieniu do przedłożonej przez skarżącą w toku postępowania sądowego opinii technicznej "na temat uszkodzeń konstrukcyjnych budynku" przy ul. W.P.[...] w J. G. z [...] r. stwierdzić jedynie należy, iż – z przyczyn wyżej wskazanych – nie podlegała ona ocenie Sądu w niniejszym postępowaniu, a zatem jej treść pozostała bez wpływu na wynik sprawy. Mając zatem na względzie powyższe stwierdzić trzeba, że zaskarżone postanowienie i poprzedzające jej postanowienie organu I instancji, zostały podjęte zgodnie z przytoczonymi wyżej przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podnoszone zaś w skardze zarzuty, jak już wyżej zaznaczano, w istocie nie odnoszą się do tych rozstrzygnięć, lecz do prawidłowości nałożonego ostateczną decyzją obowiązku, a więc pozostają poza kontrolą Sądu w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy – zgodnie z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji wyroku.