II SA/Wr 522/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia NSA Jerzy Krupiński (spr.) Asesor sądowy Grażyna Jeżewska Protokolant: referent stażysta Joanna Szyndrowska Po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2004 r. na rozprawie przy udziale - sprawy ze skargi M. i B. H. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu lub jego części postanawia: o d r z u c i ć s k a r g ę Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez M. i B. H. jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], nr [...], podjęta na podstawie art. 138 § 2 KPA, którą uchylono decyzję Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z dnia [...], nr [...], umarzającą postępowanie administracyjne dotyczące ogólnie sformułowanego funkcjonowania ubojni zwierząt w G., położonej przy ul. [...], stanowiącej własność M. i J. O. W skardze zarzucono, iż decyzja ta jest niezgodna z prawem i krzywdząca, gdyż nie eliminuje negatywnych skutków jakie wywiera dla otoczenia funkcjonowanie ubojni. Organ wnosił o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasową argumentację. Skargę wniesiono drogą pocztową do Naczelnego Sądu Administracyjnego pismem poleconym w dniu 1 marca 2002 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga winna ulec odrzuceniu. Po myśli art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z zasady nie działania prawa wstecz wynika jednak konieczność zbadania dopuszczalności skargi w świetle przepisów obowiązujących w dacie jej wniesienia, czyli pod kątem przepisów ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.). Zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.) skargę wnosi się bezpośrednio do Sądu w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (...). Z kolei przepis art. 27 ust. 2 przywołanej ustawy stanowi, że Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W rozpoznawanej sprawie skarżący otrzymali zaskarżoną decyzję w dniu 29 stycznia 2002 r. i z taką datą potwierdzili jej odbiór. Decyzja zawierała pouczenie o sposobie i terminie zaskarżenia do sądu administracyjnego. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 28 lutego 2002 r. Skarżący wnieśli skargę w dniu 1 marca 2002 r., czyli jeden dzień po upływie terminu do jej złożenia. Z uwagi na regulację wynikającą z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz 1270), nakazującą podobnie jak przywołany wyżej art. 27 ust. 2 ustawy o NSA w sposób bezwzględny (bez względu na okoliczności sprawy i wielkość przekroczenia terminu) odrzucenie skargi wniesionej po terminie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, do którego przekazano sprawę według właściwości, orzekł jak na wstępie.